Reiziger

Het is vreemd.

Vreemd om na al die jaren te ontdekken dat je ten diepste misschien eigenlijk gewoon een wanderer bent. Een reiziger. Een ‘gypsy’. En dat al je pogingen een ‘normaal’ leven te leiden misschien wel nooit geslaagd zijn omdat je dat ene aspect van jezelf uit het oog was verloren: dat je nooit gemaakt was voor de conventies van ‘normaal’ en dat het eigenlijk heel erg bij je paste dat je zo jong al vertrok en alles achter je liet.

Het was geen keuze vanuit een gezonde situatie, destijds; het was een kwestie van overleven. Maar toch… het feit dat je het dééd, en het feit dat je het kón, zo jong al helemaal op eigen benen staan, gehavend als je was, sprak ergens boekdelen… over wie je ten diepste bent, altijd bent geweest en altijd bent gebleven, al je pogingen je in hokjes van ‘normaal’ te voegen ten spijt.

De relaties en ‘huisje-boompje-beestje’ scenario’s waar je voluit voor ging… – en die je stuk voor stuk ook weer achter je liet…
De ‘normale’ banen waar je je zo hard voor inzette – en die je stuk voor stuk ook weer achter je liet…
De vele episodes waarin je de ‘gewone’ dingen deed die ‘gewone’ mensen zoal doen…. – waarin je telkens weer merkte dat deze je niet dichter bij je ware zelf brachten, maar je structureel verder bij jezelf vandaan haalden en je eigenheid en authenticiteit juist ondermijnden…

Misschien kón het wel gewoon allemaal nooit ‘kloppen’, nooit ‘werken’, nooit goed voelen, simpelweg omdat het allemaal niet uitgelijnd was met wie en hoe je zelf ten diepste bent…

En hoewel de jaren waarin je ‘dakloos’ was een immens sterk verlangen aanwakkerden naar eindelijk een veilige plek hebben die je ‘de jouwe’ kon noemen, en je intens blij was toen je eindelijk een ‘normale’ woonsituatie wist te realiseren… voel je nu, nu rust en innerlijke heelheid eindelijk deel zijn van wie je nu bent… dat ‘normaal’, wederom, voor jou niet is waar je je ten diepste mee uitgelijnd voelt…

… … …

De ruimte die ik heb nu, in wat momenteel mijn huis is, en alle spullen die daarin aanwezig zijn… ze bezwaren me meer en meer.
In mij, diep van binnen, groeit een roep om meer ‘lichtheid’. Een ‘lichter’ door het leven reizen, met minder ‘bezittingen’ en minder ‘gedoe’. Ik voel een verlangen ‘lichter’ verder te reizen. En minder ‘vastgeklonken’ te zijn.
Ik voel me ‘geparkeerd’, stilstaand tegen wil en dank.

Wat me eens rust en veiligheid gaf, voelt meer en meer als een doos waarin ik opgesloten zit. Een doos die een vrijuit stromende levensenergie belemmert. Een doos van stagnatie, die zijn klauwen in mij heeft gezet zonder dat ik dat in de gaten had.

Een cocon van veiligheid is gaandeweg verworden tot een kist die soms voelt als een kist van 6 planken. Comfortabel aan de binnenkant, maar… een kist. Log. Lomp. Niet flexibel. Stilstaand. Inperkend. En me meer en meer, figuurlijk, de adem benemend.

Toen ik min of meer vanuit mijn auto en koffers leefde, her en der te gast maar nergens werkelijk thuis, hunkerde ik naar een plek die ik ‘de mijne’ zou kunnen noemen, waar ik zou kunnen helen en waar ik mijn wortels de Aarde in zou kunnen slaan.

Nu er heel veel geheeld ís, ik ervaar dat mijn wortels overál zijn waar ik ben en ik besef en voel dat ik elke meter waarop ik loop ‘de mijne’ kan noemen, lijkt deze plek die ik mijn woning noem met de dag meer een dissonante noot te zijn in de muziek die ik tegenwoordig creëer en de komende tijd wens te creëren.

Het is vreemd, nu tot het besef te komen dat ik ten diepste veel meer die wanderer, die ‘gypsy’, die reiziger ben dan ik lange tijd gedacht heb. Toen ik het wás, voelde het als een lot waar ik nooit zelf bewust voor gekozen had, niet vanuit vrijheid in elk geval. Maar nu ik het niet ben, besef ik dat ik iets wezenlijks mis wanneer ik mezelf ‘vastklink’ in formats die geen recht doen, geen Lebensraum bieden, aan wie en wat ik ten diepste ben.

