Anders dan ik, anders dan jij

Zij vertelde over roze, maar hij hoorde blauw
omdat hij alleen maar blauw gekend had
en nog nooit roze had gezien.

Hij sprak over paars, maar zij hoorde groen
omdat zij alleen maar ervaringen had met groen
en niet kon begrijpen wat paars was.

Zoals een vis nooit kan begrijpen
hoe het is als een vogel door de lucht te vliegen
en een vlinder nooit kan begrijpen
hoe het is een olifant te zijn
Zo kunnen we nooit volledig begrijpen
hoe het is een ander te zijn
met alles wat die ander heeft meegemaakt
en hem gemaakt heeft tot wie hij nu is,
doet voelen wat hij nu voelt
doet denken wat hij nu denkt
doet geloven wat hij nu gelooft
doet zeggen wat hij nu zegt.

Experiment with pastelsAls ik met jou interageer
probeer ik je te begrijpen
met mijn zintuigen, mijn wezen, mijn hart en mijn ziel
Maar alles wat je zegt of doet,
alle klanken, beelden, geuren, smaken en aanrakingen die je me aanreikt
hoor ik met mijn oren, die gekleurd zijn
door alles wat zij ooit hebben gehoord;
zie ik met mijn ogen, die gekleurd zijn
door alles wat zij ooit hebben gezien;
ruik ik met mijn neus, die gekleurd is
door alles wat ik ooit heb geroken;
proef ik met mijn smaakpapillen,
die gekleurd zijn door alles wat zij eens hebben geproefd;
voel ik met mijn huid, die gekleurd is
door alle aanrakingen die ik ooit heb gevoeld.

Alles wat je me aanreikt, kan ik alleen maar ontvangen
met míjn zintuiglijke systeem, dat gekleurd is
door wat het eerder heeft meegemaakt;
met mijn hart, dat gekleurd is
door wat het eerder heeft ervaren;
met mijn ziel, die gekleurd is
door wat zij eerder heeft meegemaakt;
met mijn hele wezen, dat uniek is
in alles wat zij ooit heeft meegemaakt
en dat per definitie anders is dan het wezen van jou, en van elk ander.

Het is een illusie te denken dat we ooit volledig
kunnen invoelen en begrijpen
hoe de wereld voor een ander is, hoe dingen voor een ander zijn.

Het is een illusie te denken dat we ooit volledig neutraal kunnen zijn
want alles, ALLES, komt bij ons binnen
via de filter die onze ervaringen ons gegeven hebben.

Als ik je vertel over een kleur die jij nooit gezien hebt
zul je nooit echt kunnen begrijpen over welke kleur ik het heb
Je kunt je er alleen maar een voorstelling bij maken
die zich voedt met alles wat jíj ooit aan kleuren gezien hebt.

Als jij me vertelt over een klank die ik nooit gehoord heb
kan ik nooit echt begrijpen hoe die klank klinkt
Ik kan proberen het me voor te stellen
maar die voorstelling kan ik alleen maar bouwen
op grond van die klanken die ik wél ooit heb gehoord.

Alleen ik kan volledig begrijpen hoe dingen voor mij zijn en voelen
en alleen jij kunt volledig begrijpen hoe dingen voor jou zijn en voelen.

Ik ben niet jij en weet niet hoe het is jou te zijn
Wanneer ik probeer me daar een voorstelling van te maken
wordt deze per definitie gekleurd
door alles dat datgene wat mij mij maakt ooit heeft meegemaakt.

En wanneer jij mij probeert te begrijpen, is het precies zo:
elke poging van jouw kant je in te leven in hoe dingen voor mij zijn
wordt gekleurd door alles wat jij ooit hebt meegemaakt,
alles wat jou jou maakt,
in duizenden, miljoenen facetten
anders dan ik.

Neutraliteit is een mooi en volkomen onhaalbaar streven.

We kunnen alleen maar proberen
samen te dansen
met respect voor ieders unieke zijn en percepties
en hopen
dat onze bewegingen elkaar mooi aanvullen
Dat er een eenheid ontstaat bínnen de dans
een eenheid, een geheel, waarbinnen ruimte is
voor alles wat mij mij maakt
en alles wat jou jou maakt
en waarin we elkaar vinden, ontmoeten, beroeren, aanraken
in plaats van steeds verder uit elkaar te gaan dansen.

