Wat ik leerde van de man met de gezichtstatoeage

Wat zitten we als mensen in deze fysieke wereld toch eigenlijk merkwaardig in elkaar. En wat een handicap is het toch eigenlijk in heel veel opzichten dat onze ‘gewone’ zintuigen, waaronder in het bijzonder ons fysiek visuele vermogen, zo veel invloed op ons hebben.

Enige tijd geleden las ik op de facebookpagina van een vriend een interessante opmerking, afkomstig van een man die, zo schreef hij, een gezichtstatoeage heeft. Deze man schreef dat hij zijn tatoeage – die hij om geheel eigen, bewuste redenen gekozen had – als een filter ervoer; niet als een filter waar hij zich achter verschuilt, maar als een filter dat vóór hem ‘werkt’, in de zin dat het mensen van hem weg houdt die niet in staat zijn door zijn uiterlijke aspecten heen te kijken. Dit ‘filter-effect’ was geen deel geweest van zijn redenen om de betreffende tatoeage te laten zetten maar was wel een heel duidelijk en specifiek effect ván die tatoeage.

Na mijn eerste tijdens het lezen al heel snel opkomende reactiegedachte die zo ongeveer luidde als ‘Oeh, een gezichtstatoeage, da’s heftig’ realiseerde ik me dat deze man iets heel interessants aankaartte en dat het wáár is wat hij zei.

We kunnen er vrijwel niet aan ontkomen dat we diréct een gedachte hebben óver wat we zien aan iemand. En in veruit de meeste gevallen is dat geen gedachte die neutraal van aard is, maar een gedachte die een persoonlijke mening die wij hebben verwoordt. En in veel gevallen zullen we, als we eerlijk naar onszelf zijn, moeten toegeven dat het dan niet vaak slechts een mening betreft, maar zelfs een oordeel dat we op de persoon in kwestie plakken. Waarmee we de ander geen recht doen én we onszelf de kans ontnemen die ander te zien, echt te zien, voor wie hij of zij ís – ongeacht en vrij van hoe hij of zij eruit ziet.

George Nuku met Ta Moko

In een fractie van een seconde vormt zich in ons een gedachte over datgene wat we zien. In split seconds wordt vaak, innerlijk, een oordeel geveld, heel ‘primair reactief’ en puur op grond van wat we zien en wat wíj daarvan vinden. Soms verwoorden we datgene wat we dan denken expliciet, waarmee we een ander iets geven wat in wezen niets over die ander zegt en alles over óns zegt, en soms verwoorden we datgene wat we dan denken niet expliciet, hetgeen echter geen enkele indicatie is van wat er ín ons evengoed wél gebeurt, reeds op het moment dat we de gedachte hebben, en dat onze interactie met die andere persoon niet *niet* kan beïnvloeden.
Er gebeurt zó veel, in onszelf en in de dynamiek van de interactie met de ander, dat een elkaar ‘volledig in zuiverheid en puurheid ontmoeten’ in feite direct al de das wordt omgedaan zodra we iets zien waar we iets van vinden… en dat vind ik ongelooflijk jammer.

Dat dit ons zo makkelijk overkomt is misschien wel inherent aan ons mens-zijn zoals dat er nu uitziet, maar handig is het niet. Het is spijtig, hoe onbewust we doorgaans zijn van het feit dát dit gebeurt en van de enorme impact die er hoe dan ook van uitgaat. We zijn massaal tegen discriminatie, tegen onderscheid maken op grond van (o.a) uiterlijkheden, vinden grosso modo allemaal dat mensen niet op hun uiterlijk beoordeeld moeten/mogen worden, maar we doen het evengoed allemaal – op wellicht een enkele écht verlichte ziel na – aan de lopende band… in heel subtiele processen, maar daarom niet minder ‘discrimerend’ [letterlijke betekenis: onderscheid makend] en niet minder geen recht doend aan de persoon die boven alles *mens* is, los van uiterlijke aspecten.