Ik snak naar lucht, en beweging.
Ruimte – niet in een huis, maar om me heen.
De grootsheid van het leven omarmen, op talloze ‘kleine’ manieren.
In verbinding met ‘buiten’ – de Natuur.

Meevaren op natuurlijke bewegingen, mijn koers bepalen aan de hand van de Zon en de Sterren.
Zijn waar ik voel te willen of moeten zijn.
Gaan waar ik voel te willen of moeten gaan.
Bewegen IN het leven, in plaats van binnen een ‘veilig’ coconnetje dat afgeschermd is van dat wat voor mij leven is.

Het is vreemd.
Maar ik denk dat ik boven alles, ten diepste, vooral een Reiziger ben.

Geen reiziger die verre, fancy, ‘Insta-waardige’ reizen maakt. Dat alles boeit me niet.
Nee, gewoon, een reiziger door het leven, die wil voélen dat ze ‘reist’. Wil voelen dat ze het léven leeft – en niet een verzameling conventies die het label ‘leven’ hebben gekregen.

Misschien had mijn moeder wel gelijk, toen ze meende dat haar familielijn aan rondtrekkende zigeuners ontsproten moest zijn.
Misschien leeft in mij het stukje voort dat háár ervan overtuigde dat ze eens geleefd moest hebben in een tijd die resoneerde met de inhoud van de boeken van Jean M. Auel, waar ze van alles in zei te herkennen – samen met het stukje van mijn vader dat van hem een ‘reiziger’ maakte binnen de contouren van de ‘veilige’, bekende en cultureel geaccepteerde formats waar hij voor koos.
Misschien neem ik net als mijn oma dingen waar in de natuur die ‘normale’ mensen niet waarnemen.
Misschien leven in mij aspecten voort van voorouders die veel dichter bij de natuur stonden en die leefden mét de Natuur, meebewogen met de Natuur om hen heen en de natuur, hun ware aard, in henzelf.

Misschien doorbreek ik niet alleen de ongezonde patronen van mijn familielijnen, maar ook de beperkingen die gemaakt hebben dat de vrouwen vóór mij niet met de Natuur hebben kunnen leven zoals ze dat eigenlijk, heimelijk, ten diepste wilden, en dat de mannen uit mijn andere familielijn hun ‘beweeglijke’ aard aan banden zijn gaan leggen.

Misschien is aan mij in meerdere opzichten ‘de gifbeker’ gegeven, opdat ik deze volledig zou legen en aldus het tij zou keren, de trends zou breken.

En misschien ben ik gewoon… ik.
Heel ‘gewoon’ mezelf.
Stevig verbonden met mijn ware aard – soms tegen wil en dank, maar nooit anders kunnend dan uiteindelijk, als het erop aan komt, de keuze te maken dáárnaar te leven. In eenvoud, en in vrijheid. Met lucht in mijn longen, wind in mijn haren, de Aarde onder mijn voeten, de Zon op mijn gezicht, soms water over mijn wangen, een altijd brandend vuur in mijn hart en altijd, hoewel soms eventjes zwak, de schittering van de sterren in mijn ogen.

On bended knee is no way to be free
Lifting up an empty cup, I ask silently
that all my destinations will accept the one that’s me
so I can breathe

Circles they grow and they swallow people whole
Half their lives they say goodnight to wives they’ll never know

Got a mind full of questions and a teacher in my soul
And so it goes

Don’t come closer or I’ll have to go
Owning me like gravity are places that pull

Everyone I come across in cages they bought
They think of me and my wandering but I’m never what they thought
Got my indignation but I’m pure in all my thoughts
I’m alive

Wind in my hair I feel part of everywhere
Underneath my being is a road that disappeared

Leave it to me as I find a way to be
Consider me a satellite forever orbiting
I knew all the rules but the rules did not know me
Guaranteed
…”

☼ © 21 juli 2021
Image: © Ricardo Fernandez Ortega
Lyrics: © Eddie Vedder, ‘Guaranteed’


De scheppingskracht van woorden

De taalkundige, de taaldocent en de vertaler in mij roeren zich meer en meer.
Nooit gedacht dat mijn ‘oude ambachten’ nog eens belangrijk zouden worden op de manieren waarop dat nu het geval is.

