Opnieuw

Jezelf opnieuw uitvinden, telkens weer.
Jezelf onder de loep leggen, kijken wie je inmiddels geworden bent
en voelen of wat je doet
nog wel in lijn is met wie, en waar op je pad, je nu bent.

Voelen hoe het voelt, nu.
Objectief kijken naar wat stroomt en wat niet, en naar waarom dat zo is.
Luisteren naar de fluistering van je ziel
die precies weet hoe jouw pad zich verder mag ontvouwen.

Beseffen dat je sommige dingen moest doen
omdat je ziel die ervaringen nodig had –
niet omdat in die activiteiten je levensmissie besloten ligt,
maar omdat je die ervaringen, stuk voor stuk, nodig had om invulling te kunnen geven
ààn je levensmissie.

Zien dat dat wat doelen leken
geen doelen op zich waren,
maar fasen op je pad die nodig waren
om zo goed mogelijk vorm te kunnen geven aan wat wél je doel is.

Komen tot de kern, steeds een beetje meer, stap voor stap, laag voor laag.
Jezelf opnieuw uitvinden, telkens weer
omdat niets in deze wereld onveranderlijk is
en ‘jij’ telkens anders bent –
net zoals elk ander onderdeel van de schepping
continu aan transformatie onderhevig.

(14 maart 2014 – 15 mei 2014)

Quantumsprongen

Quantumsprongen verlopen, in deze tijd, niet gladjes.
Quantumsprongen in deze tijd zijn schokkende bewegingen, vol heftige krachten die we vaak ervaren als ‘geweld’.
Heftige bewegingen en schokken zijn nodig om het oude los te trillen.
Alle ‘gewicht’ dat ons zo lang ‘laag’ heeft gehouden moet worden losgelaten, en aangezien we in het hier en nu niet weten hoe dat ook op ‘zachte’ wijze zou kunnen,is ‘brute kracht’ nodig om ons te bevrijden uit de cocon die ons zo lang omhuld heeft.

ExplosieWe ervaren dit losmaken als geweld, als schokkende gebeurtenissen. Maar in wezen gaat het om een doorbraak naar een hogere frequentie, naar een nieuw paradigma waar meer licht ons omgeeft – licht in de vorm van bewustzijn, weten, kennis en liefde van een meer allesomvattende orde. Het gaat om sterven en opnieuw geboren worden: het sterven van en in het oude en het geboren worden van en in het nieuwe.

Komend uit een paradigma waarin pijn & lijden leidend waren, verwachten we – een enkeling daargelaten – dat elke ‘geboorte’ pijnvol zal zijn, en in lijn daarmee kunnen we ons ‘opnieuw geboren worden’ massaal als een pijnlijke gebeurtenis ervaren.
Maar het kan ook anders. De beleving kan ook anders zijn. En dat start met een andere kijk op de dingen. Een andere kijk, die andere verwachtingen met zich meebrengt.
Verwacht pijn, en er is een grote waarschijnlijkheid dat je perceptie ‘pijn’ zal zijn. Verwacht bevrijding, verlossing, transformatie, een doorbraak naar iets positiefs, een ‘blijde geboorte’, en er is een grote waarschijnlijkheid dat je percepties in lijn zullen zijn met déze verwachtingen.

Wat je uitzendt, trek je aan.
Wat je gelooft, geeft vorm aan de door jou gepercipieerde werkelijkheid.
Wat je verwacht, krijgt kracht bewaarheid te worden.

Kies wijs.
Kies bewust hoe jij naar de dingen wilt kijken en wat je wenst te ervaren.
Wrik je los van oude overtuigingen die grotendeels niet eens de jouwe zijn en maak nieuwe keuzes – je éigen keuzes.
Je hebt het recht je eigen gedachten, standpunten en zienswijzen te kiezen, ook als deze dwars tegen de geldende gedachten, standpunten en zienswijzen ingaan.

Kies wijs. Opdat jouw pad van transformatie en voortgaande groei vorm kan krijgen op een manier die je goed doet, die past bij wie jij op een wezenlijk niveau bent en die aansluit bij het hogere weten dat je in je draagt.

Co-creëer, vanuit bewuste keuzes.
Gebruik de creatiekracht die je gegeven is.
“Een betere wereld begint bij jezelf” – bij de gedachten en verwachtingen die jij hebt, en het aanwenden van je krachten op een bewuste manier.

Ode aan de vrouw die opnieuw geboren wordt

donna-semeDit keer geen blog van eigen hand, maar een prachtige ode aan De Vrouw die Opnieuw Geboren wordt. Van Fabio Volo, door mij voor jullie vertaald uit het Italiaans. 

“Het absoluut prachtigste dat er bestaat, mooier dan een zonsondergang, prachtiger dan de vlucht van een vogel, is een vrouw die opnieuw geboren wordt.

Wanneer ze weer opstaat na de catastrofe, na de val.
Wanneer iemand zegt: ‘”Nu is het afgelopen met haar”.
Nee, het is nooit afgelopen voor een vrouw.
Een vrouw staat altijd weer op, ook als ze er niet in gelooft, ook als ze het niet wil.

Ik heb het niet alleen over de immense pijnen, over die wonden die de dood of een ziekte je bezorgen en die lijken op verwondingen die zijn aangebracht door op een mijn te trappen.