Gesprek tussen Hart en Hoofd

“Waarom heb je me achter een schild geplaatst?” vroeg het hart.
– “Voor je eigen bestwil” antwoordde het hoofd.
“Hoe dat zo?” vroeg het hart
– “Het schild zal je beschermen tegen pijn” zei het hoofd.

“Weet je dat zeker?” vroeg het hart.
– “Behoorlijk zeker, ja” antwoordde het hoofd.

“Maar vraag je je wel eens af of ik wel blij ben met deze situatie?” vroeg het hart. “Je hebt mij nooit gevraagd of ik achter een schild wilde leven. Je hebt het daar gewoon geplaatst, op de dag dat jij besloot dat dat nodig was.”
– “En vanaf die dag heb je geen hartenpijn meer gehad, toch?” reageerde het hoofd.

tumblr_lzgubxyynl1qm734co1_500“Dat is wat jij denkt” zei het hart. “Maar dat is slechts gedeeltelijk waar. Het is waar dat mij sinds die dag geen pijn meer is aangedaan door mensen die zo dichtbij konden komen dat ze me pijn konden doen. Maar pijn heb ik wel, continu. Want ik ben hier alleen achtergelaten, ben hier helemaal in mijn uppie en niemand, zelfs jij niet, verbindt zich nog met mij. Ik ben een hart, en liefde is mijn levensenergie. Ik ben op m’n best wanneer ik zowel liefde kan geven als ontvangen. Maar niets van dat alles gebeurt nog. Vanwege het schild. Het schild dat jij besloot voor me te plaatsen, zonder mij te vragen hoe ik dat vond. Ik weet dat je het geplaatst hebt vanuit de beste intenties, maar het schild doet me meer kwaad dan goed. Ik ben een hart! Ik moet liefhebben! Liefde voelen! Liefde geven! Liefde ontvangen! Als ik dat niet kan doen, wat voor nut heeft het dan dat ik er überhaupt ben?”

Het hoofd was stil nu. Verward.
Het begreep dat het hart zojuist iets heel belangrijks had gezegd. Maar hoe moest het dan met de angsten? Hoe zat het met bescherming? Zonder het schild zou het hart zo vreselijk kwetsbaar zijn! Het zou gekwetst kunnen worden. Weer. En dat was altijd erg pijnlijk…
– “Maar hart,” zei het hoofd ” zou je werkelijk liever zonder het schild willen leven? Wil je echt dat ik het schild wegneem, waardoor ik je blootstel aan zo veel gevaren, aan de mogelijkheid dat je weer gekwetst wordt?

“Ja” zei het hart. “Want ik ben niet gemaakt om achter een schild te leven. Dan kan ik net zo goed doodgaan. Achter een schild kan ik niets doen van alle dingen die ik te doen hebt. Ik kan niet ademen. Ik kan niet delen. Ik kan mijn energie niet laten stromen. Ik kan niet ZIJN wie ik ben, in feite. Ik begrijp je zorgen, maar begrijp alsjeblieft ook dit: achter het schild zal ik sterven, en dan zal mijn leven zinloos zijn geweest, want dan ben ik niet in staat geweest mijn energie aan de wereld te geven… Ik heb het echt nodig dat je het schild wegneemt. Zodat ik kan LEVEN en ZIJN, volledig, helemaal.
Je zult verrast worden door de dingen die we zullen ervaren zonder schild. Er zijn zoveel GOEDE dingen beschikbaar voor ons, als we dat schild maar zouden weggooien! Vertrouw me! En help me, alsjeblieft… Help me door me te vertrouwen en door aan mijn zijde te staan… Heb vertrouwen dat de kracht van mijn energie veel, veel sterker is dan de kracht van de angsten en zorgen die in jou leven. En weet dat ik, zelfs als ik gekwetst word, altijd in staat zal zijn weer te helen. Vertrouw me. Ik kan het aan. Het is het leven. Als ik het leven niet aan zou kunnen, zou ik hier niet zijn…”

download

Ode aan de vrouw die opnieuw geboren wordt

donna-semeDit keer geen blog van eigen hand, maar een prachtige ode aan De Vrouw die Opnieuw Geboren wordt. Van Fabio Volo, door mij voor jullie vertaald uit het Italiaans. 

“Het absoluut prachtigste dat er bestaat, mooier dan een zonsondergang, prachtiger dan de vlucht van een vogel, is een vrouw die opnieuw geboren wordt.

Wanneer ze weer opstaat na de catastrofe, na de val.
Wanneer iemand zegt: ‘”Nu is het afgelopen met haar”.
Nee, het is nooit afgelopen voor een vrouw.
Een vrouw staat altijd weer op, ook als ze er niet in gelooft, ook als ze het niet wil.