Ja, ik kan een enorme ‘scherpslijper’ zijn wanneer het om taal gaat. De onderliggende reden daarvan: ik weet hoe bepalend woorden en taalgebruik kunnen zijn op het niveau van de on(der)bewuste lagen van onze psyche/ons systeem.

Woorden hebben scheppingskracht.
Hoe je iets noemt, geeft dat ‘ding’ realiteit en ‘gewicht’ – en uiteindelijk zelfs iets dat ‘bestaansrecht’ zou kunnen worden genoemd.

Wanneer object A maar lang genoeg ‘B’ wordt genoemd, verwordt het in de psyche en perceptie van massa’s mensen tot een zogenaamde ‘B’ – terwijl het in wezen nog steeds een ‘A’ is. En als dat maar lang genoeg aanhoudt, vergeten mensen op een gegeven moment dat het object dat ze ‘B’ zijn gaan noemen en als een ‘B’ zijn gaan zien, helemaal geen ‘B’ is.

Voor wie wil manipuleren, is kennis van taal én de werking van de psyche een onwijs krachtig instrument – en dit voert veel verder en dieper dan slechts de ‘oppervlakkige’ lagen van ‘NLP’ (hoewel de betekenis van de P in die term al je nekharen overeind zou moeten laten staan zodra je op een diep niveau beseft wat middels ‘NLP’ gedaan kan worden).

Mensen zijn – enorm! – programmeerbaar.
En programmeren gebeurt nooit zonder ‘input’.

Dat een ‘input’ tot vervelens toe wordt herhaald en herhaald, telkens wéér op je wordt afgevuurd – waardoor deze zich diep in je on(der)bewuste kan gaan nestelen als een vermeend ‘gegeven’ – maakt die ‘input’ echter nog niet wáár. In de woorden van Giordano Bruno: “De waarheid verandert niet omdat deze wel of niet geloofd wordt door de meerderheid van de personen.”

Laten we de dingen blijven benoemen als wat ze ZIJN – niet als hoe ze door anderen **genoemd** worden…

☼ 15 juli 2021


Opsplitsen

“Mag ik je iets vragen?”

‘Natuurlijk, Lux.”

“Wanneer gaan we de mensheid opsplitsen? In een groep die doorgaat op de wegen die nu ingeslagen zijn – en die dat, blijkens hun gedrag, ook wíl – en een groep die hier niks voor voelt en liever in een ándere samenleving leeft, een parallelle samenleving die bestaat náást de huidige, maar waar andere normen en gedragscodes gelden?
Het lijkt mij zo langzamerhand de enige manier om een einde te maken aan alle verdeeldheid en aan alle boosheid en frustraties die deze verdeeldheid met zich meebrengt.”

“Jeetje, Lux, daar zeg je nogal wat…”

“Ik zeg het met alle rust en helderheid die in me is. Het is inmiddels overduidelijk: er is een enorme groep mensen die het huidige systeem wél steunt. En die mensen wíllen helemaal niet horen dat het anders kan, dat er andere mogelijkheden zijn, dat we niet gedoemd zijn door te lopen op het pad dat ‘voor ons’ wordt uitgerold. Het heeft geen nut deze mensen te bestoken met andere zienswijzen, andere denkbeelden, de mogelijkheid van alternatieven. Want dat wíllen ze helemaal niet horen, niet weten. Welnu, laten we dan gewoon in sereniteit afscheid gaan nemen van elkaar.

Laten we ‘het collectief’ gewoon in tweeën splitsen, maar dan op een manier die beide ‘partijen’ recht doet. Wie zich goed voelt bij het huidige bestel, kiest er gewoon voor dáár deel van uit te blijven maken. Wie zich er niet goed bij voelt, verenigt zich met anderen, gelijkgestemden met wie een ándere visie omtrent mens-zijn wordt gedeeld.

Geen ruzies, geen vetes, geen oorlogen, gewoon een afsplitsing, een schisma. En in het verlengde daarvan 2 samenlevingen die los staan van elkaar, omdat ze simpelweg volledig onverenigbaar zijn. Ik zie geen andere ‘goede’ mogelijkheid dan deze.”

“Maar… ‘verdeeldheid’ is toch nooit goed? Is het niet juist de bedoeling dat we ons niet uit elkaar laten spelen en dat we meer één worden?”

