Interactie in lastige tijden: het immense belang van het vinden van rust in je eigen centrum.

Nu we massaal binnen moeten blijven, interageren en communiceren de meesten van ons opeens met veel minder mensen dan zij normaal gesproken op dagelijkse basis deden én vindt veel méér van onze interactie en communicatie online plaats.
Bovendien geldt dat we ons nu allemaal in een situatie bevinden die volledig ‘nieuw terrein’ voor ons is en die veel vraagtekens met zich meebrengt, op allerlei vlakken.

Het is niet meer dan logisch dat mensen daardoor behoorlijk uit balans kunnen raken. Dat we onrust voelen, ons zorgen maken, ons op momenten machteloos of radeloos voelen en wellicht zelfs last hebben van angst- en paniekaanvallen.
Veel ‘zekerheden’ die we voorheen massaal ‘for granted’ namen, vallen nu opeens weg, allemaal tegelijkertijd. En dat leidt tot onrust; onrust in ons systeem en onrust in onze binnenwereld. Het leidt tot een spanningsveld in je hele wezen en als je niet uitkijkt komt de spanning die in jouw systeem zit tot uiting in je interacties en communicaties met anderen.
In online communicatie wordt dit nu steeds duidelijker zichtbaar en ook in onze thuissituaties lopen we hier tegenaan.

Wat altijd al belangrijk was maar dat nu wellicht nog meer dan ooit tevoren is, is weten hoe je de rust in jezelf kunt bewaren. Zodat je kunt voorkomen dat je interacties en communicaties tot nog méér spanningen gaan leiden.

Weten – of ontdekken – hoe je in je eigen centrum kunt verblijven en daar steeds weer naar terug kunt keren, is in tijden als deze van groot belang.
In je eigen centrum aanwezig kunnen zijn, op een kalme en serene manier, stelt je in staat niet in de valkuilen van emotioneel beladen reactionair gedrag te stappen. Niet te reageren vanuit eigen frustraties en emoties. Geen kort lontje te hebben dat ertoe leidt dat je in conflicten terecht komt die je alleen maar méér onrust gaan geven. Elkaar niet als kop van jut te gebruiken voor het afvloeien van emoties en spanningen die in jezelf leven.

Probeer zoveel mogelijk te observeren, in plaats van direct te reageren. En observeer zorgvuldig: wat doet of zegt die ander nou precies en interpreteer ik dat nu wel correct?
De kans dat we gedrag en uitingen van een ander mis-interpreteren doordat we door ons eigen subjectieve brilletje kijken, dat gekleurd is door alle emoties die in ons leven, is immens in situaties als deze.

Maak even een pas op de plaats voordat je reageert en laat je zo min mogelijk leiden door emotioneel reactionair gedrag.
Neem time-outs, en gun anderen hún time-outs.
Zoek regelmatig bewust de rust en de stilte op die in je eigen centrum te vinden is. Zoek een rustig plekje op en kom weer bij jezelf. Sluit je ogen en oren even voor alle chaotische prikkels van buitenaf. Gebruik je ademhaling om jezelf te kalmeren.

Weet dat de énige plek van kalmte die nu te vinden is, zich in jezelf bevindt. En dat het voor iedereen mogelijk is met die plek contact te maken, als we maar bereid zijn daar ons daar even serieus op te richten.
Je hoeft niet te kunnen mediteren om dit te kunnen.
Alles wat je nodig hebt om contact te kunnen maken met de stilte in jezelf, heb je binnen handbereik: je ademhaling, je vermogen je ogen en oren even af te sluiten voor externe prikkels die onrust creëren, en je wilskracht dit te doen.

Neem regelmatig tijd voor jezelf, en help anderen dit ook te doen.
Help elkaar de rust te bewaren. En heb compassie met elkaar.

We’re all in this together.
En waar we ons tegen elkaar keren, verliezen we allemaal iets.

Big Love,
Sharon

☼ © Sharon Kersten, 19-03-2020

Jij bent de vrucht van een lange lijn voorouders die al veel pandemische bedreigingen heeft doorstaan…

De dagen waarin we nog konden roepen “Het valt allemaal wel mee; het is niet veel erger dan de gewone griep” liggen achter ons. Want deze ‘griep’ blijkt in staat te zijn in een mum van tijd een gigantische druk te leggen op onze systemen en het leven zoals we dat gewend waren helemaal te ontwrichten.

Naarmate we dat meer en meer beseffen en we ons meer realiseren dat de huidige situatie niet met slechts een paar weken (of maanden) over zal zijn, kunnen er gevoelens van onrust, onzekerheid en angst toeslaan.
Dat is op zich normaal; wij mensen hebben een grote behoefte aan ‘zekerheden’ en nu niet weten wat dit allemaal voor gevolgen gaat hebben en hoe het leven er over een maand of 6, 12, 18 uit zal zien, kan een enorme spanningsfactor zijn voor velen van ons.

Wanneer we echter toestaan dat die spanning ‘ons overneemt’, kan het makkelijk gebeuren dat we Covid-19 als een enorme bedreiging gaan zien: niet alleen in zijn hoedanigheid van een virus dat in staat is complete economieën en samenlevingen te ontwrichten, maar ook als ‘ding op zich’, als virus dat voor onszelf en de mensen om ons heen fysiek gezien superbedreigend zou zijn en dat in staat zou zijn gigantische aantallen dodelijke slachtoffers te maken. Ten aanzien van dat laatste punt, kan het helpen te midden van alle onzekerheden, angsten en onrust die nu leven dingen in een realistisch perspectief te blijven plaatsen.