We doen het allemaal: onze eigen visie en mening op een ander plakken. En… wanneer we die visie ‘positief’ achten, vinden we het nog helemaal oké om te doen ook! Denk in dit kader aan een compliment dat je iemand geeft vanwege een uiterlijk aspect van die persoon dat je leuk vindt. Zo’n compliment komt zonder twijfel uit een goed hart en wordt met een positieve intentie gegeven, maar ook zo’n compliment zegt in wezen helemaal niks over die ander: het zegt slechts iets over wat jíj ergens van vindt. Daar kan een ander een positief gevoel uit halen, als die persoon het fijn vindt of misschien zelfs nodig heeft bevestigd te worden door iemand anders, maar als je als mens in je eigen autonome kracht en soevereiniteit staat met een gezond gevoel van eigenwaarde en je je oké voelt in je fysieke lichaam, los van hoe dat er uitziet, aangekleed of ‘versierd’ is, is in wezen ook elk compliment afkomstig van een ander compleet overbodig, niet relevant en eigenlijk simpelweg niet ter zake doend. En vanaf dié plek schreef de man met de gezichtstatoeage, toen hij schreef over het filtereffect dat zijn tatoeage met zich meebrengt. En ik dacht: ‘Je hebt helemaal gelijk. Wie niet door uiterlijke aspecten heen kan kijken en meer ‘het vormpje’ ziet dan de mens die ís, ziet joú in feite niet.’

Hoe je er ook uitziet, omdat je er nou eenmaal zo uitziet óf omdat je er om wat voor reden dan ook voor kiest er op een bepaalde manier uit te zien: het zou geen enkel verschil moeten maken in de mate waarin en de wijze waarop mensen je wel of niet benaderen en behandelen. Daar zijn de meesten van ons het over het algemeen behoorlijk over eens en daar zeggen legio mensen ‘naartoe te willen werken’ middels hun processen van persoonlijke en spirituele groei. Maar o, wat staat ons gedrag, onze goede intenties ten spijt, vaak nog haaks op hoe we zeggen in het leven te staan en op hoe we verkondigen dat we vinden dat we met elkaar om zouden moeten gaan…

Ik steek de hand in dezen zeker ook in eigen boezem; niets menselijks is mij vreemd. Maar sinds ik de woorden van de man met de gezichtstatoeage heb gelezen en ik me bewust werd van de waarheid van zijn woorden, probeer ik veel bewuster dan voorheen om te gaan met de reacties die ik in mezelf voel opkomen direct nadat mijn fysieke ogen iets aan iemand gezien hebben – wat dan ook – dat een gedachte, een mening of een oordeel in mij triggert. Ik probeer de gedachten die dan opkomen ‘in hun kraag te pakken’, te ‘onderscheppen’ als het ware, opdat ik zo min mogelijk nog in de valkuil stap van primair reactief reageren op dat wat mijn ogen waarnemen. Op die manier geef ik mezelf niet alleen de kans bewuster te reageren dan ik anderszins zou doen maar creëer ik ook ruimte om te komen tot een communicatie die zuiverder van aard is omdat zij minder ‘vervuild’ wordt door invullingen, aannames en projecties waar ik me niet goed van bewust ben maar die wel ‘zomaar’ in mijn reacties kunnen doorsijpelen – en die er dan toe leiden dat ik ‘mijn dingen’, onbewust en onbedoeld, projecteer op de ander, waardoor ik de ander op dat moment per definitie niet meer zie voor de persoon die hij of zij is. Sinds ik de woorden van de man met de gezichtstatoeage heb gelezen ben ik er goed van doordrongen: of ik nu ‘negatieve’ of ‘positieve’ gedachten ervaar naar aanleiding van wat ik zie aan, of bij, een ander: wat mijn gedachten ook zijn, zij zeggen in wezen helemaal niets over die ander – en alles over mij.

En zo leerde ik iets belangrijks van een complete stranger, een man met een gezichtstatoeage. Een ziel die me, zonder dat hij het wist, een mooi stuk inzicht en een prachtig stuk wijsheid aanreikte. En daar ben ik dankbaar voor, los van wat mijn ogen wel of niet zien als ik om me heen kijk en los van alle gedachten, meningen en oordelen die dan in mij geraakt kunnen worden. Het doet me ook denken aan een uitspraak die ik iemand jaren geleden eens hoorde bezigen: “Wat je vindt, mag je houden”. We zijn vrij om overal iets van te vinden, en wát we ergens van vinden mogen we helemaal zelf weten. Maar we doen er verstandig aan ons te realiseren dat onze meningen en oordelen primair iets over óns zeggen, dat ze ons gedrag vaak meer, diepgaander en sneller beïnvloeden dan we doorgaans in de gaten hebben – met gevolgen die zowel voor onszelf als voor anderen onprettig of simpelweg spijtig kunnen zijn – én dat het heel gezond is jezelf er af en toe aan te herinneren dat je niet alles wat je vindt (ongevraagd) aan een ander hoeft mede te delen. Het is een gezonde gewoonte af en toe tegen jezelf te zeggen: “Wat je vindt, mag je houden”. En als je het bij jezelf houdt en bereid bent te onderzoeken wat dit over joú zegt, zul je ontdekken dat er vaak veel meer waarde gelegen is in het op déze manier omgaan met je primaire innerlijke reacties dan in het reageren vanuit je primaire innerlijke reacties.