Ik heb het niet alleen over de immense pijnen, over die wonden die de dood of een ziekte je bezorgen en die lijken op verwondingen die zijn aangebracht door op een mijn te trappen.

Ik heb het over jou, over dat deze periode niet meer lijkt te eindigen; over jou die je bestaan op het spel zet in een zware baan die elke ochtend als een examen voelt, erger dan de examens uit je schooltijd. Over jou, de meedogenloze scheidsrechter van jezelf, die op grond van hoe je baas naar je kijkt besluit of je goed genoeg bent of dat je jezelf moet veroordelen.
Zo gaat het elke dag, en deze proeftijd eindigt nooit.
En jij bent degene die het laat voortbestaan.

Of ik heb het over jou, die bang is om zelfs maar met een man te slapen; jij die doodsbang bent dat een romance je de adem beneemt, jij die met niemand flirt omdat je o zo bang bent dat iemand in jouw leven infiltreert.
Erger nog: als jij in het verhaal verstrikt blijft, is je lijden immens.
Je bent moe: er is altijd wel iemand tegenover wie je je moet rechtvaardigen, iemand die jou wil veranderen, of die jij moet veranderen om hem dicht bij je te houden.
Zo cultiveer je de eenzaamheid in je eigen huis.
En toch maak je jezelf van alles wijs, ook wanneer je met anderen praat: “Het gaat goed met mij. Ik heb het goed zo, voel me beter zo.”
En de hemel komt weer een stukje verder naar beneden.

Of je bent gaan samenwonen met die jongen, je hebt er meerdere keren Kerst en Pasen mee doorgemaakt. Aan die man heb je je ziel en zaligheid gegeven en er is zó veel tijd voorbij gegaan, en je hebt er zó veel ziel en zaligheid in gegooid, dat je op een dag jezelf begint te zoeken in de spiegel, omdat je niet meer weet wie je geworden bent.

Hoe het ook is gegaan, nu ben je hier en ik weet dat er een moment is geweest waarop je naar beneden hebt gekeken en zag dat je voeten in cement verankerd waren.
Waar je ook was, je zat er vast en het paste je niet meer: je relatie, je baan, je eenzaamheid.
Het was een crisis, en je hebt gehuild.

Mijn God wat huilen jullie veel!
Er ontspruit een bron van water uit jullie maag.
Je hebt gehuild terwijl je door een drukke straat liep, terwijl je bij de bushalte stond, terwijl je op je scooter zat.
Zomaar, geheel uit het niets. Je kon het niet meer binnenhouden.
En die nacht dat je de auto gepakt hebt en uren lang bent gaan rijden, opdat de donkere lucht je tranen zou drogen…?

En vervolgens heb je in jezelf gegraven, heb je gepraat – wat praten jullie veel, meiden!
Tranen en woorden. Om te begrijpen, om bij een heel lange wortel te komen die enige zin kan geven aan je pijn en je verdriet.
“Waarom doe ik dit? Hoe kan het dat ik steeds hetzelfde patroon herhaal? Ben ik misschien gek?”
Alle vrouwen hebben zich deze vragen gesteld.
En dus daal je af, ga je graven in je persoonlijke geschiedenis, met twee, vier handen tegelijk, en komen er duizenden puzzelstukjes naar buiten. Een onontwarbare puzzel.

En het is hier, op dit punt, dat alles begint. Wist je dat niet?
Het is vanuit die enorme leeuwenmoed, die er voor nodig is om zo naar jezelf te kijken, naar jezelf in duizend stukjes, dat je opnieuw begint.
Want een vrouw begint hoe dan ook opnieuw, draagt een instinct in zich dat haar altijd weer voorwaarts zal doen gaan.
Je zult een strategie nodig hebben, je zult een nieuwe vorm moeten verzinnen voor een nieuwe jij. Want het is zover gekomen dat je jezelf opnieuw moest leren kennen, dat je jezelf opnieuw aan jezelf moest voorstellen.
Je kunt niet meer zijn wie je eerst was. Wie je was voordat je begon te graven.

Word je er niet enthousiast van? Dat zal langzaam maar zeker wel komen.
Opnieuw verliefd worden op jezelf, of voor de eerste keer verliefd worden op jezelf, is als een diesel. Het start langzaam, en het is zaak vol te houden.
Maar als het eenmaal op gang komt, gaat het hard.
Het is een avontuur, jezelf opnieuw construeren.
Het grootste avontuur dat er bestaat.
Het maakt niet uit waarmee je begint – met het huis, met de kleur van de gordijnen of met je kapsel.