De afbeelding hiernaast is afkomstig van een artikel dat je hier kunt lezen. Deze infographic laat zien hoe Covid-19 zich op dit moment verhoudt tot andere pandemieën die we als mensen al hebben doorgemaakt.

Met name de bovenste afbeelding, waarin de ons bekende pandemieën op een tijdlijn zijn geplaatst, levert een indrukwekkend beeld op waar kracht en hoop – en hopelijk een stukje relatieve rust – aan te ontlenen zijn:

jij, hier, nu, bent de vrucht van een lange, lange lijn voorouders die al vele pandemische bedreigingen heeft doorstaan…

Ik hoop dat je dat voor ogen kunt houden, te midden van alles wat nu gebeurt.

Ja, er gebeuren nu allemaal dingen die helaas tot het overlijden van velen lijden en die heel veel vragen van heel veel mensen, in talloze opzichten. We zitten in zeer lastig vaarwater en deze storm zal niet op korte termijn over zijn. En er is niks dat jij en ik kunnen doen om dat te veranderen.
Waar we wél controle over hebben, is over onze eigen mind, over onze eigen gedachten óver alles wat er gebeurt, over de manier waarop wij zelf besluiten te kijken naar alles dat nu gebeurt.

Over wat gebeurt, hebben we geen controle.
Over ons eigen perspectief daarop, wel…

Journey well.
Big love,
Sharon
<3

☼ © Sharon Kersten, 19-03-2020

Het belang van rust en kalmte in onstuimige tijden

We leven in een bijzondere periode, nu.
Een transitie naar een heel andere manier van leven.

Er zijn veel onduidelijkheden omtrent het virus en de maatregelen die nu op allerlei plekken op deze planeet genomen worden en het maakt mensen bang en onrustig niet te weten waar dit alles heen gaat en hoe de wereld er over een aantal maanden zal uitzien.

Wie met een kritische blik kijkt naar feitelijke gegevens over het virus, diens aantallen, de testmethodes, de maatregelen die genomen worden en de informatie die ons via de geïnstitutionaliseerde mediakanalen bereikt, kan bijna niet anders dan concluderen dat e.e.a. heel veel vraagtekens oproept.

Waarom lopen dingen zoals ze nu lopen?
Wat is er werkelijk aan de hand?
Welke agenda’s spelen in dit alles een rol, en welke partijen pogen hun voordeel te doen met wat er nu gebeurt?
Stevenen we af op verplichte vaccinatie en zo ja, dient dat dan wel ons hoogte goed?
Zijn we onderweg naar sinistere tijden waarin ons steeds meer van onze vrijheden worden afgepakt?
Hoe verhoudt alles dat nu gebeurt zich tot onze soevereiniteit, het zelfbeschikkingsrecht waar we als mensen over (zouden moeten kunnen) beschikken?

De huidige situatie kan héél veel vragen oproepen, op velerlei niveaus.
Hadden de ‘complotdenkers’ van de afgelopen jaren en decennia dan toch gelijk?
Wat is waar, en wat niet?
Het is nagenoeg onmogelijk, op dit moment in de tijdlijn, dé waarheid te ontrafelen over alles dat nu gaande is.
Velen die dat wel pogen, ontdekken nu dat wat zij meenden dat de waarheid was achter onze systemen, tóch net weer even anders blijkt te liggen dan zij meenden.

Mijn advies, ongeacht wat je denkt, waar je in gelooft, wat je meent te weten of al te hebben ontdekt de afgelopen jaren, weken, dagen:

*** neem rust nu, en blijf kalm. ***

Ga naar buiten, de natuur in.
Ontspan.
Mediteer.
Vind manieren om in je eigen centrum te blijven.

Wat nu gaande is, is groter dan onze ‘kleine ikjes’ nu kunnen bevatten of doorgronden.
Binnen nu en een aantal maanden zullen een heleboel dingen een stuk duidelijker worden.
We moeten nu even dwars door deze ‘storm’ heen, met z’n allen.
Het is een storm die, uiteindelijk, een hoop helderheid zal geven, als het stof eenmaal neergedaald is.

Tot die tijd: blijf heel dicht bij jezelf en bewaar de rust, de kalmte – en help anderen dat ook te doen.

Beperk het tot je nemen van de continue ‘nieuwsstromen’. Van een mind die overprikkeld en overbelast is, ga je je alleen maar slechter voelen.
Maak van ontspanning en meditatie een prioriteit.
Vind manieren om kalm in je eigen centrum aanwezig te zijn, en help anderen dat ook te doen.
Rust.
Ontspan.
Ga regelmatig de natuur in als je kunt: zij helpt bij dit alles.
Drink voldoende water en zorg dat je gezond eet.
Zorg goed voor je fysieke lichaam én je geestelijke gesteldheid.
Doe dingen die je opbeuren.
Lach, breng tijd door met degenen die je lief zijn.
Zing. Praat met elkaar. Dans.
Geniet van de kleine dingen die je goed doen.

Dit is een tijd van transitie en die transitie is nodig, om redenen die ons later duidelijk zullen worden.