Wat we ook vinden van dat wat onze ogen zien wanneer we naar een ander kijken: laten we pogen onze innerlijke reacties wat meer aan te wenden om ons bewust te worden van wat er in óns gebeurt dan dat we die innerlijke reacties leidend laten zijn in onze interacties met anderen. Dit kan ontzettend waardevol zijn voor onszelf en het laat de ander meer in zijn of haar waarde. 🙂

Bijzondere getallen

NB Een eerdere versie van dit artikel heb ik in 2013 gepubliceerd. De huidige versie is tot stand gekomen naar aanleiding van ervaringen en nieuwe inzichten die ik sindsdien heb opgedaan.
_________________________________________________________________________

In 2007 begon het: ik zag steeds vaker dubbele, driedubbele en vierdubbele getallen, met name op digitale klokken (en soms ook op andere voorwerpen). En dat was niet omdat ik non-stop naar digitale klokken zat te kijken, wachtend tot er een serie identieke cijfers op de klok zou verschijnen. Ik keek – en kijk – sowieso niet heel erg vaak naar een klok, maar desondanks gebeurde het steeds vaker dat ik, wanneer ik wél op een klok keek, tijden zag staan als 11:11 , 22:22, 1:11, 3:33, 13:13 en 23:23. Ook een opeenvolging van nummers kwam regelmatig voor (12:34, of 23:45) en hoewel ik dat allemaal wel ‘apart’ vond, nam ik het waar voor wat het was en deed ik er destijds verder niets mee. Ik verdiepte me er niet in, ging niet op onderzoek om uit te zoeken of er een betekenis achter deze getallen en zo ja, wat deze dan zou zijn. Ik registreerde het gewoon, vond het ‘apart’ en liet het daarbij.

Maar dat veranderde in 2008, toen voor mijn gevoel het woord ‘apart’ de lading niet meer helemaal dekte. In 2008 gebeurde er namelijk iets dat beter onder het label ‘uitermate merkwaardig’ leek te passen dan onder het label ‘apart’. Wat gebeurde was dat ik – die normaliter met gemak hele nachten doorsliep zonder ook maar één keer wakker te worden – ineens tijdens drie opeenvolgende nachten ergens middenin de nacht wakker werd om vervolgens, tamelijk gedesoriënteerd, met mijn ogen de display van mijn digitale klok te zoeken om te zien hoe laat het in vredesnaam was. De eerste nacht toonde de display 3:33, de tweede nacht keek de cijfersequentie 4:44 me aan en de derde nacht zag ik hoe de serie 5:55 op de display stond te pronken. En dát vond ik méér dan ‘apart’.

444Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat dit gebeurde. Ik vroeg me vooral af of het mogelijk was dat ik hier zelf een aandeel in had en – indien dat het geval was – hoe ik het dan in hemelsnaam voor elkaar had gekregen om precies op dié tijden wakker te worden. Het leek me dat ik het niet voor elkaar zou kunnen krijgen dit nogmaals te ‘presteren’ zelfs niet als ik dat met heel mijn bewustzijn en maximale kracht, focus en concentratie zou proberen. Ik vond het merkwaardig, snapte het niet en vroeg me af waar dit over ging. En dus besloot ik op zoek te gaan, op internet, naar meer informatie over de dubbele, driedubbele en vierdubbele getallen.

Helaas was er destijds vrijwel niks te vinden over het merkwaardige fenomeen waarbij mensen regelmatig of zelfs zeer vaak dubbele, driedubbele en vierdubbele getallen en/of series van elkaar opeenvolgende getallen waarnemen – op digitale klokken, maar ook op andere voorwerpen. De laatste jaren is er echter steeds meer informatie over dit fenomeen verschenen, hand in hand met het gegeven dat steeds méér mensen met dit ‘aparte’ fenomeen in aanraking komen.

