Mentorship: de loot die prachtig groeit en bloeit

Afgelopen zomer creëerde ik een nieuw format, een nieuwe manier om mensen te ondersteunen middels een serie 1-op-1 sessies: het Mentorship. Binnen het Mentorship zoals ik dat voor ogen had, zou ik gaan werken met het beste van alles wat ik te bieden heb en zou ik mijn kennis, kunde, expertise en vaardigheden op uiteenlopende vlakken bundelen om mensen zo optimaal mogelijk te begeleiden in sessies die volledig zouden worden afgestemd op de persoon in kwestie en de aspecten waar hij of zij aan wil werken. Het zou ‘maatwerk ten top‘ worden, en terwijl ik bezig was met de uitwerking van dit nieuwe format wíst ik dat dit een krachtig format zou zijn, in staat om mensen in relatief korte tijd veel, heel veel te brengen.

De eerste mensen die een Mentorship startten waren daar al snel enorm enthousiast over en de resultaten die zij in korte tijd boekten bevestigden dat dit het krachtigste begeleidings-format was dat ik ooit gecreëerd had. Dit gaf mij ‘groen licht’ om mijn nieuwsbrieflezers op de hoogte te stellen van deze nieuwe dienst die ik gecreëerd had, hetgeen ik in november deed. De berichtgeving over deze nieuwe loot aan mijn boom maakte meer mensen enthousiast en nieuwe aanmeldingen volgden.

Inmiddels ben ik ruim een half jaar onderweg op het pad van mijn Mentorships en de laatste maanden krijg ik met regelmaat de meest prachtige feedback van mensen die een Mentorship met mij zijn aangegaan; feedback waar ik ongelooflijk blij van word en die getuigt van indrukwekkende resultaten die al na zeer weinig tijd behaald worden. Zo kreeg ik een mailtje van M., die me binnen een week na de eerste sessie schreef: “Er gebeurt al veel in mijn lijf” en me liet weten dat haar totale systeem reageerde op dat wat in die eerste, ene sessie via Skype aan bod was gekomen: er was duidelijk al van alles aangeraakt en in beweging gekomen en het proces zoals we dat voor ogen hadden was meteen al na de eerste sessie ‘full force’ van start gegaan. Toen we eenmaal 3 sessies verder waren gaf ze me wederom even wat feedback per mail, tussen twee sessies in, dit keer om te delen hoe enthousiast ze was over alles wat ze na slechts 3 sessies al kon vaststellen. Ze vertelde onder andere dat ze veel beter in haar eigen energie zat, minder last had van de energie van anderen, dat bepaalde dingen haar steeds minder moeite kostten en steeds meer ‘vanzelf’ gingen en ze schreef “de zon gaat steeds meer stralen; soms heb ik het gevoel ‘Walking on sunshine’.” Ze was blij, schreef ze letterlijk, en van het lezen van die mooie feedback werd ík weer superblij!

Van A., een succesvolle zakenvrouw die recent een mentorshiptraject gestart is, kreeg ik na 2 sessies opeens de volgende spontane feedback per mail, tussen haar drukke bezigheden door: “Lieve Sharon, ik heb zo’n opwelling naar jou van dankbaarheid! Er is een huge deblokkage gebeurd dankzij jou met deze info.” Ze is zo enthousiast over wat de Mentorshipsessies haar brengen, dat ze nu ook anderen hierover aan het vertellen is een aanraadt met mij aan de slag te gaan. En S., die eind november een traject van 5 sessies heeft afgerond dat ze in drie maanden tijd doorlopen heeft, schreef me aan het einde van het jaar: “Jou tegenkomen, was de meest heuse verademing uit 2016!” Refererend aan de dingen die we gaandeweg haar Mentorshiptraject hebben aangepakt, schreef ze: “Deze [stappen, interventies en inzichten] sturen me nu in de richting van het actief en consequent be-leven van wie ik ben. 1000x Thnx!!”

En terwijl ik al die mooie feedback lees, denk ik: ‘Wow’. Wat is het waanzinnig mooi dat het Mentorship-format zo krachtig uitpakt, dat het mensen zo veel geeft in zo weinig tijd. En wat ben ik blij voor deze mensen en dankbaar voor de resultaten die zij behalen. Ik weet heel goed waar ze nog maar kort geleden stonden, bij aanvang van hun Mentorship, en zien waar zij na slechts een paar sessies al staan vult mijn hart met grote vreugde en met heel veel dankbaarheid.

Wat ben ik blij dat ik de inspiratie heb gehad dit format te creëren en het lef heb gehad te geloven in dit format, waar op inhoudelijk vlak eigenlijk niks concreets op voorhand over gezegd kan worden omdat de gehele inhoud tot stand komt aan de hand van datgene wat de persoon in kwestie inbrengt – en dus ook pas dán tot stand komt, stap voor stap. Juist dit niet al vaststaan van de concrete inhoud vond ik een lastig punt ten aanzien van de ‘promotie’ van dit format, want: hoe maak je mensen enthousiast voor iets zonder duidelijk te kunnen aangeven wat dat ‘iets’ dan behelst? Ik heb daar behoorlijk mee geworsteld, mijn eigen enthousiasme over het format ten spijt, en het schrijven van de webtekst over het Mentorship heeft me heel wat hoofdbrekens gekost. Maar het is uiteindelijk wel gelukt, en de boodschap bleek goed over te komen op de mensen die zich klaar voelden om een Mentorship met mij aan te gaan. 🙂 En dat heeft al heel wat prachtige gevolgen gehad, mag ik wel zeggen.

Ben jij er ook aan toe krachtige stappen te maken op jouw pad van persoonlijke (door)groei en (door)ontwikkeling binnen een format dat volledig wordt gebaseerd op wie jij nu bent, waar jij nu staat, wat jij nu inbrengt en waar jij van hieruit naartoe wilt groeien? Voel jij er ook voor een (relatief kortlopende) periode op intensieve, diepgaande en impactvolle wijze aan jezelf te werken binnen een Mentorship met mij? Weet dan dat je van harte welkom bent!

Op deze pagina lees je wat meer informatie over de opzet van mijn Mentorships, en als je wilt weten of een Mentorship voor jou geschikt, passend en waardevol kan zijn plan ik heel graag een gratis Skypesessie met je in waarin we, geheel vrijblijvend, kunnen bespreken wat een Mentorship voor jou kan betekenen. Mail me gerust om deze gratis Skypesessie aan te vragen; ik mail je dan zo spoedig mogelijk terug om een afspraak in te plannen. Ik krijg in de maand februari ruimte voor een paar nieuwe Mentorships, dus als je wilt kan er al op korte termijn gestart worden! Ik hoop snel wat van je te vernemen en zie ernaar uit met je aan de slag te gaan.

Bijzondere getallen

NB Een eerdere versie van dit artikel heb ik in 2013 gepubliceerd. De huidige versie is tot stand gekomen naar aanleiding van ervaringen en nieuwe inzichten die ik sindsdien heb opgedaan.
_________________________________________________________________________

In 2007 begon het: ik zag steeds vaker dubbele, driedubbele en vierdubbele getallen, met name op digitale klokken (en soms ook op andere voorwerpen). En dat was niet omdat ik non-stop naar digitale klokken zat te kijken, wachtend tot er een serie identieke cijfers op de klok zou verschijnen. Ik keek – en kijk – sowieso niet heel erg vaak naar een klok, maar desondanks gebeurde het steeds vaker dat ik, wanneer ik wél op een klok keek, tijden zag staan als 11:11 , 22:22, 1:11, 3:33, 13:13 en 23:23. Ook een opeenvolging van nummers kwam regelmatig voor (12:34, of 23:45) en hoewel ik dat allemaal wel ‘apart’ vond, nam ik het waar voor wat het was en deed ik er destijds verder niets mee. Ik verdiepte me er niet in, ging niet op onderzoek om uit te zoeken of er een betekenis achter deze getallen en zo ja, wat deze dan zou zijn. Ik registreerde het gewoon, vond het ‘apart’ en liet het daarbij.

Maar dat veranderde in 2008, toen voor mijn gevoel het woord ‘apart’ de lading niet meer helemaal dekte. In 2008 gebeurde er namelijk iets dat beter onder het label ‘uitermate merkwaardig’ leek te passen dan onder het label ‘apart’. Wat gebeurde was dat ik – die normaliter met gemak hele nachten doorsliep zonder ook maar één keer wakker te worden – ineens tijdens drie opeenvolgende nachten ergens middenin de nacht wakker werd om vervolgens, tamelijk gedesoriënteerd, met mijn ogen de display van mijn digitale klok te zoeken om te zien hoe laat het in vredesnaam was. De eerste nacht toonde de display 3:33, de tweede nacht keek de cijfersequentie 4:44 me aan en de derde nacht zag ik hoe de serie 5:55 op de display stond te pronken. En dát vond ik méér dan ‘apart’.

444Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat dit gebeurde. Ik vroeg me vooral af of het mogelijk was dat ik hier zelf een aandeel in had en – indien dat het geval was – hoe ik het dan in hemelsnaam voor elkaar had gekregen om precies op dié tijden wakker te worden. Het leek me dat ik het niet voor elkaar zou kunnen krijgen dit nogmaals te ‘presteren’ zelfs niet als ik dat met heel mijn bewustzijn en maximale kracht, focus en concentratie zou proberen. Ik vond het merkwaardig, snapte het niet en vroeg me af waar dit over ging. En dus besloot ik op zoek te gaan, op internet, naar meer informatie over de dubbele, driedubbele en vierdubbele getallen.

Helaas was er destijds vrijwel niks te vinden over het merkwaardige fenomeen waarbij mensen regelmatig of zelfs zeer vaak dubbele, driedubbele en vierdubbele getallen en/of series van elkaar opeenvolgende getallen waarnemen – op digitale klokken, maar ook op andere voorwerpen. De laatste jaren is er echter steeds meer informatie over dit fenomeen verschenen, hand in hand met het gegeven dat steeds méér mensen met dit ‘aparte’ fenomeen in aanraking komen.

Wie nú online gaat zoeken naar verklaringen omtrent de aard, de herkomst en de betekenis van de bijzondere getallencombinaties komt al vrij snel tot de conclusie dat er tegenwoordig behoorlijk veel informatie over deze getallencombinaties te vinden is én ontdekt, wanneer met een gezond kritische mind gekeken wordt, dat niemand met absolute zekerheid kan zeggen waar dit fenomeen nou precies over gaat en wat het veelvuldig voorkomen (of opmerken) van deze getallencombinatie exact betekent. Populair in New Age kringen is de visie dat spirituele ‘gidsen’ of zogeheten engelen of ‘opgestegen meesters’ de regisseurs van deze ervaringen zijn, anderen menen dat het het universum, een creator of Source zelf is dat op deze manier met mensen communiceert en velen claimen ‘de absolute waarheid’ omtrent dit fenomeen in pacht te hebben zonder deze echter te kunnen staven.
Hoewel er grote verdeeldheid is ten aanzien van de drijvende kracht die het fenomeen in werking zet, lijkt er wel consensus te zijn dat het om ‘coderingen’ zou gaan die, wanneer een persoon ze opmerkt, op de een of andere manier een ‘boodschap’ bevatten voor de waarnemer van deze getallen en/of iets in werking stellen, activeren, in het systeem van de waarnemer van deze getallen.

De groep mensen die de getallencombinaties vooral als ‘boodschap’ ziet gaat ervan uit dat de getallen in feite boodschappen zijn die afkomstig zijn van bronnen van intelligentie en  bewustzijn die op deze wijze iets willen communiceren aan de persoon die de getallencombinaties opmerkt. Over wie of wat die bronnen van intelligentie en bewustzijn die op deze wijze met ons trachten te communiceren dan precies zijn, lopen de meningen uiteen: volgens sommigen zijn dat iemands gidsen of helpers, volgens anderen zijn dat engelen, volgens weer anderen zijn dat intelligenties die in andere dimensies leven en volgens weer anderen zijn het ‘hogere’ delen van de ontvangende persoon zelf die de persoon deze boodschap sturen. En dan is er ook nog een groep mensen die van mening is dat het universum of de godkracht zelf de verzender van deze boodschappen is. Het lijkt erop dat wie zich sterk verbonden voelt met de engelen ernaar neigt deze codes als boodschappen van de engelen te zien, terwijl wie zich sterk verbonden voelt met de sferen van gidsen en helpers er eerder toe neigt de codes als afkomstig van gidsen en helpers te zien: het persoonlijke paradigma van de ontvanger lijkt ‘kleur’ te geven aan het antwoord op de vraag “Wie is de verzender van die gecodeerde boodschappen?”

De groep mensen die de getallencombinaties vooral ziet als een code die iets kan activeren in (het systeem van) de persoon die de getallencombinaties waarneemt, gaat er grosso modo van uit dat het waarnemen van de code het (opnieuw) actief worden van kennis en bewustzijn die tot dat moment latent of ‘slapend’ in ons systeem aanwezig is, kan triggeren. Op het moment dat de bijzondere getallencombinatie wordt waargenomen zou er iets ‘geactiveerd’ worden in ons systeem dat tot dat moment ‘slapend’ in ons aanwezig was. Hierbij zou het dan kunnen gaan om kennis, andere niveaus van bewustzijn en mogelijk ook om talenten, vaardigheden of kwaliteiten waar we tot dat moment (nog) geen toegang toe hadden.

Waar het allemaal exact over gaat en wat het allemaal precies betekent, kan op dit moment door niemand met absolute zekerheid gezegd worden. Wel is duidelijk dat steeds meer mensen met dit opmerkelijke fenomeen in aanraking komen naarmate de tijd vordert en dat er op internet steeds meer aandacht aan dit fenomeen wordt besteed.

Wat ik zelf de afgelopen jaren aan informatie over ‘bijzondere getallen’ heb gevonden, heb ik in 2013 op een rijtje gezet in een serie korte artikelen waarin onder andere nader werd ingegaan op dubbele getallen, zogeheten meestergetallen, driedubbele getallen en oplopende en aflopende getallenreeksen. De informatie in die artikelen was niet van mijzelf afkomstig en illustreerde dus niet mijn visie of interpretatie, maar gaf weer welke mogelijke betekenissen bepaalde getallen en getallencombinaties volgens andere bronnen zouden kunnen hebben. Ik publiceerde e.e.a. destijds louter opdat wie ‘zoekende’ was naar mogelijke betekenissen van die getallen en getallencombinaties er wellicht wat aan zou hebben, net zoals ik zelf jaren geleden mijn weg poogde te vinden in het ‘werken’ met bijzondere getallen door op zoek te gaan naar mogelijke betekenissen van de aparte getallen die steeds weer mijn pad kruisten.

Nu, in november 2016, heb ik er echter heel bewust voor gekozen deze artikelen van mijn site te verwijderen omdat ik merkte dat veel mensen ertoe neigen mogelijke betekenissen of mogelijke interpretaties als ‘ultieme waarheid’ te zien en vervolgens naar dié ‘waarheid’ – die in mijn optiek geen ultieme waarheid is, noch kan zijn – gaan leven. En dat is iets waar ik absoluut niet achter kan staan en op geen enkele wijze deel van wil zijn.

Etteloze malen heb ik benadrukt dat niemand met zekerheid kan zeggen wat een bepaalde ‘codering’ exact betekent en dat interpretaties van anderen – wie dan ook – altijd als interpretatie en hooguit als een mogelijke betekenis dienen te worden gezien waar eenieder zélf mee verder dient te ‘puzzelen’ om te ontdekken wat de betekenis van dat specifieke getal op dat specifieke moment voor hem/haar betekent, maar te vaak merkte ik dat mensen daar kennelijk compleet overheen lazen en tóch neigden de mogelijke betekenissen als ‘ultieme waarheden’ te zien. En wanneer dát gebeurt, gebeurt er iets dat ik zeer onwenselijk vind: zodra we ons gaan laten leiden door interpretaties van anderen en stoppen met zélf onderzoeken wat iets voor ons betekent, geven we een stuk van onze soevereine kracht en autonomie weg en beperken we onze groei. Op pad naar meer bewustwording, meer autonomie en meer (spirituele) soevereiniteit is dat het meest ongelukkige dat we kunnen doen.

Het beste advies dat ik je kan geven, gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen van de afgelopen jaren, is: start met het werken met een logboek waarin je bijhoudt wanneer welk getal opduikt. Noteer in je logboek steeds welk getal je zag, in wat voor situatie dat was, hoe laat dat gebeurde (indien het getal zelf niet ook het tijdstip is), hoe je je op dat moment voelde, wat er vooraf ging aan het verschijnen van dat getal en wat er ná het verschijnen van dat getal gebeurde, plus andere eventuele bijzonderheden (denk in dit kader aan fysieke ongemakken, weertype, dag van de week, dagdeel, maanfase, voor vrouwen: fase in je cyclus, etc.). Als je dit een tijd lang doet kun je (en zul je) patronen gaan ontdekken wanneer je de verschillende logs analyseert. En op dié manier kun je uitvinden wat specifieke getallen voor jou betekenen.

Als er één ding is dat ik de afgelopen jaren geleerd heb door bewust met bijzondere getallen te werken, is het dat opmerkelijke getallen die verschijnen in zeer veel gevallen ‘tailormade’, maatwerk (b)lijken te zijn en vaker niet dan wel (!) een ‘universele’ betekenis hebben. Een getal als 44 of 333 kan voor mij een geheel andere betekenis hebben dan voor jou, en wát precies de betekenis van dat getal voor mij is kan ik alleen maar ontdekken door de logs in mijn logboek te analyseren en daarin patronen te herkennen.
Na slechts een aantal maanden werken met een logboek had ik vele malen méér informatie over de betekenis, voor mij, van specifieke bijzondere getallen die in mijn leven steeds weer opdoken en opduiken dan ik ooit heb gevonden door naar interpretaties van anderen te kijken. Bovendien ontdekte ik op deze wijze dat bepaalde betekenissen die door ‘grootheden’ uit de New Age beweging aan specifieke getallen worden gegeven voor mij helemaal *niet* bleken op te gaan en dat de betekenis die specifieke getallencombinaties voor míj hebben in een aantal gevallen zelfs tamelijk tegenovergesteld is aan wat her en der wordt gepubliceerd als zijnde ‘de’ betekenis. (!)