Haal je focus van de ‘Covid-angst’ af.
Probeer het virus van de angst te bestrijden; zij is vele malen schadelijker dan Covid zelf en angst verzwakt ons in allerlei opzichten. Stress en angst verzwakken ons immuunsysteem en daar doen we onszelf dus absoluut geen plezier mee.
Versterk liever je gestel en immuunsysteem, middels de dingen die ik hierboven genoemd heb.

This too shall pass.
Niks is wat het nu lijkt.
De duidelijkheid die we nu nog niet hebben, zal weldra komen.
Het is nooit zo donker als vlak voordat het licht wordt.

Kies voor vertrouwen.
Kies voor rust.
Kies voor vrede in je hart.
En laat dat wat je in deze periode met anderen deelt, vooral je liefde zijn.

Big Love,
Sharon

☼ © Sharon Kersten, 17-03-2020

Wat een geluk…

Wat een geluk
dat het voorjaar hier nu aanbreekt
de zon weer schijnt
het licht weer toeneemt
er weer bomen in bloesem staan
er weer narcissen en blauwe en witte druifjes zichtbaar zijn
de knoppen in de bomen aan het ontluiken zijn
en de vogels luid hun nieuwe lied zingen.

Wat een geluk
dat we weer zonder winterjas naar buiten kunnen
door de bossen kunnen wandelen
en een eind kunnen fietsen
met de zon op ons gezicht
en de wind in onze oren
onder luchten die nu schoner zijn
dan zij waren.

Wat een mooie gewaarwording
dat de ‘ratrace’ van ons rennen en vliegen van hot naar her
nu stilgelegd is
dat winkelstraten rustig en vredig zijn
en mensen nu alleen naar winkels gaan
om te kopen wat ze écht nodig hebben.

Wat een bijzondere ervaring
dat we ons nu weer realiseren wat écht belangrijk is in het leven
en dat er iets als dit voor nodig was
om ons dat ten diepste te doen beseffen.

Wat een opvallend gegeven
dat we nu beginnen vast te stellen
in groten getale
dat wanneer we kalmer zijn
wanneer we vertragen
wanneer we meer pas op de plaats maken
we veel beter dan voorheen kunnen voelen en vaststellen
wat er écht toe doet
en dat we onszelf – en elkaar – te midden van de gekte
behoorlijk kwijt waren geraakt.

Wat een enorm waardevol ‘bij-effect’,
al deze ontdekkingen, ervaringen en realisaties,
te midden van heel veel heftigheid.

Wat een bijzondere periode,
hoe je het ook wendt of keert.
Een periode waar niemand om gevraagd heeft
maar iedereen heel veel van kan leren.

In het Chinees bestaat het woord ‘crisis’ uit twee karakters.
Het ene karakter betekent ‘gevaar’,
het andere karakter betekent ‘kans’.

Ik kijk om me heen, online en in real life,
en zie een overvloed aan kansen nu
te midden van het ‘gevaar’ dat er ook is.

Twee kanten van dezelfde medaille,
twee aspecten van dezelfde munt.
Beide heel belangrijk,
beide met een boodschap.

Gaan we de boodschappen ‘pakken’?
Gaan we de kansen die we nu krijgen benutten?
Ik hoop het met heel mijn hart.

Want we verdienen allemaal een leven
dat er niet uitziet als een hamsterwiel
en waarin er gewoonweg genoeg is
voor iedereen.
Een leven waarin we in vrede met elkaar kunnen samenleven
zonder onszelf, elkaar
en de belangrijkste kernwaarden die we als mens kunnen belichamen
compleet kwijt te raken.

De ratrace heeft meer dan lang genoeg geduurd.
Het is tijd voor een verandering, een grote.
Een collectieve, een planetaire.

En volgens mij…
is dat precies wat hier, nu, overal, aan de hand is.

~ ~ ~ ~

Sharon 🙏❤️🌱

☼ © Sharon Kersten, 17-03-2020

‘De uitnodiging’ (Oriah)


Het interesseert me niet wat je doet voor de kost. 
Ik wil weten waar je naar hunkert
en of je ervan durft te dromen het verlangen van je hart te ontmoeten.

Het interesseert me niet hoe oud je bent.
Ik wil weten of je het risico zult lopen er als een dwaas uit te zien
omwille van liefde, je dromen, het avontuur van in leven zijn.

Het interesseert me niet welke planeten een vierkant maken met je maan.
Ik wil weten of je de kern van je eigen leed hebt aangeraakt,
of je geopend bent door het verraad van het leven
of dat het je heeft doen ineenkrimpen
en ertoe heeft geleid dat je je bent gaan afsluiten voor je angsten en verdere pijn.

Ik wil weten of je met pijn samen kunt zijn, de mijne of die van jezelf,
zonder te bewegen om haar te verbergen of te doen vervagen of te fiksen.

Ik wil weten of je met vreugde samen kunt zijn, de mijne of die van jezelf,
of je kunt dansen met wildheid en je je kunt laten vullen door extase

tot in je vingertoppen en je tenen,
zonder ons te waarschuwen voorzichtig te zijn, realistisch te zijn,
ons de beperkingen van mens-zijn te herinneren.