Wie nú online gaat zoeken naar verklaringen omtrent de aard, de herkomst en de betekenis van de bijzondere getallencombinaties komt al vrij snel tot de conclusie dat er tegenwoordig behoorlijk veel informatie over deze getallencombinaties te vinden is én ontdekt, wanneer met een gezond kritische mind gekeken wordt, dat niemand met absolute zekerheid kan zeggen waar dit fenomeen nou precies over gaat en wat het veelvuldig voorkomen (of opmerken) van deze getallencombinatie exact betekent. Populair in New Age kringen is de visie dat spirituele ‘gidsen’ of zogeheten engelen of ‘opgestegen meesters’ de regisseurs van deze ervaringen zijn, anderen menen dat het het universum, een creator of Source zelf is dat op deze manier met mensen communiceert en velen claimen ‘de absolute waarheid’ omtrent dit fenomeen in pacht te hebben zonder deze echter te kunnen staven.
Hoewel er grote verdeeldheid is ten aanzien van de drijvende kracht die het fenomeen in werking zet, lijkt er wel consensus te zijn dat het om ‘coderingen’ zou gaan die, wanneer een persoon ze opmerkt, op de een of andere manier een ‘boodschap’ bevatten voor de waarnemer van deze getallen en/of iets in werking stellen, activeren, in het systeem van de waarnemer van deze getallen.

De groep mensen die de getallencombinaties vooral als ‘boodschap’ ziet gaat ervan uit dat de getallen in feite boodschappen zijn die afkomstig zijn van bronnen van intelligentie en  bewustzijn die op deze wijze iets willen communiceren aan de persoon die de getallencombinaties opmerkt. Over wie of wat die bronnen van intelligentie en bewustzijn die op deze wijze met ons trachten te communiceren dan precies zijn, lopen de meningen uiteen: volgens sommigen zijn dat iemands gidsen of helpers, volgens anderen zijn dat engelen, volgens weer anderen zijn dat intelligenties die in andere dimensies leven en volgens weer anderen zijn het ‘hogere’ delen van de ontvangende persoon zelf die de persoon deze boodschap sturen. En dan is er ook nog een groep mensen die van mening is dat het universum of de godkracht zelf de verzender van deze boodschappen is. Het lijkt erop dat wie zich sterk verbonden voelt met de engelen ernaar neigt deze codes als boodschappen van de engelen te zien, terwijl wie zich sterk verbonden voelt met de sferen van gidsen en helpers er eerder toe neigt de codes als afkomstig van gidsen en helpers te zien: het persoonlijke paradigma van de ontvanger lijkt ‘kleur’ te geven aan het antwoord op de vraag “Wie is de verzender van die gecodeerde boodschappen?”

De groep mensen die de getallencombinaties vooral ziet als een code die iets kan activeren in (het systeem van) de persoon die de getallencombinaties waarneemt, gaat er grosso modo van uit dat het waarnemen van de code het (opnieuw) actief worden van kennis en bewustzijn die tot dat moment latent of ‘slapend’ in ons systeem aanwezig is, kan triggeren. Op het moment dat de bijzondere getallencombinatie wordt waargenomen zou er iets ‘geactiveerd’ worden in ons systeem dat tot dat moment ‘slapend’ in ons aanwezig was. Hierbij zou het dan kunnen gaan om kennis, andere niveaus van bewustzijn en mogelijk ook om talenten, vaardigheden of kwaliteiten waar we tot dat moment (nog) geen toegang toe hadden.

Waar het allemaal exact over gaat en wat het allemaal precies betekent, kan op dit moment door niemand met absolute zekerheid gezegd worden. Wel is duidelijk dat steeds meer mensen met dit opmerkelijke fenomeen in aanraking komen naarmate de tijd vordert en dat er op internet steeds meer aandacht aan dit fenomeen wordt besteed.

Wat ik zelf de afgelopen jaren aan informatie over ‘bijzondere getallen’ heb gevonden, heb ik in 2013 op een rijtje gezet in een serie korte artikelen waarin onder andere nader werd ingegaan op dubbele getallen, zogeheten meestergetallen, driedubbele getallen en oplopende en aflopende getallenreeksen. De informatie in die artikelen was niet van mijzelf afkomstig en illustreerde dus niet mijn visie of interpretatie, maar gaf weer welke mogelijke betekenissen bepaalde getallen en getallencombinaties volgens andere bronnen zouden kunnen hebben. Ik publiceerde e.e.a. destijds louter opdat wie ‘zoekende’ was naar mogelijke betekenissen van die getallen en getallencombinaties er wellicht wat aan zou hebben, net zoals ik zelf jaren geleden mijn weg poogde te vinden in het ‘werken’ met bijzondere getallen door op zoek te gaan naar mogelijke betekenissen van de aparte getallen die steeds weer mijn pad kruisten.

