Moeiteloosheid & flow

Over het begrip ‘moeiteloosheid’ en het eraan gerelateerde begrip flow zijn al veel teksten geschreven. Ik kan me nog herinneren dat ik er jaren geleden voor het eerst iets over las en dat ik toen wel gefascineerd was door het concept ‘flow’, maar weerstand ervoer bij de beschrijving van een staat van moeiteloosheid die daaraan gekoppeld werd. Alsof het überhaupt mogelijk zou zijn dat dingen moeiteloos, dus zonder enige moeite, zouden kunnen gebeuren of tot stand konden komen… Ik vond het nogal ‘zweverig geklets’ en kon niet zo veel met het begrip moeiteloosheid.

Het resoneerde ook in het geheel niet met mijn toenmalige referentiekader, weet ik nu. Mijn referentiekader was geschapen door een heleboel ervaringen die me alleen maar steeds meer gesterkt hadden in de overtuiging dat dingen alleen door vechten, keihard werken, ‘knokken’ en strijden – en dus alleen maar mét moeite – bereikt konden worden. Dáár was ik congruent mee, dát was wat ik kon en altijd deed: heel hard werken, vechten voor de dingen die ik wilde bewerkstelligen en de strijd aangaan om dingen gedaan te krijgen. Wilde je iets bereiken in het leven, dan moest je daar moeite voor doen. Zo simpel was het – meende ik toen.

Inmiddels ben ik een aantal jaren verder en begeef ik me sinds een jaar of negen, eerst wat weifelend en vervolgens steeds bewuster, op een pad van ontwikkeling; een pad van bewuste zelfontwikkeling waarin gaandeweg ook een pad van spirituele ontwikkeling steeds duidelijker zichtbaar werd. En ergens op dat pad is het me gaan dagen dat het leven wel eens niet bedoeld kon zijn om te vechten en dat de woorden “het mag ook moeiteloos gaan” wel eens meer waarheid zouden kunnen bevatten dan ik eerder had kunnen bevroeden.

In 2006 ben ik ‘burn-out’ thuis komen te zitten door een combinatie van overspannenheid, ziekte van Pfeiffer, extreme vermoeidheid en het nieuws dat er ‘slechte’ cellen in mijn baarmoederhals waren aangetroffen. Dat laatste bericht was de ‘bottleneck’; ineens was ik helemaal op, kapot, gesloopt, zowel fysiek als mentaal / emotioneel.
Er speelde – al een hele tijd – een waslijst aan fysieke klachten waar geen duidelijke oorzaken voor werden gevonden en emotioneel gezien werd ik, die de jaren ervoor altijd sterk was geweest, in 2006 ‘ineens’ gereduceerd tot een zielig hoopje ellende, een schim van wie ik eens was. Achteraf bezien is het me heel duidelijk wat er toen aan de hand was: in de jaren vóór 2006 had ik zo lang ‘gevochten’ om overeind te blijven te midden van allerlei heftige gebeurtenissen in mijn leven, dat ik uiteindelijk mezelf gesloopt had. Ik had met mijn strijd weliswaar een aantal flinke veldslagen gewonnen, maar uiteindelijk was het uitgelopen op een enorme Pyrrusoverwinning; het was ten koste gegaan van mezelf. Ten koste van mijn welzijn en mijn gezondheid.
En het was dáár, in de moeizame periode die in 2006 begon, dat ik uiteindelijk – in 2008 – het besluit heb genomen te stoppen met vechten en me over te geven aan de flow van het leven, de flow van de dingen zoals zij gaan.

Ik zag in dat ik door altijd maar te ‘vechten’ al mijn energiereserves compleet had opgebrand en dat het vechten ertoe geleid had dat ik mijn lol in het leven én mijn gezondheid verloren had. En ik besloot dat ik dat niet meer wilde. De vele boeken die ik inmiddels had gelezen op het gebied van spiritualiteit en zingeving hadden me stapje voor stapje steeds meer doen geloven dat het leven niet gemaakt is om te lijden, maar om te genieten van ervaringen, en dat er wellicht zoiets bestond als ‘flow’, een soort natuurlijke, energetische stroming die maakt dat het leven en alles wat daarin gebeurt op een bepaalde manier ‘stroomt’, omdat dat nou eenmaal is hoe het kennelijk ‘hoort’ te stromen. Ik kende de verhalen van mensen die jarenlang tegen de stroom in hadden gezwommen en slechts door vechten en met veel moeite dingen hadden weten te bewerkstelligen én ik kende verhalen over mensen, blije mensen, die beweerden dat alles zo veel makkelijker, zelfs vrijwel moeiteloos, verliep in hun leven sinds ze zich hadden overgegeven aan de flow van het leven en van de gebeurtenissen. En hoewel ik nog steeds niet zeker wist of alle theorieën en verhalen rondom flow en moeiteloosheid nou wel of niet waar waren, wist ik twee dingen heel zeker:
1). áls er zoiets als flow bestond, was ik tot dan toe vooral bezig geweest met vechten en dus – waarschijnlijk – met er dwars tegenin zwemmen; met hard ploeteren, steeds het uiterste van mezelf vragen en steeds maar weer proberen de dingen een andere wending te geven dan de kant die de dingen kennelijk eigenlijk opwilden.
2). nog langer vechten zou me zeker niet beter maken.