Het interesseert me niet of het verhaal dat je me vertelt waar is.
Ik wil weten of je een ander kunt teleurstellen om trouw te zijn aan jezelf,
of je de beschuldiging van verraad kunt verdragen en je in staat bent je eigen ziel niet te verraden,
of je ongelovig kunt zijn en, daardoor, betrouwbaar.

Ik wil weten of je Schoonheid kunt zien ook als niet elke dag mooi is
en of je dat als bron voor je eigen leven kunt benutten.

Ik wil weten of je met mislukking kunt leven, de jouwe en de mijne, 
en nog steeds aan de oever van het meer kunt staan en naar het zilver van de volle maan kunt roepen: “Ja.”

Het interesseert me niet te weten waar je woont of hoeveel geld je hebt. 
Ik wil weten of je op kunt staan na de nacht van verdriet en wanhoop, vermoeid en verpletterd,
en doet wat gedaan moet worden om de kinderen te eten te geven.

Het interesseert me niet wie je kent of hoe jij hier bent beland.
Ik wil weten of je in het centrum van het vuur zult staan met mij zonder terug te deinzen.

Het interesseert me niet waar of wat of met wie je hebt gestudeerd.
Ik wil weten wat jou van binnenuit kracht en steun geeft als al het andere wegvalt.

Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf
en of je werkelijk houdt van het gezelschap dat je hebt in de lege momenten.”

~ Oriah

(Ook wel bekend als Oriah Mountain Dreamer, zie www.oriahmountaindreamer.com)
Oorspronkelijke titel: The Invitation, © Oriah Mountain Dreaming
© Deze vertaling: Sharon Kersten


Sterke vrouwen

Ik spreek er wekelijks heel wat: sterke vrouwen.
Vrouwen die weten wat ze waard zijn, vaak niet omdat ze dat altijd al geweten hebben maar omdat ze dat zijn gaan inzien – na allerlei situaties die ze hebben doorgemaakt en het daarop volgende besluit aan heling van hun verwondingen en het versterken van hun gevoel van eigenwaarde te werken.

Ik ken er velen en heb er al velen mogen begeleiden: vrouwen die eens vleugellam zijn gemaakt en wiens zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde ernstig ondermijnd zijn geweest, voordat ze hun eigen kracht hervonden en leerden hoe ze mét die kracht in de wereld konden staan, op een gezonde manier.

Het zijn de vrouwen die voor velen als een voorbeeld gelden en die door velen worden geliefd. Maar het zijn ook de vrouwen die weten hoe het kaf zich van het koren scheidt wanneer zij hun grenzen stellen, daar waar ze dat voorheen niet of onvoldoende deden. Vrouwen die aan den lijve hebben ervaren hoe flinterdun de illusie is van de ‘liefde’ die ze dachten te krijgen van mensen, maar die door menigeen prompt werd teruggetrokken of ingehouden op de dag dat ze hun grenzen gingen aangeven. Vrouwen die weten hoeveel pijn dat doet: ervaren dat de ‘liefde’ die ze dachten te krijgen slechts voorwaardelijk was, slechts gegeven werd zolang ze toestonden dat over hun grenzen heen werd gegaan.

Het zijn de vrouwen die vaak even ‘breken’ wanneer ik ze spreek, wanneer ze in tranen uitbarsten als ze net wéér een illusie armer zijn geworden. Wanneer wéér iemand die stelde liefde voor hen te voelen de vermeende ‘liefde’ terugtrok op het moment dat ze aangaven bepaalde dingen niet meer prettig te vinden en niet langer toe te staan. Wanneer ze zich in tranen en met hartverscheurend verdriet hardop afvragen waar ze dat alles aan te danken hebben, en of er dan niks echt goeds bestaat in deze wereld. En waarom ‘jezelf zijn’ toch zo vaak wordt afgestraft door mensen om je heen, terwijl allerlei boeken en goeroes stellen dat je vooral jezelf moet zijn en dat het belangrijk is je grenzen te kennen, aan te geven, te stellen en te bewaken.

Sterke vrouwen worden niet geboren.
Sterke vrouwen zijn het resultaat van het pad dat ze hebben afgelegd, ervaringen die ze hebben doorgemaakt en het doorgaans lange traject van heling en weer leren opstaan na alles wat geïncasseerd en gedragen is, dit keer mét hun eigen kracht, ín hun eigen kracht en met een sterk besef van het belang van het stellen van grenzen.

Sterke vrouwen zijn vrouwen die dingen zijn áángegaan, in zichzelf en met de wereld om hen heen. Sterk geworden, door hard te werken op velerlei fronten. Vrouwen die menigeen fascineren en bij wie velen graag in de buurt willen zijn, maar met wie niet iedereen even goed om kan gaan. Omdát ze sterk zijn, bij zichzelf blijven en heel goed weten wat ze willen – én wat ze niet meer willen. Mét en ondanks al hun kwetsbaarheid.

Het zijn de vrouwen naar wie mijn hart uitgaat. Omdat ik weet wat het gaan van hun pad behelst. En tegen al die prachtige, krachtige vrouwen zeg ik: je doet het hartstikke goed, lieverd. Je bent het waard. Je bent het o zo waard. Je bent zo veel meer waard dan je vaak gegeven is. ♥♥♥


☼ © Sharon Kersten, 29-05-2018


Wat ik leerde van de man met de gezichtstatoeage

Wat zitten we als mensen in deze fysieke wereld toch eigenlijk merkwaardig in elkaar.
En wat een handicap is het toch eigenlijk in heel veel opzichten dat onze ‘gewone’ zintuigen, waaronder in het bijzonder ons fysiek visuele vermogen, zo veel invloed op ons hebben.