Het zoeken naar de betekenis van bijzondere getallen die in je leven opduiken is een strikt persoonlijk proces, een pad dat je alleen zélf kunt gaan, door zaken actief te onderzoeken en bestuderen. Het staat je daarbij uiteraard vrij naar interpretaties van anderen te kijken om een ‘startpunt’ te hebben in termen van mogelijke betekenissen waar je zelf mee verder kunt ‘puzzelen’ én ik raad je met klem aan vooral je éigen stukje ‘onderzoek’ te doen, bij voorkeur door een logboek bij te houden. Lees of hoor je een interpretatie van iemand anders die je op de een of andere manier ‘raakt’, gebruik dan je eigen toolset die je te allen tijde kunt inzetten, de meest betrouwbare set instrumenten die je tot je beschikking hebt: je eigen gevoel, jouw intuïtie en je eigen innerlijke weten.
Voel, als je informatie van anderen raadpleegt nadat je een ‘apart’ getal hebt gezien, of er een interpretatie bij staat die voor jouw gevoel klopt. Voel wat er resoneert, diep in je bekkenbodemgebied. Vertrouw op en luister naar je intuïtie – die niet op mind-niveau tot je spreekt, maar diep in je onderbuik. En luister naar het innerlijke weten dat in je huist, de belichaamde intuïtie. Vanuit welke bron van informatie de ‘codes’ ook afkomstig zijn: de informatie wordt aan jou gecommuniceerd en jij bent dus de ultieme persoon die in staat is te ontcijferen wat deze code op dat moment voor jou betekent – jij, met jouw gevoel, jouw belichaamde intuïtie, jouw innerlijke weten.

Ik wens je veel ‘puzzelplezier’ toe. Maak er een mooie ontdekkingsreis van. En onthoud: het gaat niet om het doel, maar om wat we leren en ervaren tijdens de reis. 🙂

journey-wellPS Wil je wat ‘handvatten’ hebben over mogelijke betekenissen van getallen, zoek dan bij voorkeur een goed boek of een goede website over (klassieke) numerologie. Het is mijn ervaring dat de klassieke numerologie kwalitatief veel betere en meer accurate informatie verschaft over de verschillende betekenisaspecten van getallen dan velerlei New Age-websites en -boeken doen.

“Zorgen moet je doen, niet maken”

Loesje zorgenDeze uitspraak zag ik een tijd geleden op een Loesje-poster staan en ik resoneerde er acuut mee. Want er zit zo veel waarheid in! En we hebben er allemaal mee te maken.

We maken ons allemaal wel eens zorgen. Over dingen die onszelf aangaan, over situaties, over mensen, over… het kan van alles zijn. Het is, kennelijk, menselijk je zorgen te maken. Én het is, helaas, niet constructief om dat te doen.

Je zorgen maken is in beginsel een mentale bezigheid die een grote impact heeft op in elk geval je energetische systeem en je emotionele systeem en mogelijk ook je fysieke systeem. Wat aanvankelijk een gedachte van bezorgdheid is, kan uiteindelijk een hele serie gevoelens en mogelijk ook fysieke verschijnselen triggeren.
Wanneer we bezorgd zijn kunnen we ons onrustig gaan voelen, uit balans, opgejaagd, zelfs misselijk, en wanneer we in een loop van bezorgde gedachten terecht komen die met ons aan de haal gaat, kan dat zelfs leiden tot verschijnselen van onrust, onbalans en gejaagdheid in ons fysieke systeem – denk aan een versnelde hartslag, zweten, trillingen, versnelde en hoge ademhaling, verstijvingen in spieren etc.

Oosterse tradities leggen in het bijzonder een link tussen de emotie ‘zorgen/bezorgdheid’ en het orgaan de maag: je zorgen maken zou vanuit deze optiek bezien leiden tot verstoringen in het energiesysteem van je lichaam die een connectie hebben met het orgaan de maag en de functie van dat orgaan. Stel je de meridiaan (energiebaan) die aan het orgaan maag gekoppeld is voor als een rivier waarin het water (de energie) vrij kan stromen wanneer er geen obstakels (blokkades) in het water liggen, en stel je de emotie ‘zorgen/bezorgdheid’ voor als een rotsblok (obstakel, blokkade) dat in die rivier terecht komt wanneer je je zorgen maakt. Het water (de energie) kan, wanneer je je zorgen maakt, niet meer vrijuit en optimaal stromen, hetgeen een verstorend effect heeft op je gehele energiesysteem in het algemeen en op dat deel van je energiesysteem dat aan het orgaan maag gekoppeld is in het bijzonder. En dat zou uiteindelijk uitwerkingen kunnen hebben in het fysieke lichaam.

Kortom: je zorgen maken doet ons weinig goed en werkt eigenlijk vooral verstorend: verstorend op mentaal niveau, verstorend op emotioneel niveau, verstorend op energetisch niveau en mogelijk ook verstorend op fysiek niveau.

En wat brengt het ons? Brengt het ons überhaupt iets positiefs, iets constructiefs? Natuurlijk, een gedachte van bezorgdheid kan ons aanzetten tot actie en die actie kan positief zijn – we kunnen in beweging komen, tot handelen overgaan, om iets op te lossen, te verbeteren, iemand te helpen etc. Maar de gedachte van bezorgdheid an sich, het je zorgen maken op zich, wat brengt dat ons voor positiefs? Niets, voor zover ik het kan overzien. He-le-maal niets.

‘Zorgen’ wordt pas positief, constructief, wanneer het wordt omgezet in actie. In handelen. In DOEN, zoals Loesje het zo treffend verwoordt. Zorgen moet je inderdaad doen, niet maken. En met doen bedoel ik dan ook echt: iets doén, iets concreets, iets specifieks doén om de situatie waarover je je zorgen maakt te verbeteren.
Met doen bedoel ik niet: je zorgen/bezorgdheid delen – met anderen, of met de persoon over wie je bezorgd bent. Want dan gebeurt er nog steeds niks constructiefs! Het enige wat er dan gebeurt, is dat er méér mensen met bezorgdheid in hun systeem gaan lopen, met alle zojuist beschreven mogelijke gevolgen van dien.

Probeer ‘zorgen maken’ om te zetten in ‘zorgen doén’. Je bent mens en kennelijk is het voor ons mensen onmogelijk ons niet af en toe zorgen over dingen te maken. Maar als we proberen, elke keer dat zorgen opkomen, onze zorgen om te zetten in actie, als we pogen ‘zorgen maken’ telkens weer om te zetten in ‘zorgen doen’, kunnen we ervoor zorgen (;-)) dat er iets positiefs, iets constructiefs uit zorgen voortkomt.
Vraag wat je voor iemand kunt doen, in plaats van aan te geven dat je je zorgen om hem of haar maakt. Onderzoek middels welke actie je een positieve bijdrage aan een situatie kunt leveren, in plaats van je er zorgen over te maken. Verplaats je focus naar actie, naar doén, en zorg er op die manier voor dat er straks minder is om je zorgen over te maken!

Opnieuw

Jezelf opnieuw uitvinden, telkens weer.
Jezelf onder de loep leggen, kijken wie je inmiddels geworden bent
en voelen of wat je doet
nog wel in lijn is met wie, en waar op je pad, je nu bent.

Voelen hoe het voelt, nu.
Objectief kijken naar wat stroomt en wat niet, en naar waarom dat zo is.
Luisteren naar de fluistering van je ziel
die precies weet hoe jouw pad zich verder mag ontvouwen.

Beseffen dat je sommige dingen moest doen
omdat je ziel die ervaringen nodig had –
niet omdat in die activiteiten je levensmissie besloten ligt,
maar omdat je die ervaringen, stuk voor stuk, nodig had om invulling te kunnen geven
ààn je levensmissie.

Zien dat dat wat doelen leken
geen doelen op zich waren,
maar fasen op je pad die nodig waren
om zo goed mogelijk vorm te kunnen geven aan wat wél je doel is.

Komen tot de kern, steeds een beetje meer, stap voor stap, laag voor laag.
Jezelf opnieuw uitvinden, telkens weer
omdat niets in deze wereld onveranderlijk is
en ‘jij’ telkens anders bent –
net zoals elk ander onderdeel van de schepping
continu aan transformatie onderhevig.

(14 maart 2014 – 15 mei 2014)

Quantumsprongen

Quantumsprongen verlopen, in deze tijd, niet gladjes.
Quantumsprongen in deze tijd zijn schokkende bewegingen, vol heftige krachten die we vaak ervaren als ‘geweld’.
Heftige bewegingen en schokken zijn nodig om het oude los te trillen.
Alle ‘gewicht’ dat ons zo lang ‘laag’ heeft gehouden moet worden losgelaten, en aangezien we in het hier en nu niet weten hoe dat ook op ‘zachte’ wijze zou kunnen,is ‘brute kracht’ nodig om ons te bevrijden uit de cocon die ons zo lang omhuld heeft.