Nu, in november 2016, heb ik er echter heel bewust voor gekozen deze artikelen van mijn site te verwijderen omdat ik merkte dat veel mensen ertoe neigen mogelijke betekenissen of mogelijke interpretaties als ‘ultieme waarheid’ te zien en vervolgens naar dié ‘waarheid’ – die in mijn optiek geen ultieme waarheid is, noch kan zijn – gaan leven. En dat is iets waar ik absoluut niet achter kan staan en op geen enkele wijze deel van wil zijn.

Etteloze malen heb ik benadrukt dat niemand met zekerheid kan zeggen wat een bepaalde ‘codering’ exact betekent en dat interpretaties van anderen – wie dan ook – altijd als interpretatie en hooguit als een mogelijke betekenis dienen te worden gezien waar eenieder zélf mee verder dient te ‘puzzelen’ om te ontdekken wat de betekenis van dat specifieke getal op dat specifieke moment voor hem/haar betekent, maar te vaak merkte ik dat mensen daar kennelijk compleet overheen lazen en tóch neigden de mogelijke betekenissen als ‘ultieme waarheden’ te zien. En wanneer dát gebeurt, gebeurt er iets dat ik zeer onwenselijk vind: zodra we ons gaan laten leiden door interpretaties van anderen en stoppen met zélf onderzoeken wat iets voor ons betekent, geven we een stuk van onze soevereine kracht en autonomie weg en beperken we onze groei. Op pad naar meer bewustwording, meer autonomie en meer (spirituele) soevereiniteit is dat het meest ongelukkige dat we kunnen doen.

Het beste advies dat ik je kan geven, gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen van de afgelopen jaren, is: start met het werken met een logboek waarin je bijhoudt wanneer welk getal opduikt. Noteer in je logboek steeds welk getal je zag, in wat voor situatie dat was, hoe laat dat gebeurde (indien het getal zelf niet ook het tijdstip is), hoe je je op dat moment voelde, wat er vooraf ging aan het verschijnen van dat getal en wat er ná het verschijnen van dat getal gebeurde, plus andere eventuele bijzonderheden (denk in dit kader aan fysieke ongemakken, weertype, dag van de week, dagdeel, maanfase, voor vrouwen: fase in je cyclus, etc.). Als je dit een tijd lang doet kun je (en zul je) patronen gaan ontdekken wanneer je de verschillende logs analyseert. En op dié manier kun je uitvinden wat specifieke getallen voor jou betekenen.

Als er één ding is dat ik de afgelopen jaren geleerd heb door bewust met bijzondere getallen te werken, is het dat opmerkelijke getallen die verschijnen in zeer veel gevallen ‘tailormade’, maatwerk (b)lijken te zijn en vaker niet dan wel (!) een ‘universele’ betekenis hebben. Een getal als 44 of 333 kan voor mij een geheel andere betekenis hebben dan voor jou, en wát precies de betekenis van dat getal voor mij is kan ik alleen maar ontdekken door de logs in mijn logboek te analyseren en daarin patronen te herkennen.
Na slechts een aantal maanden werken met een logboek had ik vele malen méér informatie over de betekenis, voor mij, van specifieke bijzondere getallen die in mijn leven steeds weer opdoken en opduiken dan ik ooit heb gevonden door naar interpretaties van anderen te kijken. Bovendien ontdekte ik op deze wijze dat bepaalde betekenissen die door ‘grootheden’ uit de New Age beweging aan specifieke getallen worden gegeven voor mij helemaal *niet* bleken op te gaan en dat de betekenis die specifieke getallencombinaties voor míj hebben in een aantal gevallen zelfs tamelijk tegenovergesteld is aan wat her en der wordt gepubliceerd als zijnde ‘de’ betekenis. (!)

Het zoeken naar de betekenis van bijzondere getallen die in je leven opduiken is een strikt persoonlijk proces, een pad dat je alleen zélf kunt gaan, door zaken actief te onderzoeken en bestuderen. Het staat je daarbij uiteraard vrij naar interpretaties van anderen te kijken om een ‘startpunt’ te hebben in termen van mogelijke betekenissen waar je zelf mee verder kunt ‘puzzelen’ én ik raad je met klem aan vooral je éigen stukje ‘onderzoek’ te doen, bij voorkeur door een logboek bij te houden. Lees of hoor je een interpretatie van iemand anders die je op de een of andere manier ‘raakt’, gebruik dan je eigen toolset die je te allen tijde kunt inzetten, de meest betrouwbare set instrumenten die je tot je beschikking hebt: je eigen gevoel, jouw intuïtie en je eigen innerlijke weten.
Voel, als je informatie van anderen raadpleegt nadat je een ‘apart’ getal hebt gezien, of er een interpretatie bij staat die voor jouw gevoel klopt. Voel wat er resoneert, diep in je bekkenbodemgebied. Vertrouw op en luister naar je intuïtie – die niet op mind-niveau tot je spreekt, maar diep in je onderbuik. En luister naar het innerlijke weten dat in je huist, de belichaamde intuïtie. Vanuit welke bron van informatie de ‘codes’ ook afkomstig zijn: de informatie wordt aan jou gecommuniceerd en jij bent dus de ultieme persoon die in staat is te ontcijferen wat deze code op dat moment voor jou betekent – jij, met jouw gevoel, jouw belichaamde intuïtie, jouw innerlijke weten.