Enige tijd geleden las ik op de facebookpagina van een vriend een interessante opmerking, afkomstig van een man die, zo schreef hij, een gezichtstatoeage heeft. Deze man schreef dat hij zijn tatoeage – die hij om geheel eigen, bewuste redenen gekozen had – als een filter ervoer; niet als een filter waar hij zich achter verschuilt, maar als een filter dat vóór hem ‘werkt’, in de zin dat het mensen van hem weg houdt die niet in staat zijn door zijn uiterlijke aspecten heen te kijken. Dit ‘filter-effect’ was geen deel geweest van zijn redenen om de betreffende tatoeage te laten zetten maar was wel een heel duidelijk en specifiek effect ván die tatoeage.

Na mijn eerste tijdens het lezen al heel snel opkomende reactiegedachte die zo ongeveer luidde als ‘Oeh, een gezichtstatoeage, da’s heftig’ realiseerde ik me dat deze man iets heel interessants aankaartte en dat het wáár is wat hij zei.

We kunnen er vrijwel niet aan ontkomen dat we diréct een gedachte hebben óver wat we zien aan iemand. En in veruit de meeste gevallen is dat geen gedachte die neutraal van aard is, maar een gedachte die een persoonlijke mening die wij hebben verwoordt. En in veel gevallen zullen we, als we eerlijk naar onszelf zijn, moeten toegeven dat het dan niet vaak slechts een mening betreft, maar zelfs een oordeel dat we op de persoon in kwestie plakken. Waarmee we de ander geen recht doen én we onszelf de kans ontnemen die ander te zien, echt te zien, voor wie hij of zij ís – ongeacht en vrij van hoe hij of zij eruit ziet.

In een fractie van een seconde vormt zich in ons een gedachte over datgene wat we zien.

In split seconds wordt vaak, innerlijk, een oordeel geveld, heel ‘primair reactief’ en puur op grond van wat we zien en wat wíj daarvan vinden.

Soms verwoorden we datgene wat we dan denken expliciet, waarmee we een ander iets geven wat in wezen niets over die ander zegt en alles over óns zegt, en soms verwoorden we datgene wat we dan denken niet expliciet, hetgeen echter geen enkele indicatie is van wat er ín ons evengoed wél gebeurt, reeds op het moment dat we de gedachte hebben, en dat onze interactie met die andere persoon niet niet kan beïnvloeden.

Er gebeurt zó veel, in onszelf en in de dynamiek van de interactie met de ander, dat een elkaar ‘volledig in zuiverheid en puurheid ontmoeten’ in feite direct al de das wordt omgedaan zodra we iets zien waar we iets van vinden… en dat vind ik ongelooflijk jammer.


Dat dit ons zo makkelijk overkomt is misschien wel inherent aan ons mens-zijn zoals dat er nu uitziet, maar handig is het niet. Het is spijtig, hoe onbewust we doorgaans zijn van het feit dát dit gebeurt en van de enorme impact die er hoe dan ook van uitgaat. We zijn massaal tegen discriminatie, tegen onderscheid maken op grond van (o.a) uiterlijkheden, vinden grosso modo allemaal dat mensen niet op hun uiterlijk beoordeeld moeten/mogen worden, maar we doen het evengoed allemaal – op wellicht een enkele écht verlichte ziel na – aan de lopende band… in heel subtiele processen, maar daarom niet minder ‘discrimerend’ [letterlijke betekenis: onderscheid makend] en niet minder geen recht doend aan de persoon die boven alles mens is, los van uiterlijke aspecten.

We doen het allemaal: onze eigen visie en mening op een ander plakken. En… wanneer we die visie ‘positief’ achten, vinden we het nog helemaal oké om te doen ook! Denk in dit kader aan een compliment dat je iemand geeft vanwege een uiterlijk aspect van die persoon dat je leuk vindt. Zo’n compliment komt zonder twijfel uit een goed hart en wordt met een positieve intentie gegeven, maar ook zo’n compliment zegt in wezen helemaal niks over die ander: het zegt slechts iets over wat jíj ergens van vindt. Daar kan een ander een positief gevoel uit halen, als die persoon het fijn vindt of misschien zelfs nodig heeft bevestigd te worden door iemand anders, maar als je als mens in je eigen autonome kracht en soevereiniteit staat met een gezond gevoel van eigenwaarde en je je oké voelt in je fysieke lichaam, los van hoe dat er uitziet, aangekleed of ‘versierd’ is, is in wezen ook elk compliment afkomstig van een ander compleet overbodig, niet relevant en eigenlijk simpelweg niet ter zake doend. En vanaf dié plek schreef de man met de gezichtstatoeage, toen hij schreef over het filtereffect dat zijn tatoeage met zich meebrengt. En ik dacht: ‘Je hebt helemaal gelijk. Wie niet door uiterlijke aspecten heen kan kijken en meer ‘het vormpje’ ziet dan de mens die ís, ziet joú in feite niet.’