ExplosieWe ervaren dit losmaken als geweld, als schokkende gebeurtenissen. Maar in wezen gaat het om een doorbraak naar een hogere frequentie, naar een nieuw paradigma waar meer licht ons omgeeft – licht in de vorm van bewustzijn, weten, kennis en liefde van een meer allesomvattende orde. Het gaat om sterven en opnieuw geboren worden: het sterven van en in het oude en het geboren worden van en in het nieuwe.

Komend uit een paradigma waarin pijn & lijden leidend waren, verwachten we – een enkeling daargelaten – dat elke ‘geboorte’ pijnvol zal zijn, en in lijn daarmee kunnen we ons ‘opnieuw geboren worden’ massaal als een pijnlijke gebeurtenis ervaren.
Maar het kan ook anders. De beleving kan ook anders zijn. En dat start met een andere kijk op de dingen. Een andere kijk, die andere verwachtingen met zich meebrengt.
Verwacht pijn, en er is een grote waarschijnlijkheid dat je perceptie ‘pijn’ zal zijn. Verwacht bevrijding, verlossing, transformatie, een doorbraak naar iets positiefs, een ‘blijde geboorte’, en er is een grote waarschijnlijkheid dat je percepties in lijn zullen zijn met déze verwachtingen.

Wat je uitzendt, trek je aan.
Wat je gelooft, geeft vorm aan de door jou gepercipieerde werkelijkheid.
Wat je verwacht, krijgt kracht bewaarheid te worden.

Kies wijs.
Kies bewust hoe jij naar de dingen wilt kijken en wat je wenst te ervaren.
Wrik je los van oude overtuigingen die grotendeels niet eens de jouwe zijn en maak nieuwe keuzes – je éigen keuzes.
Je hebt het recht je eigen gedachten, standpunten en zienswijzen te kiezen, ook als deze dwars tegen de geldende gedachten, standpunten en zienswijzen ingaan.

Kies wijs. Opdat jouw pad van transformatie en voortgaande groei vorm kan krijgen op een manier die je goed doet, die past bij wie jij op een wezenlijk niveau bent en die aansluit bij het hogere weten dat je in je draagt.

Co-creëer, vanuit bewuste keuzes.
Gebruik de creatiekracht die je gegeven is.
“Een betere wereld begint bij jezelf” – bij de gedachten en verwachtingen die jij hebt, en het aanwenden van je krachten op een bewuste manier.

Voorjaar 2013: heropleving van oude stukken

Hoe gaat het met jou de laatste tijd? Verlopen dingen soepel en moeiteloos, of ga je door onstuimige tijden heen die gekenmerkt worden door hectiek, ‘geworstel’ en het opnieuw opspelen van oude stukken? Indien dat laatste het geval is: join the club… Je bent bij lange na niet de enige die deze maanden als hectisch, moeizaam en roerig ervaart.

Massaal worden mensen momenteel geconfronteerd met oude stukken, vaak van emotionele aard, die ‘opeens’ weer opspelen. Dingen waarvan je wellicht dacht dat je er al klaar mee was, dat je ze al had afgerond, dat je ze had losgelaten, spelen nu – vaak in alle hevigheid – nogmaals op. Het gaat hierbij veelal om stukken die op de een of andere manier te maken hebben met datgene wat je ‘basis’ betreft. Denk in dit kader aan de band met je ouders, broers, zussen en andere familieleden, aan aspecten van je kindertijd en/of puberteit, maar ook aan elementen die te maken hebben met dingen die eens je ‘basis’ hebben gevormd – relaties, woonsituaties, banen en werkgevers uit het verleden – én aan wezenlijke aspecten (basisaspecten) van jezelf.

Op welk punt in je leven je ook bent, of eens was: er zijn altijd een aantal elementen die tezamen je ‘basis’ vormen: relaties met anderen, de plek waar je woont, de baan of activiteiten waarmee je je inkomsten vergaart, de manieren waarop wordt voldaan aan de basisbehoeften die je in o.a. emotioneel en affectief opzicht hebt, en uiteraard ook je eigen essentiële aspecten, de basis die jij zelf bént in je eigen leven.

De chakra-leer laat ons zien dat we eigenlijk nooit echt optimaal in onze eigen kracht kunnen staan wanneer er een onbalans in de basis is. Het basis-200534945-001chakra is – het woord zegt het al – de basis van het gehele chakra-systeem en een onbalans in de basis leidt onvermijdelijk tot onbalans op diverse vlakken. En wat zijn zoal de thematieken die aan het basis-chakra gekoppeld zijn en tot onbalans in dat chakra kunnen leiden? Precies: alles wat met onze ‘basis’ te maken heeft: met wonen, werken, veiligheid, voedsel/voeding, het functioneren van ons aardse lichaam, de menselijke basisbehoeftes, de middelen die we nodig hebben om te kunnen leven en ‘overleven’ op aarde, onze verbinding met onze ‘wortels’ – ouders en daaraan gerelateerde familieleden – en onze verbinding met degenen die ons dierbaar zijn en na aan het hart gaan. Al die dingen behoren tot de ‘basis’ die we op enig moment hebben – samen met onze eigen essentiële aspecten, die onze ‘innerlijke’ basis vormen.

Wat zien we nu gebeuren, in deze eerste maanden van het jaar 2013? We zien dat héél veel mensen aan het ‘stoeien’ zijn met elementen en thematieken die op de één of andere manier met hun ‘basis’ te maken hebben en die om verdere uitwerking, opheldering of heling vragen. Dingen die in het heden of het verleden nog niet, of nog niet voldoende, zijn erkend, aangegaan, uitgewerkt, opgehelderd of geheeld vragen nu alsnog om onze aandacht. En daar lijkt geen ontkomen aan te zijn…

Vaak gaat het om oude stukken waarvan we dáchten dat we er al ‘klaar’ mee waren, maar die desondanks nu tóch weer op spelen – en vaak heviger dan voorheen. Dit kan gaan om oude pijnpunten in de verschillende relationele sferen, maar ook om oude thematieken op het persoonlijke vlak: oude overtuigingen die weer met je aan de haal gaan, of oude patronen (valkuilen) die te maken hebben met dingen als grenzen stellen, eigenwaarde, het volgen van je eigen pad en het maken van keuzes die voor jou goed en gezond zijn ondanks wat anderen daarvan vinden.

Herkenbaar? Merk je dat ook jij weer aan het ‘worstelen’ bent met oude valkuilen of patronen en dat je deze periode weer flink wordt uitgedaagd in het gaan staan voor jezelf? Of zijn er recent oude pijnstukken naar boven gekomen waarvan je dacht dat je er al klaar mee was, dat je ze al ‘een plekje had gegeven’? Weet dan dat je absoluut niet de enige bent en dat wereldwijd héél veel mensen nu door soortgelijke processen heen gaan.

We worden momenteel massaal ‘uitgedaagd’ de restanten van onze oude pijnen op te merken, te voelen, te ervaren, onder ogen te zien, en daarmee wordt ons een kans geboden ook de laatste stukjes verwondingen uit het verleden te helen, opdat we ‘heler’ ons pad kunnen vervolgen. Met minder ‘pijn’-energie in onze lichamen die ons in de basis verzwakt. Met minder oude ‘ballast’ die ons hele systeem ondermijnt.

We mogen de stukken die nu om onze aandacht vragen áángaan, onder ogen zien en écht uitwerken of ‘oplossen’, zodat we nu eindelijk écht kunnen helen en het verleden vervolgens kunnen gaan laten voor wat het is: een verleden, dat ons hoe dan ook heeft geholpen, middels specifieke ervaringen, te groeien en tot meer bewustzijn te komen.

Als je de kans grijpt om werkelijk aan de slag te gaan met wat zich nu aandient, kun je deze periode benutten als een krachtige mogelijkheid om oude energieën los te laten uit je systeem, zodat je vervolgens ‘opgeruimder’, ‘schoner’ en ‘heler’ je weg kunt vervolgen – bevrijd van energieën die je niet meer dienen, en meer in staat in het hier en nu, en vanaf dit moment, zo optimaal mogelijk in je kracht te staan.