Ik heb jullie altijd geadoreerd, vrouwen die opnieuw geboren worden, vanwege deze wonderbaarlijke wijze waarop jullie naar de wereld schreeuwen “ik ben nieuw!”, met een gebloemde rok of een frisse blonde krul.
Omdat iedereen moet begrijpen en zien: “Pas op: hier is werk in uitvoering, en we zijn ook voor jullie aan het werk. Maar vooral voor onszelf.”

Mooier dan de dageraad, prachtiger dan de zon: een vrouw die opnieuw geboren wordt is het prachtigste dat er bestaat.
Voor wie haar ontmoet, en voor zichzelf.
Het is de lente in november.
Wanneer je het het minst verwacht…”

(Diego Cugia, alias Jack Folla; Fabio Volo: “Donne in Rinascita”)

Voorjaar 2013: heropleving van oude stukken

Hoe gaat het met jou de laatste tijd? Verlopen dingen soepel en moeiteloos, of ga je door onstuimige tijden heen die gekenmerkt worden door hectiek, ‘geworstel’ en het opnieuw opspelen van oude stukken? Indien dat laatste het geval is: join the club… Je bent bij lange na niet de enige die deze maanden als hectisch, moeizaam en roerig ervaart.

Massaal worden mensen momenteel geconfronteerd met oude stukken, vaak van emotionele aard, die ‘opeens’ weer opspelen. Dingen waarvan je wellicht dacht dat je er al klaar mee was, dat je ze al had afgerond, dat je ze had losgelaten, spelen nu – vaak in alle hevigheid – nogmaals op. Het gaat hierbij veelal om stukken die op de een of andere manier te maken hebben met datgene wat je ‘basis’ betreft. Denk in dit kader aan de band met je ouders, broers, zussen en andere familieleden, aan aspecten van je kindertijd en/of puberteit, maar ook aan elementen die te maken hebben met dingen die eens je ‘basis’ hebben gevormd – relaties, woonsituaties, banen en werkgevers uit het verleden – én aan wezenlijke aspecten (basisaspecten) van jezelf.

Op welk punt in je leven je ook bent, of eens was: er zijn altijd een aantal elementen die tezamen je ‘basis’ vormen: relaties met anderen, de plek waar je woont, de baan of activiteiten waarmee je je inkomsten vergaart, de manieren waarop wordt voldaan aan de basisbehoeften die je in o.a. emotioneel en affectief opzicht hebt, en uiteraard ook je eigen essentiële aspecten, de basis die jij zelf bént in je eigen leven.

De chakra-leer laat ons zien dat we eigenlijk nooit echt optimaal in onze eigen kracht kunnen staan wanneer er een onbalans in de basis is. Het basis-200534945-001chakra is – het woord zegt het al – de basis van het gehele chakra-systeem en een onbalans in de basis leidt onvermijdelijk tot onbalans op diverse vlakken. En wat zijn zoal de thematieken die aan het basis-chakra gekoppeld zijn en tot onbalans in dat chakra kunnen leiden? Precies: alles wat met onze ‘basis’ te maken heeft: met wonen, werken, veiligheid, voedsel/voeding, het functioneren van ons aardse lichaam, de menselijke basisbehoeftes, de middelen die we nodig hebben om te kunnen leven en ‘overleven’ op aarde, onze verbinding met onze ‘wortels’ – ouders en daaraan gerelateerde familieleden – en onze verbinding met degenen die ons dierbaar zijn en na aan het hart gaan. Al die dingen behoren tot de ‘basis’ die we op enig moment hebben – samen met onze eigen essentiële aspecten, die onze ‘innerlijke’ basis vormen.