Ik wens je veel ‘puzzelplezier’ toe. Maak er een mooie ontdekkingsreis van. En onthoud: het gaat niet om het doel, maar om wat we leren en ervaren tijdens de reis. 🙂

journey-wellPS Wil je wat ‘handvatten’ hebben over mogelijke betekenissen van getallen, zoek dan bij voorkeur een goed boek of een goede website over (klassieke) numerologie. Het is mijn ervaring dat de klassieke numerologie kwalitatief veel betere en meer accurate informatie verschaft over de verschillende betekenisaspecten van getallen dan velerlei New Age-websites en -boeken doen.

“Zorgen moet je doen, niet maken”

Loesje zorgenDeze uitspraak zag ik een tijd geleden op een Loesje-poster staan en ik resoneerde er acuut mee. Want er zit zo veel waarheid in! En we hebben er allemaal mee te maken.

We maken ons allemaal wel eens zorgen. Over dingen die onszelf aangaan, over situaties, over mensen, over… het kan van alles zijn. Het is, kennelijk, menselijk je zorgen te maken. Én het is, helaas, niet constructief om dat te doen.

Je zorgen maken is in beginsel een mentale bezigheid die een grote impact heeft op in elk geval je energetische systeem en je emotionele systeem en mogelijk ook je fysieke systeem. Wat aanvankelijk een gedachte van bezorgdheid is, kan uiteindelijk een hele serie gevoelens en mogelijk ook fysieke verschijnselen triggeren.
Wanneer we bezorgd zijn kunnen we ons onrustig gaan voelen, uit balans, opgejaagd, zelfs misselijk, en wanneer we in een loop van bezorgde gedachten terecht komen die met ons aan de haal gaat, kan dat zelfs leiden tot verschijnselen van onrust, onbalans en gejaagdheid in ons fysieke systeem – denk aan een versnelde hartslag, zweten, trillingen, versnelde en hoge ademhaling, verstijvingen in spieren etc.

Oosterse tradities leggen in het bijzonder een link tussen de emotie ‘zorgen/bezorgdheid’ en het orgaan de maag: je zorgen maken zou vanuit deze optiek bezien leiden tot verstoringen in het energiesysteem van je lichaam die een connectie hebben met het orgaan de maag en de functie van dat orgaan. Stel je de meridiaan (energiebaan) die aan het orgaan maag gekoppeld is voor als een rivier waarin het water (de energie) vrij kan stromen wanneer er geen obstakels (blokkades) in het water liggen, en stel je de emotie ‘zorgen/bezorgdheid’ voor als een rotsblok (obstakel, blokkade) dat in die rivier terecht komt wanneer je je zorgen maakt. Het water (de energie) kan, wanneer je je zorgen maakt, niet meer vrijuit en optimaal stromen, hetgeen een verstorend effect heeft op je gehele energiesysteem in het algemeen en op dat deel van je energiesysteem dat aan het orgaan maag gekoppeld is in het bijzonder. En dat zou uiteindelijk uitwerkingen kunnen hebben in het fysieke lichaam.

Kortom: je zorgen maken doet ons weinig goed en werkt eigenlijk vooral verstorend: verstorend op mentaal niveau, verstorend op emotioneel niveau, verstorend op energetisch niveau en mogelijk ook verstorend op fysiek niveau.

En wat brengt het ons? Brengt het ons überhaupt iets positiefs, iets constructiefs? Natuurlijk, een gedachte van bezorgdheid kan ons aanzetten tot actie en die actie kan positief zijn – we kunnen in beweging komen, tot handelen overgaan, om iets op te lossen, te verbeteren, iemand te helpen etc. Maar de gedachte van bezorgdheid an sich, het je zorgen maken op zich, wat brengt dat ons voor positiefs? Niets, voor zover ik het kan overzien. He-le-maal niets.