Hoe het ‘aangaan’ van de stukken die nu om je aandacht vragen eruit ziet, kan ik je niet op voorhand vertellen. Dat is namelijk voor iedereen anders. Soms is het nodig alsnog woorden te geven aan een pijn die je al vele jaren hebt ingeslikt. Soms is het zaak hardop aan te geven waar je grenzen liggen, of waar je niet langer van gediend bent. In andere gevallen kan het voldoende zijn voor jezélf eindelijk de waarheid te erkennen, of simpelweg te stoppen met jezelf conformeren aan de patronen of wensen van anderen. Hoe het ‘aangaan’ er voor jou uitziet, weet je waarschijnlijk zelf het beste. Want diep van binnen weten we meestal wel wat we nodig hebben om ons nu écht eens van oude stukken te bevrijden… maar vaak vinden we het eng of riskant dat ook daadwerkelijk te doen…

Luister goed naar je eigen gevoelens en emoties, want in hen vind je de sleutels tot de oplossing. Zij vertellen je wat er nodig is, voor jou, om dingen nu werkelijk op te gaan ruimen, los te gaan laten, te helen. En ja, dat kan heel eng zijn of heel ‘riskant’ voelen… maar weet: zolang je het niet aangaat, blijft het van binnen aan je knagen en blijft het je kracht en balans ondermijnen… En hoe langer je wacht met het aangaan van deze stukken, hoe harder het gaat knagen en hoe meer het je van binnen verzwakt en ‘sloopt’… En weet ook: als je de moed verzamelt om het nu wél echt aan te gaan, zul je daar hoe dan ook voor beloond worden: in de vorm van een ‘schonere’ basis in jezelf, die dan de fundering kan gaan vormen voor nieuwe en grotere kracht, stevigheid, authenticiteit, zelfstandigheid, onafhankelijkheid & balans in vele opzichten.

Ik wens je de kracht en de moed om aan te gaan wat je nu aan mag gaan. Heb jezelf lief, en kies voor jezelf. Uit liefde. En omdat je het o zo waard bent. <3

Het ‘nut’ van de aurograaf

Onlangs had ik een heel leuk gesprek met mijn tante. Ze belde me omdat ik jarig was, maar al snel ging het gesprek over tekenen & schilderen: een passie die we nu delen. Zij schildert al jaren, en nu ik sinds kort zo enorm druk ben met het maken van aurografen hebben we opeens een heel nieuw gespreksonderwerp waar ik nu ook vanuit eigen ervaringen over kan meespreken.

Mijn tante is een wijze, nieuwsgierige, zeer creatieve vrouw die heel fijn kan meedelen in iemands vreugde én die gewoonlijk uitspreekt wat ze denkt en het niet snel zal nalaten ook wat ‘kritische’ vragen te stellen. En zo kwam het dat ze vol enthousiasme luisterde naar mijn relaas over de geweldige feedback die ik op recent gemaakte aurografen had ontvangen én dat ze me aansluitend een heel valide vraag stelde. Nadat ik haar verteld had hoe sterk mensen zich herkennen in de kwaliteiten, talenten, eigenschappen, thematieken en het nog niet optimaal ontwikkelde potentieel dat ze bij zich dragen, allemaal dingen die ik voor hun duid middels de aurograaf en de bijbehorende reading, vroeg mijn tante me, in al haar puurheid: ‘Maar wat is dan het nut van de aurograaf en die reading, als de mensen alles wat je ze vertelt zo sterk herkennen? Die dingen wéten ze toch al van zichzelf?’ En deze vraag zette me behoorlijk aan het denken…

Wat ís eigenlijk het nut van iemand iets vertellen dat hij of zij éigenlijk al weet? Waarom zoeken we naar bevestiging van wat we eigenlijk, diep van binnen, al weten? Waarom maak ik – en velen met mij – als ik aan het Arthur Findlay College in Engeland ben een afspraak voor een spiritual assessment met één van de geweldig goede mediums die daar als docent werkzaam zijn? Wat doet het eigenlijk met me, om bij die gelegenheden dingen te horen die ik herken, kan plaatsen en éigenlijk al wist? En waarom vind ik die assessments zo super-waardevol, als het gros van de informatie die ik dan krijg, over mezelf, me eigenlijk ‘niks nieuws’ vertelt?

In het boek “Paul, Man of Spirit – The World of Paul Jacobs” vond ik gisteren een heel mooie aanzet tot een antwoord op deze vragen, verwoord door Paul Jacobs. Paul zegt dat de aura, het elektromagnetische veld dat elk levend ‘ding’ omgeeft “alles bevat wat we zijn, op alle verschillende niveaus van zijn: elke gedachte, elk woord en elke handeling; ons verleden en ons heden; en de verschillende kwaliteiten en vaardigheden die we hebben. Het bevat óók iets anders: niet zozeer de toekomst ‘op zich’, maar wel het nog niet ontwikkelde potentieel dat we hebben en dat we zouden kunnen ontwikkelen in de toekomst.” En hij vervolgt: “Door me af te stemmen op die energie word ik me bewust van de verschillende ervaringen die iemand heeft gehad en van de kwaliteiten die zij hebben en waar ze in hun leven uiting aan moeten geven om meer vervulling te ervaren.” En dáár vind ik een mooi antwoord op de vraag wat het nut is van een aurograaf en bijbehorende reading: middels de tekening en de reading benoem ik niet alleen allerlei dingen die je herkent en die jou laten weten dat ik inderdaad in staat ben feitelijke gegevens over jou te ‘lezen’, maar benoem ik ook het potentieel dat je in je draagt en dat, vanuit jouw ziel, geuit wil worden, zodat jij meer vervulling in je leven kunt ervaren.

Dát is wat een aurograaf en bijbehorende reading vooral voor je doen: ze brengen je (weer) in contact met het potentieel dat je nog niet, of nog niet optimaal, tot uiting hebt gebracht, en vormen een uitnodiging om dat nu alsnog te gaan doen, zodat je je ‘vervulder’ kunt gaan voelen, en daardoor uiteindelijk ‘heler’ en hoogst waarschijnlijk vreugdevoller in het leven kunt staan. En die uitnodiging komt niet van mij, maar van jouw ziel. Ik word me, door me af te stemmen, bewust van het potentieel dat jij in je draagt, en je ziel wil niets liever dan dat jíj je daar ook bewust van word en daar iets mee gaat doen. Ik ben in dit hele verhaal niet meer dan ‘de boodschapper’, de doorgever van informatie die op dit moment voor jou belangrijk is. Maar wanneer ík iets benoem dat door jou wordt herkend, in een hele ‘diepe’ laag, dan word je geráákt door de boodschap, en dát zet iets in beweging waar je ziel naar verlangt. Dáár ligt het grote ‘nut’ van een aurograaf en de bijbehorende reading.

Uit de reacties van de mensen voor wie ik een aurograaf hebt gemaakt, leid ik af dat het potentieel dat ik benoem eigenlijk altijd wel herkend wordt – soms heel sterk, soms in wat mindere mate, maar het gebeurt zelden dat ik iets benoem dat iemand volledig verrast. De meeste mensen wéten wel, diep van binnen, wat er nog aan potentieel ligt dat nog niet verwezenlijkt is. Maar er zijn altijd vele redenen te vinden om daar nog niét mee aan de slag te gaan, en het is heel makkelijk, in de waan van alledag, om aan dat gevoel van ‘ergens wel weten dat je nog iets te doen hebt’ voorbij te gaan – om het te negeren, of op de lange baan te schuiven. Maar dan komen de aurograaf en de reading… en dan wordt juist dát stukje heel duidelijk verwoord. En dat zet iets in beweging.

Dat leidt tot krachtigere bewustwording en is hoe dan ook een impuls, een aanzet, om nu ook dát stuk van jezelf de ruimte te gaan geven. Om ‘heler’ te worden, en meer vervulling te ervaren. Om uiting te gaan geven aan jouw unieke kwaliteiten, die je ziel o zo graag gemanifesteerd wil zien. En zelfs wanneer je dit eígenlijk al wist, kan deze boodschap je behoorlijk raken. Deels vanwege de herkenning, en vaak deels ook vanwege de bevestiging dat het écht zo is en dat je die kwaliteiten niet ‘verzonnen’ hebt maar dat ze er écht zijn.

Uit eigen ervaring weet ik dat dit besef, de herkenning en de bevestiging, je kunnen raken ‘tot in je ziel’. Je kunt er spontaan door in tranen uitbarsten, omdat je voelt, vanuit je kleine teen of héél diep van binnen, dat het wáár is wat er gezegd wordt. Dat je dat éigenlijk al wel wist, maakt geen enkel verschil en maakt de boodschap en het besef niet minder krachtig. De grote kracht van de (extra) bewustwording én, daardoor, het weer een stapje dichterbij je ziel komen zijn waardevolle ontwikkelingen die jou in staat stellen weer méér ‘jezelf’ te worden en je leven zo veel mogelijk vanuit jouw authentieke potentieel te leven.

Dáár zit de kracht van mijn werk, dáár zit het ‘nut’ van een aurograaf en de bijbehorende reading: in jou helpen je te her-inneren, of je er sterker van bewust te maken, wat een geweldig authentiek potentieel je in je meedraagt en dat je ziel niets liever wil dan dat je daar volledig uiting aan geeft.

What’s in a name?