Wat zien we nu gebeuren, in deze eerste maanden van het jaar 2013? We zien dat héél veel mensen aan het ‘stoeien’ zijn met elementen en thematieken die op de één of andere manier met hun ‘basis’ te maken hebben en die om verdere uitwerking, opheldering of heling vragen. Dingen die in het heden of het verleden nog niet, of nog niet voldoende, zijn erkend, aangegaan, uitgewerkt, opgehelderd of geheeld vragen nu alsnog om onze aandacht. En daar lijkt geen ontkomen aan te zijn…

Vaak gaat het om oude stukken waarvan we dáchten dat we er al ‘klaar’ mee waren, maar die desondanks nu tóch weer op spelen – en vaak heviger dan voorheen. Dit kan gaan om oude pijnpunten in de verschillende relationele sferen, maar ook om oude thematieken op het persoonlijke vlak: oude overtuigingen die weer met je aan de haal gaan, of oude patronen (valkuilen) die te maken hebben met dingen als grenzen stellen, eigenwaarde, het volgen van je eigen pad en het maken van keuzes die voor jou goed en gezond zijn ondanks wat anderen daarvan vinden.

Herkenbaar? Merk je dat ook jij weer aan het ‘worstelen’ bent met oude valkuilen of patronen en dat je deze periode weer flink wordt uitgedaagd in het gaan staan voor jezelf? Of zijn er recent oude pijnstukken naar boven gekomen waarvan je dacht dat je er al klaar mee was, dat je ze al ‘een plekje had gegeven’? Weet dan dat je absoluut niet de enige bent en dat wereldwijd héél veel mensen nu door soortgelijke processen heen gaan.

We worden momenteel massaal ‘uitgedaagd’ de restanten van onze oude pijnen op te merken, te voelen, te ervaren, onder ogen te zien, en daarmee wordt ons een kans geboden ook de laatste stukjes verwondingen uit het verleden te helen, opdat we ‘heler’ ons pad kunnen vervolgen. Met minder ‘pijn’-energie in onze lichamen die ons in de basis verzwakt. Met minder oude ‘ballast’ die ons hele systeem ondermijnt.

We mogen de stukken die nu om onze aandacht vragen áángaan, onder ogen zien en écht uitwerken of ‘oplossen’, zodat we nu eindelijk écht kunnen helen en het verleden vervolgens kunnen gaan laten voor wat het is: een verleden, dat ons hoe dan ook heeft geholpen, middels specifieke ervaringen, te groeien en tot meer bewustzijn te komen.

Als je de kans grijpt om werkelijk aan de slag te gaan met wat zich nu aandient, kun je deze periode benutten als een krachtige mogelijkheid om oude energieën los te laten uit je systeem, zodat je vervolgens ‘opgeruimder’, ‘schoner’ en ‘heler’ je weg kunt vervolgen – bevrijd van energieën die je niet meer dienen, en meer in staat in het hier en nu, en vanaf dit moment, zo optimaal mogelijk in je kracht te staan.

Hoe het ‘aangaan’ van de stukken die nu om je aandacht vragen eruit ziet, kan ik je niet op voorhand vertellen. Dat is namelijk voor iedereen anders. Soms is het nodig alsnog woorden te geven aan een pijn die je al vele jaren hebt ingeslikt. Soms is het zaak hardop aan te geven waar je grenzen liggen, of waar je niet langer van gediend bent. In andere gevallen kan het voldoende zijn voor jezélf eindelijk de waarheid te erkennen, of simpelweg te stoppen met jezelf conformeren aan de patronen of wensen van anderen. Hoe het ‘aangaan’ er voor jou uitziet, weet je waarschijnlijk zelf het beste. Want diep van binnen weten we meestal wel wat we nodig hebben om ons nu écht eens van oude stukken te bevrijden… maar vaak vinden we het eng of riskant dat ook daadwerkelijk te doen…

Luister goed naar je eigen gevoelens en emoties, want in hen vind je de sleutels tot de oplossing. Zij vertellen je wat er nodig is, voor jou, om dingen nu werkelijk op te gaan ruimen, los te gaan laten, te helen. En ja, dat kan heel eng zijn of heel ‘riskant’ voelen… maar weet: zolang je het niet aangaat, blijft het van binnen aan je knagen en blijft het je kracht en balans ondermijnen… En hoe langer je wacht met het aangaan van deze stukken, hoe harder het gaat knagen en hoe meer het je van binnen verzwakt en ‘sloopt’… En weet ook: als je de moed verzamelt om het nu wél echt aan te gaan, zul je daar hoe dan ook voor beloond worden: in de vorm van een ‘schonere’ basis in jezelf, die dan de fundering kan gaan vormen voor nieuwe en grotere kracht, stevigheid, authenticiteit, zelfstandigheid, onafhankelijkheid & balans in vele opzichten.

Ik wens je de kracht en de moed om aan te gaan wat je nu aan mag gaan. Heb jezelf lief, en kies voor jezelf. Uit liefde. En omdat je het o zo waard bent. <3