“Dat is een prachtig denkbeeld. Maar kijk om je heen. Het is overduidelijk dat er geen eenheid ís en dat het bereiken van eenheid, op een organische en gezonde manier, nog héél ver van ons verwijderd is. De enige ‘eenheid’ die hier, nu, wellicht gerealiseerd zou kunnen worden is een opgelegde eenheid. Een niet-natuurlijk iets. En wat is zo’n geforceerde ‘eenheid’ waard, eens te meer wanneer er binnen die kunstmatige eenheid onrust heerst?”

“Maar Lux, is het dan niet de bedoeling dat we de gelederen sluiten, onze strijdbijlen gaan begraven en dat we allemaal samen gaan staan voor een leven in vrijheid? Als het ons zou lukken de ogen te openen van degenen die nu nog zo vast zitten in…- ”

“Vergeet niet: niet iedereen is hier gekomen om het pad van leven in vrijheid te bewandelen. Velen zijn kennelijk gekomen om een leven te leven waarin alles door ánderen voor hen wordt uitgestippeld. En: dat mag. Dat is helemaal prima. ‘All there is, is lessons/experiences.’ Maar het zou verstandig zijn als we, in beide ‘kampen’, zouden stoppen met elkaar te willen ‘bekeren’. Want dat heeft geen enkel nut en wérkt niet.

Is keuzevrijheid niet ons hoogste goed?
Welnu, laten we er dan voor gaan zorgen dat er iets te kiezen ís.
En laat vervolgens ieder de keuze maken die hem of haar goeddunkt. In sereniteit. Volgens mij is dit het enige zinnige dat we kunnen doen.”

“Ik geloof dat je gelijk hebt, Lux…”

“Zoals John Denver zong: ‘My bags are packed, I’m ready to go.’
Ik ben benieuwd waar ik terecht ga komen en wie ik daar zal wederzien. Ik heb er zin in. Zin om te gaan bouwen aan die andere samenleving, waar mensen mens kunnen zijn zoals het volgens mij bedoeld is.
Ga je mee?”

☼ © Sharon Kersten, 8 april 2021


De Lichtpuntjes van Lux

In de rubriek ‘De Lichtpuntjes van Lux’ vind je schrijfsels die ofwel te maken hebben met Lux, ofwel geschreven zijn door Lux – vrouw, veertiger, verkenner van het leven en vrijheidsliefhebber.
Veel van deze schrijfsels zijn al vele jaren oud maar zien nu, in 2021, pas voor het eerst het publieke licht. Het zijn schrijfsels waar ik hier heel graag ruimte aan bied, omdat ik meen dat zij de moeite van het lezen waard zijn en ze op wonderlijke wijze betekenis kunnen hebben nét wanneer een lezer even behoefte heeft aan een ‘lichtje’ dat in een schrijfsel van of omtrent Lux verborgen zit.

Lux schrijft al zo lang ze zich kan herinneren. Over allerlei dingen die haar bezighouden, inzichten die tot haar komen, kennis die ze in zich draagt, visies die ze heeft en bijzonderheden die ze opmerkt. Vaak schrijft ze in proza, soms in poëzie. Altijd recht vanuit het hart, soms wat onnavolgbaar maar altijd haar eigen wezen trouw. Maar Lux is altijd huiverig geweest haar schrijfsels openlijk te delen. In een wereld waarin kritiek door velen snel geveld wordt, er héél veel stuurlui aan wal staan en koppen die boven het maaiveld uitsteken vaak rap worden plat gemaaid, voelde het voor Lux nooit veilig haar schrijfsels te publiceren – tot ik in het voorjaar van 2021 deze rubriek creëerde, als een platform voor haar schrijfsels.

Lux heeft koffers vol nog ongepubliceerde schrijfsels en zou een indrukwekkend aantal boeken kunnen schrijven over de vele dingen die zij heeft meegemaakt. Ze heeft veel gezien, veel ervaren en, helaas, veel leed gekend in haar eerste vier decennia op deze aardbol. Maar ze heeft ook intens genoten, veel liefgehad en veel prachtige momenten ervaren. En het leed heeft haar gelukkig nooit verbitterd gemaakt. Daarvoor houdt ze te veel van het leven en is haar hartsenergie te sterk. Wat er ook gebeurt: Lux kán niet anders dan met de liefde van haar hart verbonden blijven; het is haar kompas, haar medicijn en haar zuurstof. Maar ze heeft wel geleerd dat haar hartsenergie niet bij iedereen in goede handen is en is door de jaren heen wijs genoeg geworden om voortaan heel zorgvuldig met haar hartsenergie om te gaan.