Met mijn voornaam ben ik altijd erg blij geweest. Zeker sinds de dag dat ik vernam dat mijn ouders destijds getwijfeld hebben tussen Heidi/Hedy en Sharon. Ik ken ontzettend leuke Heidi’s en Hedy’s, maar die twee namen passen zo ontzettend niet bij de persoon die ik voel te zijn, de energie die mijn energie is, dat ik erg blij ben dat de keuze uiteindelijk op Sharon gevallen is. Dat het indirect een vernoeming is naar de door een mafkees vermoorde Sharon Tate is een detail dat ik dan maar op de koop toe neem…

Minder blij ben ik lange tijd geweest met mijn achternaam. Een achternaam die ik nogal saai vond en waar vanuit familiaire stukken nogal wat ‘lading’ aan kleefde, voor mijn gevoel. De Kerstens met wie ik middels een bloedband verbonden ben, zijn namelijk niet allemaal de makkelijkste mensen en hebben een behoorlijk krachtige energie die er niet altijd even verfijnd uitkwam in het verleden. Een kracht die aanzet tot ondernemerschap, tot aanpakken en tot heel hard kunnen werken, maar ook een kracht die nogal makkelijk tot enorme eigenwijsheid met behoorlijk scherpe kantjes kan verworden, zoals ik in de Kerstens van de generatie vóór mij regelmatig heb gezien. En dan kan het dus gebeuren dat je niet zo blij bent met je achternaam, omdat er een ‘lading’ aan kleeft waar je niet mee geïdentificeerd wilt worden.

Toen ik in 2007 het plan oppakte mijn coachingspraktijk te starten, was het verwerken van mijn eigen naam – en dan met name mijn achternaam – in de naam van de onderneming dan ook geen optie, vond ik. Dus ik ging op zoek naar een bedrijfsnaam. Een naam die weerspiegelde waar ik me mee bezig hield binnen mijn praktijk en die ook voor de Italiaanse markt ‘werkbaar’ zou zijn (want ik wist al dat ik mijn werkzaamheden vroeg of laat ook in Italië zou gaan ontplooien). Dat werd uiteindelijk ‘enneadinamica’: een naam die aangaf dat ik me met het enneagram bezighield, vanuit een dynamische visie en werkwijze, en die ik ook prima voor Italië zou kunnen gebruiken. Helemaal goed dus. Enneadinamica moest het worden, en op www.enneadinamica.com en www.enneadinamica.nl verscheen in 2008 mijn website. Ik kon toen niet vermoeden dat er een kleine twee jaar later een proces in gang gezet zou worden dat er uiteindelijk toe leidde dat ik héél anders naar mijn eigen naam zou gaan kijken. Maar dat is wel wat er gebeurde.

In juni 2010 kwam ik in contact met de wondere wereld van het spiritualisme, door deel te nemen aan een cursusweek mediumschap aan het Arthur Findlay College in Engeland. Ik had me voor die week ingeschreven omdat ik een aantal van mijn cliënten beter wilde kunnen begeleiden: cliënten die helderziend, heldervoelend en helderhorend waren en die zich op de één of andere manier tussen januari 2010 en juni 2010 opeens allemaal bij mij aandienden, om door mij gecoacht te worden. Zij kwamen geen van allen in coaching omdat ze mediamieke gaven hadden, maar bij elk van hen kwam ergens gaandeweg het traject hun mediamieke kant ter sprake. En hoewel ik de wereld van het ‘paranormale’ altijd interessant heb gevonden en er zeker ook een bepaalde nieuwsgierigheid naar had, heeft mijn angst voor die onbekende wereld er altijd voor gezorgd dat ik bij direct contact met ‘paranormale verhalen’ de kriebels over mijn rug voelde lopen. En dat gebeurde dus ook tijdens de sessies met deze cliënten, zodra ze over hun ervaringen begonnen te vertellen… Niet tof, niet gewenst en bovendien niet handig. Dus ik besloot dat het anders moest en dat ik meer over de wereld van het paranormale wilde weten, in de hoop dat ik zelf van mijn angsten af zou komen en dat ik mijn cliënten beter zou kunnen begeleiden – zonder kriebels over mijn rug – als ik zou begrijpen waar het nou eigenlijk allemaal over ging. Op naar Het Arthur Findlay College dus, hét gerenommeerde en kwalitatief zeer hoogstaande instituut als je het hebt over mediumschap.

Eenmaal aan het College merkte ik al heel snel dat ik als enige niét daar was omdat ik mijn eigen mediamieke talent wilde ontdekken of onderzoeken. De 90 andere mensen om me heen waren wel met die reden gekomen, maar ik was nog in de veronderstelling dat ik daar louter kwam om kennis op te doen, informatie te verzamelen en op die manier beter te begrijpen waar ‘het paranormale’ nou eigenlijk over ging, puur zodat ik mijn cliënten beter zou kunnen begeleiden en hopelijk zelf van mijn angsten af zou komen. Was dat even een misvatting zeg… Enorm groot was mijn verbazing toen ik ontdekte dat het mediamieke ook een deel van mij was, dat het ook in mij zat. Tijdens de vele oefeningen die we deden viel ik van de ene verbazing in de andere: ik kon mensen readen! En na het doen van een healingsoefening – waarin ik voor mijn gevoel ‘maar wat deed’ – begreep ik van de docente dat zij dacht dat healing geven mijn beroep was, want zo zag het er volgens haar uit. Ze vertelde me dat ik tijdens het geven van de healing in een andere bewustzijnsstaat verkeerde; iets waar ik geen flauw benul van had… En alsof dat allemaal nog niet genoeg pittige indrukken waren om te verwerken, ontdekte ik tot mijn zeer grote verbazing ook nog eens dat ik vrij makkelijk een mediamiek contact kon maken: een contact met een overleden dierbare van iemand, over wie ik vervolgens informatie kon geven.

Die week in Engeland was een ware rollercoaster van ervaringen en van emoties. Een week waarin ik een kant van mezelf ontdekte die me in eerste instantie even behoorlijk ‘overhoop haalde’, omdat ik geen flauw idee had dat dat ook allemaal ‘in mij zat’…  Een week waarin gevoelens van verbazing, verbijstering en verwarring, maar ook gevoelens van vreugde, blijdschap en ‘thuiskomen’ elkaar zeer regelmatig afwisselden. Want temidden van alle verbazing begonnen er ook onzettend veel kwartjes te vallen. Ik begon te begrijpen dat een aantal van mijn ‘eigen-aardigheden’ hiermee te maken had! Ik snapte opeens hoe het kwam dat ik vaak zo feilloos al ‘wist’ wat er in een coachingsessie zou gebeuren, of wat de achterliggende oorzaak van een blokkade van een cliënt was. Ik begreep ineens een groot aantal ervaringen die ik tijdens mijn leven heb gehad en die ik tot dan toe alleen maar als ‘vreemd’ had gezien. En ik zag in dat mijn ‘invoelend vermogen’ over veel méér dan alleen een stuk empathie en een hoge gevoeligheid ging. Ik ontdekte hoe ik eigenlijk ‘altijd al’ mensen healde en kracht gaf, zonder dat ik dat in de gaten had.

In die ene week in Engeland ontdekte ik dat ik sterk helderwetend en heldervoelend ben, dat ik een natuurlijk talent voor healing, reading en het maken van mediamieke contacten heb, dat ik heel makkelijk in een andere bewustzijnsstaat kan gaan en dat dat allemaal ‘vanaf dag 1’ altijd zo geweest moet zijn… Door bepaalde ervaringen in mijn kinderjaren ben ik het echter al op jonge leeftijd gaan ‘wegstoppen’, en vervolgens ben ik het ‘vergeten’. Het wás er allemaal nog steeds, maar ik was me er niet meer van bewust. Het heldere bewustzijn had plaats gemaakt voor angst, voor ‘kriebels’, voor kippenvel over mijn hele lijf als ik met een ‘paranormaal verhaal’ in aanraking kwam of vanuit mijn ooghoeken dingen meende te zien die vervolgens niet te zien waren. Maar nu ik me weer bewust werd van deze kant van mezelf, bleek het er allemaal nog steeds te zijn, klaar om opgepakt, begrepen, gebruikt en verder ontwikkeld te worden. Klaar om weer te worden samengevoegd met alle andere ‘stukjes Sharon’ waar ik me wel van bewust was. Klaar om geïntegreerd te worden, zodat ik weer heel kon worden.

De cursusweek in juni 2010 is een ware mijlpaal en een belangrijk keerpunt gebleken. Het was, uiteindelijk, een week van ‘thuiskomen’: thuiskomen bij mezelf. Ik heb in die week aan het College een belangrijk en wezenlijk deel van mezelf weer gevonden, en omarmd. En dat heeft me heler gemaakt, completer. Zoals ik na terugkomst vertelde aan mijn vrienden en familie: “ik heb op de heenreis naar Engeland in het vliegtuig mijn I-pod verloren, maar ik heb in het College mezelf gevonden” – en dat is een meer dan uitstekende deal.