Hoe je er ook uitziet, omdat je er nou eenmaal zo uitziet óf omdat je er om wat voor reden dan ook voor kiest er op een bepaalde manier uit te zien: het zou geen enkel verschil moeten maken in de mate waarin en de wijze waarop mensen je wel of niet benaderen en behandelen. Daar zijn de meesten van ons het over het algemeen behoorlijk over eens en daar zeggen legio mensen ‘naartoe te willen werken’ middels hun processen van persoonlijke en spirituele groei. Maar o, wat staat ons gedrag, onze goede intenties ten spijt, vaak nog haaks op hoe we zeggen in het leven te staan en op hoe we verkondigen dat we vinden dat we met elkaar om zouden moeten gaan.

Ik steek de hand in dezen zeker ook in eigen boezem; niets menselijks is mij vreemd. Maar sinds ik de woorden van de man met de gezichtstatoeage heb gelezen en ik me bewust werd van de waarheid van zijn woorden, probeer ik veel bewuster dan voorheen om te gaan met de reacties die ik in mezelf voel opkomen direct nadat mijn fysieke ogen iets aan iemand gezien hebben – wat dan ook – dat een gedachte, een mening of een oordeel in mij triggert. Ik probeer de gedachten die dan opkomen ‘in hun kraag te pakken’, te ‘onderscheppen’ als het ware, opdat ik zo min mogelijk nog in de valkuil stap van primair reactief reageren op dat wat mijn ogen waarnemen. Op die manier geef ik mezelf niet alleen de kans bewuster te reageren dan ik anderszins zou doen maar creëer ik ook ruimte om te komen tot een communicatie die zuiverder van aard is omdat zij minder ‘vervuild’ wordt door invullingen, aannames en projecties waar ik me niet goed van bewust ben maar die wel ‘zomaar’ in mijn reacties kunnen doorsijpelen – en die er dan toe leiden dat ik ‘mijn dingen’, onbewust en onbedoeld, projecteer op de ander, waardoor ik de ander op dat moment per definitie niet meer zie voor de persoon die hij of zij is.

Sinds ik de woorden van de man met de gezichtstatoeage heb gelezen ben ik er goed van doordrongen: of ik nu ‘negatieve’ of ‘positieve’ gedachten ervaar naar aanleiding van wat ik zie aan, of bij, een ander: wat mijn gedachten ook zijn, zij zeggen in wezen helemaal niets over die ander – en alles over mij.

En zo leerde ik iets belangrijks van een complete stranger, een man met een gezichtstatoeage. Een ziel die me, zonder dat hij het wist, een mooi stuk inzicht en een prachtig stuk wijsheid aanreikte. En daar ben ik dankbaar voor, los van wat mijn ogen wel of niet zien als ik om me heen kijk en los van alle gedachten, meningen en oordelen die dan in mij geraakt kunnen worden.

Het doet me ook denken aan een uitspraak die ik iemand jaren geleden eens hoorde bezigen: “Wat je vindt, mag je houden”. We zijn vrij om overal iets van te vinden, en wát we ergens van vinden mogen we helemaal zelf weten. Maar we doen er verstandig aan ons te realiseren dat onze meningen en oordelen primair iets over óns zeggen, dat ze ons gedrag vaak meer, diepgaander en sneller beïnvloeden dan we doorgaans in de gaten hebben – met gevolgen die zowel voor onszelf als voor anderen onprettig of simpelweg spijtig kunnen zijn – én dat het heel gezond is jezelf er af en toe aan te herinneren dat je niet alles wat je vindt (ongevraagd) aan een ander hoeft mede te delen. Het is een gezonde gewoonte af en toe tegen jezelf te zeggen: “Wat je vindt, mag je houden”. En als je het bij jezelf houdt en bereid bent te onderzoeken wat dit over joú zegt, zul je ontdekken dat er vaak veel meer waarde gelegen is in het op déze manier omgaan met je primaire innerlijke reacties dan in het reageren vanuit je primaire innerlijke reacties.

Wat we ook vinden van dat wat onze ogen zien wanneer we naar een ander kijken: laten we pogen onze innerlijke reacties wat meer aan te wenden om ons bewust te worden van wat er in óns gebeurt dan dat we die innerlijke reacties leidend laten zijn in onze interacties met anderen. Dit kan ontzettend waardevol zijn voor onszelf en het laat de ander meer in zijn of haar waarde. 🙂


☼ © Sharon Kersten, 25-01-2017


Zorgen moet je doen, niet maken

Deze uitspraak zag ik een tijd geleden op een Loesje-poster staan en ik resoneerde er acuut mee. Want er zit zo veel waarheid in! En we hebben er allemaal mee te maken.

We maken ons allemaal wel eens zorgen. Over dingen die onszelf aangaan, over situaties, over mensen, over… het kan van alles zijn. Het is, kennelijk, menselijk je zorgen te maken.

Én het is, helaas, niet constructief dat te doen.

Je zorgen maken is in beginsel een mentale bezigheid die een grote impact heeft op in elk geval je energetische systeem en je emotionele systeem en mogelijk ook je fysieke systeem. Wat aanvankelijk een gedachte van bezorgdheid is, kan uiteindelijk een hele serie gevoelens en mogelijk ook fysieke verschijnselen triggeren.