‘Zorgen’ wordt pas positief, constructief, wanneer het wordt omgezet in actie. In handelen. In DOEN, zoals Loesje het zo treffend verwoordt. Zorgen moet je inderdaad doen, niet maken. En met doen bedoel ik dan ook echt: iets doén, iets concreets, iets specifieks doén om de situatie waarover je je zorgen maakt te verbeteren.
Met doen bedoel ik niet: je zorgen/bezorgdheid delen – met anderen, of met de persoon over wie je bezorgd bent. Want dan gebeurt er nog steeds niks constructiefs! Het enige wat er dan gebeurt, is dat er méér mensen met bezorgdheid in hun systeem gaan lopen, met alle zojuist beschreven mogelijke gevolgen van dien.

Probeer ‘zorgen maken’ om te zetten in ‘zorgen doén’. Je bent mens en kennelijk is het voor ons mensen onmogelijk ons niet af en toe zorgen over dingen te maken. Maar als we proberen, elke keer dat zorgen opkomen, onze zorgen om te zetten in actie, als we pogen ‘zorgen maken’ telkens weer om te zetten in ‘zorgen doen’, kunnen we ervoor zorgen (;-)) dat er iets positiefs, iets constructiefs uit zorgen voortkomt.
Vraag wat je voor iemand kunt doen, in plaats van aan te geven dat je je zorgen om hem of haar maakt. Onderzoek middels welke actie je een positieve bijdrage aan een situatie kunt leveren, in plaats van je er zorgen over te maken. Verplaats je focus naar actie, naar doén, en zorg er op die manier voor dat er straks minder is om je zorgen over te maken!

Het ‘nut’ van de aurograaf

Onlangs had ik een heel leuk gesprek met mijn tante. Ze belde me omdat ik jarig was, maar al snel ging het gesprek over tekenen & schilderen: een passie die we nu delen. Zij schildert al jaren, en nu ik sinds kort zo enorm druk ben met het maken van aurografen hebben we opeens een heel nieuw gespreksonderwerp waar ik nu ook vanuit eigen ervaringen over kan meespreken.

Mijn tante is een wijze, nieuwsgierige, zeer creatieve vrouw die heel fijn kan meedelen in iemands vreugde én die gewoonlijk uitspreekt wat ze denkt en het niet snel zal nalaten ook wat ‘kritische’ vragen te stellen. En zo kwam het dat ze vol enthousiasme luisterde naar mijn relaas over de geweldige feedback die ik op recent gemaakte aurografen had ontvangen én dat ze me aansluitend een heel valide vraag stelde. Nadat ik haar verteld had hoe sterk mensen zich herkennen in de kwaliteiten, talenten, eigenschappen, thematieken en het nog niet optimaal ontwikkelde potentieel dat ze bij zich dragen, allemaal dingen die ik voor hun duid middels de aurograaf en de bijbehorende reading, vroeg mijn tante me, in al haar puurheid: ‘Maar wat is dan het nut van de aurograaf en die reading, als de mensen alles wat je ze vertelt zo sterk herkennen? Die dingen wéten ze toch al van zichzelf?’ En deze vraag zette me behoorlijk aan het denken…

Wat ís eigenlijk het nut van iemand iets vertellen dat hij of zij éigenlijk al weet? Waarom zoeken we naar bevestiging van wat we eigenlijk, diep van binnen, al weten? Waarom maak ik – en velen met mij – als ik aan het Arthur Findlay College in Engeland ben een afspraak voor een spiritual assessment met één van de geweldig goede mediums die daar als docent werkzaam zijn? Wat doet het eigenlijk met me, om bij die gelegenheden dingen te horen die ik herken, kan plaatsen en éigenlijk al wist? En waarom vind ik die assessments zo super-waardevol, als het gros van de informatie die ik dan krijg, over mezelf, me eigenlijk ‘niks nieuws’ vertelt?