Maar wat heeft dit nou allemaal met mijn naam te maken? Heel veel, en misschien wel alles. Die juniweek in Engeland, in 2010, is namelijk het begin geweest van een gigantisch transformatieproces waarin ik mezelf heb gevonden, mijn eigen kracht(en) heb ontdekt en een heleboel ‘ballast’ vanuit het verleden heb kunnen loslaten. Een transformatieproces waarin ik ben gaan ontdekken en ervaren wie Sharon Kersten nou eigenlijk werkelijk is, wie zij is als zij heel is en alle delen van zichzelf erkent en omarmt, en wat een enorm, intens gevoel van kracht er tot je beschikking komt door de integratie van eens ‘losgelaten’ delen. De kracht van ‘eindelijk compleet zijn’, eindelijk helemaal jezelf zijn. En hand in hand met dat integratieproces ben ik gaan begrijpen dat niets, maar dan ook niets, een sterkere naam is dan je eigen naam… Mijn eigen naam is de naam die mij, precies zoals ik ben, is gegeven. Het is de naam die mij toebehoort en die een uitdrukking is van wie ik in wezen ben, met alles wat ik in me heb. En wat mijn familieleden die net als ik de achternaam Kersten dragen ook gedaan hebben, ik ben vandaag wie ik vandaag ben mede dankzij mijn voorouders en dus mede dankzij het Kersten-bloed dat door mijn aders stroomt. Zonder de erkenning en omarming van mijn mediamieke kant ben ik niet heel; zonder de acceptatie en omarming van mijn eigen achternaam ben ik dat evenmin. Een afwijzing of veroordeling van welk deel van mezelf dan ook gaat ten koste van mijn heelheid en reduceert per definitie een krachtig zijn wie ik ben. Terwijl acceptatie, erkenning en omarming van alles wat mij mij maakt, mijn achternaam incluis, tot heelheid en authentieke kracht leidt.

Ik ben gaan inzien dat het zoeken naar een naam buiten mezelf in feite liet zien dat ik op zoek was naar een stuk ‘kracht’ dat ik nog niet in mezelf wist te vinden – omdat het me ontbrak aan heelheid en – dus ook – aan kracht. Ik zocht een naam die iets weerspiegelde dat ik passend en krachtig en positief vond; een naam die een aantal dingen over mijn bedrijf en mijn activiteiten vertelde en waar mensen hopelijk een positieve associatie bij zouden hebben. Ik zocht, besef ik nu, een naam die beschreef wat ik dééd, want daar wilde ik – onbewust – mee geassocieerd worden. Maar eenmaal middenin het transformatieproces dat in Engeland in gang is gezet, merkte ik dat ik mezelf niet langer met iets wilde identificereneen model, een werkwijze, een activiteit, een naam die dingen buiten mijzelf beschreef. Ik wilde mezelf nu met mezelf identificeren, met wie ik ben, en met alles wat mij mij maakt. En welk woord, welke term, welke naam kan dat beter doen dan mijn eigen naam? Ik ben gaan beseffen dat niets maar dan ook niets mij beter kan beschrijven dan mijn eigen naam. En dat ik aan geen enkel woord zoveel kracht kan ontlenen als aan mijn eigen naam. Mijn naam is een directe uitingsvorm van wie ik ben, met alles wat ik in me heb en alle kracht en energie die Sharon Kersten Sharon Kersten maakt. Ik ben Sharon Kersten. Daar kan een heleboel over verteld en geschreven worden, maar in de kern zeg ik met dit zinnetje van vier woorden alles: Ik ben Sharon Kersten.

En wat ik momenteel zoal doé en wat mij bezighoudt, dat vind je tegenwoordig op www.sharonkersten.com en www.sharonkersten.nl.

Moeiteloosheid & flow

Over het begrip ‘moeiteloosheid’ en het eraan gerelateerde begrip flow zijn al veel teksten geschreven. Ik kan me nog herinneren dat ik er jaren geleden voor het eerst iets over las en dat ik toen wel gefascineerd was door het concept ‘flow’, maar weerstand ervoer bij de beschrijving van een staat van moeiteloosheid die daaraan gekoppeld werd. Alsof het überhaupt mogelijk zou zijn dat dingen moeiteloos, dus zonder enige moeite, zouden kunnen gebeuren of tot stand konden komen… Ik vond het nogal ‘zweverig geklets’ en kon niet zo veel met het begrip moeiteloosheid.

Het resoneerde ook in het geheel niet met mijn toenmalige referentiekader, weet ik nu. Mijn referentiekader was geschapen door een heleboel ervaringen die me alleen maar steeds meer gesterkt hadden in de overtuiging dat dingen alleen door vechten, keihard werken, ‘knokken’ en strijden – en dus alleen maar mét moeite – bereikt konden worden. Dáár was ik congruent mee, dát was wat ik kon en altijd deed: heel hard werken, vechten voor de dingen die ik wilde bewerkstelligen en de strijd aangaan om dingen gedaan te krijgen. Wilde je iets bereiken in het leven, dan moest je daar moeite voor doen. Zo simpel was het – meende ik toen.

Inmiddels ben ik een aantal jaren verder en begeef ik me sinds een jaar of negen, eerst wat weifelend en vervolgens steeds bewuster, op een pad van ontwikkeling; een pad van bewuste zelfontwikkeling waarin gaandeweg ook een pad van spirituele ontwikkeling steeds duidelijker zichtbaar werd. En ergens op dat pad is het me gaan dagen dat het leven wel eens niet bedoeld kon zijn om te vechten en dat de woorden “het mag ook moeiteloos gaan” wel eens meer waarheid zouden kunnen bevatten dan ik eerder had kunnen bevroeden.

In 2006 ben ik ‘burn-out’ thuis komen te zitten door een combinatie van overspannenheid, ziekte van Pfeiffer, extreme vermoeidheid en het nieuws dat er ‘slechte’ cellen in mijn baarmoederhals waren aangetroffen. Dat laatste bericht was de ‘bottleneck’; ineens was ik helemaal op, kapot, gesloopt, zowel fysiek als mentaal / emotioneel.
Er speelde – al een hele tijd – een waslijst aan fysieke klachten waar geen duidelijke oorzaken voor werden gevonden en emotioneel gezien werd ik, die de jaren ervoor altijd sterk was geweest, in 2006 ‘ineens’ gereduceerd tot een zielig hoopje ellende, een schim van wie ik eens was. Achteraf bezien is het me heel duidelijk wat er toen aan de hand was: in de jaren vóór 2006 had ik zo lang ‘gevochten’ om overeind te blijven te midden van allerlei heftige gebeurtenissen in mijn leven, dat ik uiteindelijk mezelf gesloopt had. Ik had met mijn strijd weliswaar een aantal flinke veldslagen gewonnen, maar uiteindelijk was het uitgelopen op een enorme Pyrrusoverwinning; het was ten koste gegaan van mezelf. Ten koste van mijn welzijn en mijn gezondheid.
En het was dáár, in de moeizame periode die in 2006 begon, dat ik uiteindelijk – in 2008 – het besluit heb genomen te stoppen met vechten en me over te geven aan de flow van het leven, de flow van de dingen zoals zij gaan.

Ik zag in dat ik door altijd maar te ‘vechten’ al mijn energiereserves compleet had opgebrand en dat het vechten ertoe geleid had dat ik mijn lol in het leven én mijn gezondheid verloren had. En ik besloot dat ik dat niet meer wilde. De vele boeken die ik inmiddels had gelezen op het gebied van spiritualiteit en zingeving hadden me stapje voor stapje steeds meer doen geloven dat het leven niet gemaakt is om te lijden, maar om te genieten van ervaringen, en dat er wellicht zoiets bestond als ‘flow’, een soort natuurlijke, energetische stroming die maakt dat het leven en alles wat daarin gebeurt op een bepaalde manier ‘stroomt’, omdat dat nou eenmaal is hoe het kennelijk ‘hoort’ te stromen. Ik kende de verhalen van mensen die jarenlang tegen de stroom in hadden gezwommen en slechts door vechten en met veel moeite dingen hadden weten te bewerkstelligen én ik kende verhalen over mensen, blije mensen, die beweerden dat alles zo veel makkelijker, zelfs vrijwel moeiteloos, verliep in hun leven sinds ze zich hadden overgegeven aan de flow van het leven en van de gebeurtenissen. En hoewel ik nog steeds niet zeker wist of alle theorieën en verhalen rondom flow en moeiteloosheid nou wel of niet waar waren, wist ik twee dingen heel zeker:
1). áls er zoiets als flow bestond, was ik tot dan toe vooral bezig geweest met vechten en dus – waarschijnlijk – met er dwars tegenin zwemmen; met hard ploeteren, steeds het uiterste van mezelf vragen en steeds maar weer proberen de dingen een andere wending te geven dan de kant die de dingen kennelijk eigenlijk opwilden.
2). nog langer vechten zou me zeker niet beter maken.

Vanuit dit besef besloot ik het roer om te gooien en niet langer te vechten. Ik stopte met ploeteren. Ik stopte met keihard werken om weer aan de slag te kunnen in een baan waar ik diep ongelukkig van werd. Ik stopte met hard mijn best doen om me te bewijzen – aan mijn werkgever, aan de arboarts, aan mijn collega’s, aan de mensen om me heen… Ik stopte met het vechten tegen mijn hooggevoelige kant die nou eenmaal maakt dat ik niet ‘normaal’ kan meedraaien in de waan van het alledaagse leven van zovelen. Ik stopte met vechten om 1001 dingen te ‘bewijzen’ – tegenover anderen én tegenover mezelf…

Ik gaf me over. Ik liet mijn wapens vallen en hees de witte vlag. En ik besloot voortaan niets meer vanuit ‘vechten’ te willen bewerkstelligen en te kijken wat het me zou brengen als ik me liet meevoeren door de stroom van de gebeurtenissen die zich aandienden en voortaan alleen mijn passie nog als kompas zou gebruiken. Als ik me alleen nog maar zou laten leiden door de dingen waar ik blij van word, alleen nog maar die dingen zou doen waar mijn hart van gaat zingen. ‘Vreugde’ zou voortaan mijn uitgangspunt zijn. Vreugde in plaats van vechten.