Wanneer we bezorgd zijn kunnen we ons onrustig gaan voelen, uit balans, opgejaagd, zelfs misselijk, en wanneer we in een loop van bezorgde gedachten terecht komen die met ons aan de haal gaat, kan dat zelfs leiden tot verschijnselen van onrust, onbalans en gejaagdheid in ons fysieke systeem – denk aan een versnelde hartslag, zweten, trillingen, versnelde en hoge ademhaling, verstijvingen in spieren etc.

Oosterse tradities leggen in het bijzonder een link tussen de emotie ‘zorgen/bezorgdheid’ en het orgaan de maag: je zorgen maken zou vanuit deze optiek bezien leiden tot verstoringen in het energiesysteem van je lichaam die een connectie hebben met het orgaan de maag en de functie van dat orgaan. Stel je de meridiaan (energiebaan) die aan het orgaan maag gekoppeld is voor als een rivier waarin het water (de energie) vrij kan stromen wanneer er geen obstakels (blokkades) in het water liggen, en stel je de emotie ‘zorgen/bezorgdheid’ voor als een rotsblok (obstakel, blokkade) dat in die rivier terecht komt wanneer je je zorgen maakt. Het water (de energie) kan, wanneer je je zorgen maakt, niet meer vrijuit en optimaal stromen, hetgeen een verstorend effect heeft op je gehele energiesysteem in het algemeen en op dat deel van je energiesysteem dat aan het orgaan maag gekoppeld is in het bijzonder. En dat zou uiteindelijk uitwerkingen kunnen hebben in het fysieke lichaam.

Kortom: je zorgen maken doet ons weinig goed en werkt eigenlijk vooral verstorend: verstorend op mentaal niveau, verstorend op emotioneel niveau, verstorend op energetisch niveau en mogelijk ook verstorend op fysiek niveau.

En wat brengt het ons? Brengt het ons überhaupt iets positiefs, iets constructiefs?
Natuurlijk, een gedachte van bezorgdheid kan ons aanzetten tot actie en die actie kan positief zijn – we kunnen in beweging komen, tot handelen overgaan, om iets op te lossen, te verbeteren, iemand te helpen etc. Maar de gedachte van bezorgdheid an sich, het je zorgen maken op zich, wat brengt dat ons voor positiefs? Niets, voor zover ik het kan overzien. He-le-maal niets.

‘Zorgen’ wordt pas positief, constructief, wanneer het wordt omgezet in actie. In handelen. In DOEN, zoals Loesje het zo treffend verwoordt. Zorgen moet je inderdaad doen, niet maken. En met doen bedoel ik dan ook echt: iets doén, iets concreets, iets specifieks doén om de situatie waarover je je zorgen maakt te verbeteren.

Met doen bedoel ik niet: je zorgen/bezorgdheid delen – met anderen, of met de persoon over wie je bezorgd bent. Want dan gebeurt er nog steeds niks constructiefs! Het enige wat er dan gebeurt, is dat er méér mensen met bezorgdheid in hun systeem gaan lopen, met alle zojuist beschreven mogelijke gevolgen van dien.

Probeer ‘zorgen maken’ om te zetten in ‘zorgen doén’. Je bent mens en kennelijk is het voor ons mensen onmogelijk ons niet af en toe zorgen over dingen te maken. Maar als we proberen, elke keer dat zorgen opkomen, onze zorgen om te zetten in actie, als we pogen ‘zorgen maken’ telkens weer om te zetten in ‘zorgen doen’, kunnen we ervoor zorgen (;-)) dat er iets positiefs, iets constructiefs uit zorgen voortkomt.

Vraag wat je voor iemand kunt doen, in plaats van aan te geven dat je je zorgen om hem of haar maakt. Onderzoek middels welke actie je een positieve bijdrage aan een situatie kunt leveren, in plaats van je er zorgen over te maken. Verplaats je focus naar actie, naar doén, en zorg er op die manier voor dat er straks minder is om je zorgen over te maken!


☼ © Sharon Kersten, 16-05-2014


Opnieuw

Jezelf opnieuw uitvinden, telkens weer.
Jezelf onder de loep leggen,
kijken wie je inmiddels geworden bent
en voelen of wat je doet
nog wel in lijn is met wie, en waar op je pad, je nu bent.

Voelen hoe het voelt, nu.
Objectief kijken naar wat stroomt en wat niet, en naar waarom dat zo is.
Luisteren naar de fluistering van je ziel
die precies weet hoe jouw pad zich verder mag ontvouwen.

Beseffen dat je sommige dingen moest doen
omdat je ziel die ervaringen nodig had –
niet omdat in die activiteiten je levensmissie besloten ligt,
maar omdat je die ervaringen, stuk voor stuk, nodig had
om invulling te kunnen geven
áán je levensmissie.

Zien dat dat wat doelen leken
geen doelen op zich waren,
maar fasen op je pad die nodig waren
om zo goed mogelijk vorm te kunnen geven aan wat wél je doel is.

Komen tot de kern, steeds een beetje meer, stap voor stap, laag voor laag.

Jezelf opnieuw uitvinden, telkens weer
omdat niets in deze wereld onveranderlijk is
en ‘jij’ telkens anders bent –
net als elk ander onderdeel van de schepping
continu aan transformatie onderhevig.


☼ © Sharon Kersten, 14 maart 2014 – 15 mei 2014



Anders dan ik, anders dan jij

Zij vertelde over
roze
maar hij hoorde
blauw
omdat hij alleen maar
blauw gekend had
en nog nooit
roze had gezien.