In het boek “Paul, Man of Spirit – The World of Paul Jacobs” vond ik gisteren een heel mooie aanzet tot een antwoord op deze vragen, verwoord door Paul Jacobs. Paul zegt dat de aura, het elektromagnetische veld dat elk levend ‘ding’ omgeeft “alles bevat wat we zijn, op alle verschillende niveaus van zijn: elke gedachte, elk woord en elke handeling; ons verleden en ons heden; en de verschillende kwaliteiten en vaardigheden die we hebben. Het bevat óók iets anders: niet zozeer de toekomst ‘op zich’, maar wel het nog niet ontwikkelde potentieel dat we hebben en dat we zouden kunnen ontwikkelen in de toekomst.” En hij vervolgt: “Door me af te stemmen op die energie word ik me bewust van de verschillende ervaringen die iemand heeft gehad en van de kwaliteiten die zij hebben en waar ze in hun leven uiting aan moeten geven om meer vervulling te ervaren.” En dáár vind ik een mooi antwoord op de vraag wat het nut is van een aurograaf en bijbehorende reading: middels de tekening en de reading benoem ik niet alleen allerlei dingen die je herkent en die jou laten weten dat ik inderdaad in staat ben feitelijke gegevens over jou te ‘lezen’, maar benoem ik ook het potentieel dat je in je draagt en dat, vanuit jouw ziel, geuit wil worden, zodat jij meer vervulling in je leven kunt ervaren.

Dát is wat een aurograaf en bijbehorende reading vooral voor je doen: ze brengen je (weer) in contact met het potentieel dat je nog niet, of nog niet optimaal, tot uiting hebt gebracht, en vormen een uitnodiging om dat nu alsnog te gaan doen, zodat je je ‘vervulder’ kunt gaan voelen, en daardoor uiteindelijk ‘heler’ en hoogst waarschijnlijk vreugdevoller in het leven kunt staan. En die uitnodiging komt niet van mij, maar van jouw ziel. Ik word me, door me af te stemmen, bewust van het potentieel dat jij in je draagt, en je ziel wil niets liever dan dat jíj je daar ook bewust van word en daar iets mee gaat doen. Ik ben in dit hele verhaal niet meer dan ‘de boodschapper’, de doorgever van informatie die op dit moment voor jou belangrijk is. Maar wanneer ík iets benoem dat door jou wordt herkend, in een hele ‘diepe’ laag, dan word je geráákt door de boodschap, en dát zet iets in beweging waar je ziel naar verlangt. Dáár ligt het grote ‘nut’ van een aurograaf en de bijbehorende reading.

Uit de reacties van de mensen voor wie ik een aurograaf hebt gemaakt, leid ik af dat het potentieel dat ik benoem eigenlijk altijd wel herkend wordt – soms heel sterk, soms in wat mindere mate, maar het gebeurt zelden dat ik iets benoem dat iemand volledig verrast. De meeste mensen wéten wel, diep van binnen, wat er nog aan potentieel ligt dat nog niet verwezenlijkt is. Maar er zijn altijd vele redenen te vinden om daar nog niét mee aan de slag te gaan, en het is heel makkelijk, in de waan van alledag, om aan dat gevoel van ‘ergens wel weten dat je nog iets te doen hebt’ voorbij te gaan – om het te negeren, of op de lange baan te schuiven. Maar dan komen de aurograaf en de reading… en dan wordt juist dát stukje heel duidelijk verwoord. En dat zet iets in beweging.

Dat leidt tot krachtigere bewustwording en is hoe dan ook een impuls, een aanzet, om nu ook dát stuk van jezelf de ruimte te gaan geven. Om ‘heler’ te worden, en meer vervulling te ervaren. Om uiting te gaan geven aan jouw unieke kwaliteiten, die je ziel o zo graag gemanifesteerd wil zien. En zelfs wanneer je dit eígenlijk al wist, kan deze boodschap je behoorlijk raken. Deels vanwege de herkenning, en vaak deels ook vanwege de bevestiging dat het écht zo is en dat je die kwaliteiten niet ‘verzonnen’ hebt maar dat ze er écht zijn.

Uit eigen ervaring weet ik dat dit besef, de herkenning en de bevestiging, je kunnen raken ‘tot in je ziel’. Je kunt er spontaan door in tranen uitbarsten, omdat je voelt, vanuit je kleine teen of héél diep van binnen, dat het wáár is wat er gezegd wordt. Dat je dat éigenlijk al wel wist, maakt geen enkel verschil en maakt de boodschap en het besef niet minder krachtig. De grote kracht van de (extra) bewustwording én, daardoor, het weer een stapje dichterbij je ziel komen zijn waardevolle ontwikkelingen die jou in staat stellen weer méér ‘jezelf’ te worden en je leven zo veel mogelijk vanuit jouw authentieke potentieel te leven.

Dáár zit de kracht van mijn werk, dáár zit het ‘nut’ van een aurograaf en de bijbehorende reading: in jou helpen je te her-inneren, of je er sterker van bewust te maken, wat een geweldig authentiek potentieel je in je meedraagt en dat je ziel niets liever wil dan dat je daar volledig uiting aan geeft.