En vanaf het moment dat ik dié beslissing nam… begon alles zich ten goede te keren. Door me te richten op waar ik blij van werd, leek ik als vanzelf te worden opgenomen in de ‘flow’ van dingen. Ik besloot, gevloerd als ik nog steeds was, volledig te gaan voor mijn nieuwe plan: werkzaam zijn in een eigen praktijk als zelfstandig gevestigde coach, want dát was wat ik wilde, met heel mijn hart.

Terwijl ik ‘ziek, zwak en misselijk’ was heb ik mijn baan opgezegd. En daarmee maakte ik in wezen een enorme sprong in termen van onzekerheid: ik liet alle ‘zekerheden’ los en maakte een keuze die vrijwel niemand in mijn omgeving kon begrijpen. Maar ik voelde met elke cel die in me is: als ik ooit überhaupt beter wilde worden, moest ik nú springen. Het was ‘alles of niets’. Ik moest de zekerheden die me ziek maakten loslaten en alles op alles zetten om weer beter te worden. En ik geloofde, ‘voelde’ inmiddels heilig, dat dat alleen zou kunnen als ik zou gaan doen waar ik blij van werd. Dus ik sprong. In het diepe, ongewisse.

Natuurlijk was dat ontzettend eng en spannend. Maar ik had mijn sprong wel goed doordacht en ik had een ‘plan’. Mijn financiële behoeften zou ik in de eerste periode zo veel mogelijk invullen middels redactie- en correctiewerkzaamheden. Die werkzaamheden kon ik namelijk, evenals coaching, uitvoeren vanuit huis en op een moment en in een tempo dat mijn gezondheid op dat moment toeliet. Door thuis te werken, kon ik slapen en rusten wanneer dat nodig was en werken wanneer ik daartoe in staat was – in een bizar ritme, waar je bij geen enkele werkgever mee aan hoeft te komen, maar thuis kon dat wel. Hoevéél uren ik fysiek en mentaal gezien zou kunnen werken, was natuurlijk een groot vraagteken, maar ik zag duidelijk in dat ik dat risico gewoon maar diende te nemen.

En wat heeft het goed uitgepakt! Vanaf de dag dat ik ‘sprong’ heb ik nooit zonder werk gezeten en ben ik stapje voor stapje overeind gekrabbeld en steeds energieker geworden. En inmiddels ervaar ik al ruim 2,5 jaar lang dat ik telkens weer werkzaamheden op mijn pad krijg die me blij maken en die ik heel graag doe, zónder daar expliciet moeite voor te hoeven doen. Dingen komen via-via op mijn pad, telkens weer, en ik voel me werkelijk aangesloten op een soort van flow. Ik ervaar dat dingen komen zoals ze komen, wanneer ze komen en wanneer het ‘past’, en ik geniet intens van alles wat nu bewerkstelligd wordt zónder dat ik ervoor hoef te vechten. ik verdien mijn inkomen door dingen te doen waar ik blij van word, die me voldoening en vreugde schenken, en ik durf te stellen dat mijn vitaliteit en energielevels nu beter zijn dan ze waren toen ik 20 was. Ik ervaar vreugde en passie in wat ik doe en geniet met volle teugen.

En over dat woordje ‘moeiteloos’ heb ik inmiddels ook een hoop begrepen. ‘Moeiteloos’ wil zeker niet zeggen dat je ‘niks doet’ en dat je lekker achterover leunt en maar afwacht wat het universum je komt brengen. Integendeel! Ik doe juist van alles en ik leun nooit achterover, passief afwachtend wat het universum me brengt. Ik ben juist continu in touw, steeds bezig met van alles en nog wat. Maar ik doe de dingen die ik doe omdat ik er blij van word, omdat ze me voldoening schenken, omdat ik er vreugde aan beleef. En ik ervaar niets van dat alles als ‘moeite doen’ (om iets te bereiken). En dát, die houding, sluit je – kennelijk – aan op de flow van het leven en de gebeurtenissen. Waardoor de dingen op je pad kunnen komen zonder dat jij daar expliciet moeite voor moet doen, zonder dat jij moet ‘vechten’ om iets gedaan te krijgen.

Flow en moeiteloosheid gaan over het vrij laten stromen van energie – de energie van dingen én jouw energie. En de dingen doen waar je blij van wordt, is één van de meest krachtige manieren om jouw energie vrijelijk te laten stromen en flow in jouw leven te ervaren. Zodat je moeiteloos, gedragen door de flow, kunt doen wat jij komt doen in dit aardse leven en de prachtige persoon kunt zijn die jij werkelijk bent. Met vreugde en plezier, ervan genietend dat het leven zich zonder ‘vechten’ mag ontvouwen.

Ik wens je enorme hoeveelheden flow en moeiteloosheid toe, en 1000 activiteiten die jouw hart doen zingen!

Vertrouwen, geloof en 100% commitment

In november 2007 kreeg ik tijdens de afwas een ‘brainwave’. Ik bedacht een wild, maf plan: ik, Sharon Kersten, zou een boek over het Enneagram gaan vertalen voor de Italiaanse markt om de dynamische visie op het Enneagram in Italië te verbreiden. En niet zomaar een boek, nee, hét boek over het Enneagram van de hand van Willem Jan van de Wetering, dé Nederlandse ‘expert on the topic’.
Het was een maf, wild plan, te meer omdat ik mijn opleiding tot EIK (Enneagram IntegratieKunde) Coach destijds nog moest beginnen, maar ik geloofde erin en ben aan de slag gegaan, volledig toegewijd om het maffe plan te laten slagen. Ik zou het boek gaan vertalen en als het in Italië een succes zou worden, zou ik de persoon zijn die de dynamische visie op het Enneagram in Italië verder zou gaan verbreiden.

In februari 2010 was het maffe, wilde plan concreet een feit: het boek was vertaald en werd in Italië door een grote uitgever uitgegeven en we hielden een promotietoer in 10 grote Italiaanse steden om het boek en de verdere Italië-plannen te promoten. In tien avonden tijd zagen we meer dan 2000 mensen die we naar ons beste kunnen hebben geprobeerd enthousiast te maken voor het Enneagram, en de eerste reacties waren zeer positief en erg veelbelovend.

Inmiddels, in de zomer van 2011, heb ik al diverse diepgaande trainingsweken over het Enneagram in Italië gegeven, coach ik Italiaanse mensen via Skype aan de hand van het Enneagram en ben ik regelmatig in Italië om een seminar over het Enneagram te geven. En ik realiseer me hoe ontzettend bijzonder het eigenlijk is dat mijn ‘droom’, mijn maffe plan, inmiddels zó concreet is geworden en zo’n prachtige vruchten afwerpt. Ik vind het heel bijzonder, heel bizar, en bovenal: heel erg gaaf. Het doet me realiseren dat niets onmogelijk is en dat er heel veel gemanifesteerd kan worden, als je er maar echt, ECHT in gelooft en er 100% voor gaat.
Ik heb erin geloofd, heb me niet van mijn pad laten brengen door mensen die allerlei beren op de weg zagen, ben gestaag doorgegaan en heb erop vertrouwd dat ik dit zou kunnen realiseren, als ik 100% toegewijd zou zijn aan mijn plan en vol geloof en vertrouwen aan de slag zou gaan. En voila’. Het werkt. En het is een prachtige, heel intense ervaring.

We zijn zo veel meer, zo veel groter, dan we vaak denken te zijn. We kunnen zo veel meer dan we doorgaans denken. We zijn veel minder beperkt dan we zelf geloven en dan onze omgeving ons soms doet geloven. En we zouden er wijs aan doen meer te durven dromen en meer in het werk te stellen om onze dromen te doen uitkomen.

Hoe zit het met jouw dromen? Durf jij te dromen? Durf je te geloven dat je veel méér bent en kunt dan je nu wellicht denkt en dat ook jij bergen kunt verzetten? En durf je de
sprong te wagen en vol vertrouwen, geloof en toewijding alles op alles te zetten om je droom waar te maken? Ik gun het je van harte. Ik wens het je zo toe. Want het is, in veel opzichten, een enorm verrijkende ervaring die je heel veel kracht geeft en veel beperkende overtuigingen en gedachten doet verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Durf te dromen, en ga voor je droom! En laat niemand je wijs maken dat het onmogelijk is. We zijn tot zo veel meer in staat dan we denken…

Ik wens je prachtige dromen en alle vertrouwen, geloof en commitment toe!