Ik heb het over jou, over dat deze periode niet meer lijkt te eindigen; over jou die je bestaan op het spel zet in een zware baan die elke ochtend als een examen voelt, erger dan de examens uit je schooltijd. Over jou, de meedogenloze scheidsrechter van jezelf, die op grond van hoe je baas naar je kijkt besluit of je goed genoeg bent of dat je jezelf moet veroordelen.
Zo gaat het elke dag, en deze proeftijd eindigt nooit.
En jij bent degene die het laat voortbestaan.

Of ik heb het over jou, die bang is om zelfs maar met een man te slapen; jij die doodsbang bent dat een romance je de adem beneemt, jij die met niemand flirt omdat je o zo bang bent dat iemand in jouw leven infiltreert.
Erger nog: als jij in het verhaal verstrikt blijft, is je lijden immens.
Je bent moe: er is altijd wel iemand tegenover wie je je moet rechtvaardigen, iemand die jou wil veranderen, of die jij moet veranderen om hem dicht bij je te houden.
Zo cultiveer je de eenzaamheid in je eigen huis.
En toch maak je jezelf van alles wijs, ook wanneer je met anderen praat: “Het gaat goed met mij. Ik heb het goed zo, voel me beter zo.”
En de hemel komt weer een stukje verder naar beneden.

Of je bent gaan samenwonen met die jongen, je hebt er meerdere keren Kerst en Pasen mee doorgemaakt. Aan die man heb je je ziel en zaligheid gegeven en er is zó veel tijd voorbij gegaan, en je hebt er zó veel ziel en zaligheid in gegooid, dat je op een dag jezelf begint te zoeken in de spiegel, omdat je niet meer weet wie je geworden bent.

Hoe het ook is gegaan, nu ben je hier en ik weet dat er een moment is geweest waarop je naar beneden hebt gekeken en zag dat je voeten in cement verankerd waren.
Waar je ook was, je zat er vast en het paste je niet meer: je relatie, je baan, je eenzaamheid.
Het was een crisis, en je hebt gehuild.

Mijn God wat huilen jullie veel!
Er ontspruit een bron van water uit jullie maag.
Je hebt gehuild terwijl je door een drukke straat liep, terwijl je bij de bushalte stond, terwijl je op je scooter zat.
Zomaar, geheel uit het niets. Je kon het niet meer binnenhouden.
En die nacht dat je de auto gepakt hebt en uren lang bent gaan rijden, opdat de donkere lucht je tranen zou drogen…?

En vervolgens heb je in jezelf gegraven, heb je gepraat – wat praten jullie veel, meiden!
Tranen en woorden. Om te begrijpen, om bij een heel lange wortel te komen die enige zin kan geven aan je pijn en je verdriet.
“Waarom doe ik dit? Hoe kan het dat ik steeds hetzelfde patroon herhaal? Ben ik misschien gek?”
Alle vrouwen hebben zich deze vragen gesteld.
En dus daal je af, ga je graven in je persoonlijke geschiedenis, met twee, vier handen tegelijk, en komen er duizenden puzzelstukjes naar buiten. Een onontwarbare puzzel.

En het is hier, op dit punt, dat alles begint. Wist je dat niet?
Het is vanuit die enorme leeuwenmoed, die er voor nodig is om zo naar jezelf te kijken, naar jezelf in duizend stukjes, dat je opnieuw begint.
Want een vrouw begint hoe dan ook opnieuw, draagt een instinct in zich dat haar altijd weer voorwaarts zal doen gaan.
Je zult een strategie nodig hebben, je zult een nieuwe vorm moeten verzinnen voor een nieuwe jij. Want het is zover gekomen dat je jezelf opnieuw moest leren kennen, dat je jezelf opnieuw aan jezelf moest voorstellen.
Je kunt niet meer zijn wie je eerst was. Wie je was voordat je begon te graven.

Word je er niet enthousiast van? Dat zal langzaam maar zeker wel komen.
Opnieuw verliefd worden op jezelf, of voor de eerste keer verliefd worden op jezelf, is als een diesel. Het start langzaam, en het is zaak vol te houden.
Maar als het eenmaal op gang komt, gaat het hard.
Het is een avontuur, jezelf opnieuw construeren.
Het grootste avontuur dat er bestaat.
Het maakt niet uit waarmee je begint – met het huis, met de kleur van de gordijnen of met je kapsel.

Ik heb jullie altijd geadoreerd, vrouwen die opnieuw geboren worden, vanwege deze wonderbaarlijke wijze waarop jullie naar de wereld schreeuwen “ik ben nieuw!”, met een gebloemde rok of een frisse blonde krul.
Omdat iedereen moet begrijpen en zien: “Pas op: hier is werk in uitvoering, en we zijn ook voor jullie aan het werk. Maar vooral voor onszelf.”

Mooier dan de dageraad, prachtiger dan de zon: een vrouw die opnieuw geboren wordt is het prachtigste dat er bestaat.
Voor wie haar ontmoet, en voor zichzelf.
Het is de lente in november.
Wanneer je het het minst verwacht…”

(Diego Cugia, alias Jack Folla; Fabio Volo: “Donne in Rinascita”)