Vanuit dit besef besloot ik het roer om te gooien en niet langer te vechten. Ik stopte met ploeteren. Ik stopte met keihard werken om weer aan de slag te kunnen in een baan waar ik diep ongelukkig van werd. Ik stopte met hard mijn best doen om me te bewijzen – aan mijn werkgever, aan de arboarts, aan mijn collega’s, aan de mensen om me heen… Ik stopte met het vechten tegen mijn hooggevoelige kant die nou eenmaal maakt dat ik niet ‘normaal’ kan meedraaien in de waan van het alledaagse leven van zovelen. Ik stopte met vechten om 1001 dingen te ‘bewijzen’ – tegenover anderen én tegenover mezelf…

Ik gaf me over. Ik liet mijn wapens vallen en hees de witte vlag. En ik besloot voortaan niets meer vanuit ‘vechten’ te willen bewerkstelligen en te kijken wat het me zou brengen als ik me liet meevoeren door de stroom van de gebeurtenissen die zich aandienden en voortaan alleen mijn passie nog als kompas zou gebruiken. Als ik me alleen nog maar zou laten leiden door de dingen waar ik blij van word, alleen nog maar die dingen zou doen waar mijn hart van gaat zingen. ‘Vreugde’ zou voortaan mijn uitgangspunt zijn. Vreugde in plaats van vechten.

En vanaf het moment dat ik dié beslissing nam… begon alles zich ten goede te keren. Door me te richten op waar ik blij van werd, leek ik als vanzelf te worden opgenomen in de ‘flow’ van dingen. Ik besloot, gevloerd als ik nog steeds was, volledig te gaan voor mijn nieuwe plan: werkzaam zijn in een eigen praktijk als zelfstandig gevestigde coach, want dát was wat ik wilde, met heel mijn hart.

Terwijl ik ‘ziek, zwak en misselijk’ was heb ik mijn baan opgezegd. En daarmee maakte ik in wezen een enorme sprong in termen van onzekerheid: ik liet alle ‘zekerheden’ los en maakte een keuze die vrijwel niemand in mijn omgeving kon begrijpen. Maar ik voelde met elke cel die in me is: als ik ooit überhaupt beter wilde worden, moest ik nú springen. Het was ‘alles of niets’. Ik moest de zekerheden die me ziek maakten loslaten en alles op alles zetten om weer beter te worden. En ik geloofde, ‘voelde’ inmiddels heilig, dat dat alleen zou kunnen als ik zou gaan doen waar ik blij van werd. Dus ik sprong. In het diepe, ongewisse.

Natuurlijk was dat ontzettend eng en spannend. Maar ik had mijn sprong wel goed doordacht en ik had een ‘plan’. Mijn financiële behoeften zou ik in de eerste periode zo veel mogelijk invullen middels redactie- en correctiewerkzaamheden. Die werkzaamheden kon ik namelijk, evenals coaching, uitvoeren vanuit huis en op een moment en in een tempo dat mijn gezondheid op dat moment toeliet. Door thuis te werken, kon ik slapen en rusten wanneer dat nodig was en werken wanneer ik daartoe in staat was – in een bizar ritme, waar je bij geen enkele werkgever mee aan hoeft te komen, maar thuis kon dat wel. Hoevéél uren ik fysiek en mentaal gezien zou kunnen werken, was natuurlijk een groot vraagteken, maar ik zag duidelijk in dat ik dat risico gewoon maar diende te nemen.

En wat heeft het goed uitgepakt! Vanaf de dag dat ik ‘sprong’ heb ik nooit zonder werk gezeten en ben ik stapje voor stapje overeind gekrabbeld en steeds energieker geworden. En inmiddels ervaar ik al ruim 2,5 jaar lang dat ik telkens weer werkzaamheden op mijn pad krijg die me blij maken en die ik heel graag doe, zónder daar expliciet moeite voor te hoeven doen. Dingen komen via-via op mijn pad, telkens weer, en ik voel me werkelijk aangesloten op een soort van flow. Ik ervaar dat dingen komen zoals ze komen, wanneer ze komen en wanneer het ‘past’, en ik geniet intens van alles wat nu bewerkstelligd wordt zónder dat ik ervoor hoef te vechten. ik verdien mijn inkomen door dingen te doen waar ik blij van word, die me voldoening en vreugde schenken, en ik durf te stellen dat mijn vitaliteit en energielevels nu beter zijn dan ze waren toen ik 20 was. Ik ervaar vreugde en passie in wat ik doe en geniet met volle teugen.

En over dat woordje ‘moeiteloos’ heb ik inmiddels ook een hoop begrepen. ‘Moeiteloos’ wil zeker niet zeggen dat je ‘niks doet’ en dat je lekker achterover leunt en maar afwacht wat het universum je komt brengen. Integendeel! Ik doe juist van alles en ik leun nooit achterover, passief afwachtend wat het universum me brengt. Ik ben juist continu in touw, steeds bezig met van alles en nog wat. Maar ik doe de dingen die ik doe omdat ik er blij van word, omdat ze me voldoening schenken, omdat ik er vreugde aan beleef. En ik ervaar niets van dat alles als ‘moeite doen’ (om iets te bereiken). En dát, die houding, sluit je – kennelijk – aan op de flow van het leven en de gebeurtenissen. Waardoor de dingen op je pad kunnen komen zonder dat jij daar expliciet moeite voor moet doen, zonder dat jij moet ‘vechten’ om iets gedaan te krijgen.

Flow en moeiteloosheid gaan over het vrij laten stromen van energie – de energie van dingen én jouw energie. En de dingen doen waar je blij van wordt, is één van de meest krachtige manieren om jouw energie vrijelijk te laten stromen en flow in jouw leven te ervaren. Zodat je moeiteloos, gedragen door de flow, kunt doen wat jij komt doen in dit aardse leven en de prachtige persoon kunt zijn die jij werkelijk bent. Met vreugde en plezier, ervan genietend dat het leven zich zonder ‘vechten’ mag ontvouwen.

Ik wens je enorme hoeveelheden flow en moeiteloosheid toe, en 1000 activiteiten die jouw hart doen zingen!