Hij sprak over
paars
maar zij hoorde
groen
omdat zij alleen maar
ervaringen had met groen
en niet kon begrijpen
wat paars was.

Zoals een vis nooit kan begrijpen
hoe het is als een vogel door de lucht te vliegen
en een vlinder nooit kan begrijpen
hoe het is een olifant te zijn,
zo kunnen we nooit volledig begrijpen
hoe het is een ander te zijn
met alles wat die ander heeft meegemaakt
en hem gemaakt heeft tot wie hij nu is,
doet voelen wat hij nu voelt
doet denken wat hij nu denkt
doet geloven wat hij nu gelooft
doet zeggen wat hij nu zegt.

Als ik met jou interageer
probeer ik je te begrijpen
met mijn zintuigen, mijn wezen, mijn hart en mijn ziel.
Maar alles wat je zegt of doet,
alle klanken, beelden, geuren, smaken en aanrakingen die je me aanreikt
hoor ik met mijn oren, die gekleurd zijn
door alles wat zij ooit hebben gehoord;
zie ik met mijn ogen, die gekleurd zijn
door alles wat zij ooit hebben gezien;
ruik ik met mijn neus, die gekleurd is
door alles wat ik ooit heb geroken;
proef ik met mijn smaakpapillen,
die gekleurd zijn door alles wat zij eens hebben geproefd;
voel ik met mijn huid, die gekleurd is
door alle aanrakingen die ik ooit heb gevoeld.

Alles wat je me aanreikt, kan ik alleen maar ontvangen
met míjn zintuiglijke systeem, dat gekleurd is
door wat het eerder heeft meegemaakt;
met mijn hart, dat gekleurd is
door wat het eerder heeft ervaren;
met mijn ziel, die gekleurd is
door wat zij eerder heeft meegemaakt;
met mijn hele wezen, dat uniek is
in alles wat zij ooit heeft meegemaakt
en dat per definitie anders is dan het wezen van jou, en van elk ander.

Het is een illusie te denken dat we ooit volledig
kunnen invoelen en begrijpen
hoe de wereld voor een ander is, hoe dingen voor een ander zijn.

Het is een illusie te denken dat we ooit volledig neutraal kunnen zijn
want alles, ALLES, komt bij ons binnen
via de filter die onze ervaringen ons gegeven hebben.

Als ik je vertel over een kleur die jij nooit gezien hebt
zul je nooit echt kunnen begrijpen over welke kleur ik het heb.
Je kunt je er alleen maar een voorstelling bij maken
die zich voedt met alles wat jíj ooit aan kleuren gezien hebt.

Als jij me vertelt over een klank die ik nooit gehoord heb
kan ik nooit echt begrijpen hoe die klank klinkt.
Ik kan proberen het me voor te stellen
maar die voorstelling kan ik alleen maar bouwen
op grond van die klanken die ik wél ooit heb gehoord.

Alleen ik kan volledig begrijpen hoe dingen voor mij zijn en voelen
en alleen jij kunt volledig begrijpen hoe dingen voor jou zijn en voelen.

Ik ben niet jij en weet niet hoe het is jou te zijn.
Wanneer ik probeer me daar een voorstelling van te maken
wordt deze per definitie gekleurd
door alles dat datgene wat mij mij maakt ooit heeft meegemaakt.

En wanneer jij mij probeert te begrijpen, is het precies zo:
elke poging van jouw kant je in te leven in hoe dingen voor mij zijn
wordt gekleurd door alles wat jij ooit hebt meegemaakt,
alles wat jou jou maakt,
in duizenden, miljoenen facetten
anders dan ik.

Neutraliteit is een mooi en volkomen onhaalbaar streven.

We kunnen alleen maar proberen
samen te dansen
met respect voor ieders unieke zijn en percepties
en hopen
dat onze bewegingen elkaar mooi aanvullen.
Dat er een eenheid ontstaat bínnen de dans
een eenheid, een geheel, waarbinnen ruimte is
voor alles wat mij mij maakt
en alles wat jou jou maakt
en waarin we elkaar vinden, ontmoeten, beroeren, aanraken
in plaats van steeds verder uit elkaar te gaan dansen.


☼ © Sharon Kersten, 10-05-2014


error: Content is protected !!

Deze website maakt gebruik van cookies. Door gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Meer informatie

Deze website maakt gebruik van essentiële cookies die als doel hebben de website goed te laten functioneren en van eenvoudige cookies die je in staat stellen de content van deze website te delen via een aantal social media platformen. Deze website maakt géén gebruik van cookies die aan advertenties of gerichte tracking-doeleinden gerelateerd zijn. Meer informatie over cookies en de bepalingen die daarover middels de Cookiewet zijn vastgelegd vind je op de pagina 'Cookieverklaring', te bereiken via de hyperlink 'Cookieverklaring' onderaan deze webpagina. Meer informatie over het cookie-gebruik van www.sharonkersten.com en de redenen daarvan vind je in de privacyverklaring, te bereiken via de hyperlink 'Privacyverklaring' onderaan deze webpagina. Door verder te navigeren op c.q. gebruik te maken van deze website ga je akkoord met het cookie-gebruik van www.sharonkersten.com. Als je niet akkoord bent met het cookie-gebruik van deze website word je vriendelijk verzocht geen gebruik te maken van deze website.

Sluiten