Lux heeft een openheid, een authenticiteit en een puurheid die maar weinig mensen hebben. En dat sijpelt door in de dingen die ze doet, zegt en schrijft. Dat maakt haar soms ‘rauw’, op momenten confronterend en met regelmaat heel kwetsbaar. Maar Lux kan niet anders. Lux kán ergens geen doekjes om winden, al zou ze het willen. Zo zit ze gewoon niet in elkaar. Lux kwam naar deze wereld om authentiek te zijn, zichzélf te zijn.

Lux heeft zich vaak onbegrepen gevoeld. En ze ís ook heel vaak niet begrepen geweest. Dat was onvermijdelijk, weet ze nu. Lux ‘functioneert’ gewoonweg anders dan de meeste mensen. Behoorlijk anders. Zo anders dat ze zich vaak een ‘alien’ in deze wereld heeft gevoeld – en op anderen ook als zodanig is overgekomen. Lux is hoogbegaafd, met een IQ dat zich in de Mensa-regionen bevindt, is extreem sensitief en intuïtief en neemt van nature dingen waar die de meeste mensen ontgaan. Dat maakt haar vaak ‘raar’ in de ogen van velen. Maar voor Lux zijn de zijnswijzen en zienswijzen van anderen juist vaak raar. Lux kijkt door andere ogen, hoort met andere oren, voelt met andere tactiele vermogens en weet op andere wijzen. En schakelt bovendien met snelheden en op niveaus die haar voor veel mensen vaak letterlijk onnavolgbaar maken.

Lux heeft een heel sociale kant in zich, maar gedijt het beste bij ‘zelfverkozen kluizenaarschap’. Ze kan op momenten ‘leuk meedoen’ met velen, maar herkent aspecten van zichzelf in slechts weinigen. Waar velen die haar niet goed kennen menen dat zij een extravert persoon is, is ze in wezen introvert. Maar doordat ze over goed ontwikkelde sociale en communicatieve vermogens beschikt, ontgaat haar introverte aard de meesten volledig.

Lux ís gewoon ‘een beetje anders’ dan heel veel anderen – en daarmee niet voor iedereen. Zeker geen allemansvriendinnetje en vaak de uitzondering op allerlei regels. Zeer authentiek, erg eigenzinnig. Met een hart van goud, een ziel van zilverglans en een geheel eigen kijk op velerlei dingen.

Ik ben een groot fan van Lux, die mij erg na aan het hart ligt om redenen waar ik in de toekomst misschien wel eens iets over zal delen, maar niet nu.
Ik vind veel inspiratie, waarde en ‘licht’ in haar schrijfsels.
Wat jij van en in haar schrijfsels vindt, kun je alleen maar zelf gaan ervaren.
Weet: Lux ís niet voor iedereen en schrijft ook niet voor iedereen. Lux schrijft omdat ze ooit gezegd heeft, lang geleden op een plek waar ik de details nog niet van ken, dat ze zou schrijven. Lux schrijft omdat dat is wat ze hier kwam doen. En als anderen daar waarde in vinden, vindt ze dat mooi, hartverwarmend en fijn.

De rubriek ‘De Lichtpuntjes van Lux’ zal vanaf de maand april 2021 steeds een beetje meer gaan groeien.
Schrijfsel voor schrijfsel, lichtpuntje voor lichtpuntje.
Ik hoop dat je er iets waardevols zult gaan aantreffen.

© Sharon Kersten, 7 april 2021


Translate »
error: Content is protected !!

Deze website maakt gebruik van cookies. Door gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Meer informatie

Deze website maakt gebruik van essentiële cookies die als doel hebben de website goed te laten functioneren en van eenvoudige cookies die je in staat stellen de content van deze website te delen via een aantal social media platformen. Deze website maakt géén gebruik van cookies die aan advertenties of gerichte tracking-doeleinden gerelateerd zijn. Meer informatie over cookies en de bepalingen die daarover middels de Cookiewet zijn vastgelegd vind je op de pagina 'Cookieverklaring', te bereiken via de hyperlink 'Cookieverklaring' onderaan deze webpagina. Meer informatie over het cookie-gebruik van www.sharonkersten.com en de redenen daarvan vind je in de privacyverklaring, te bereiken via de hyperlink 'Privacyverklaring' onderaan deze webpagina. Door verder te navigeren op c.q. gebruik te maken van deze website ga je akkoord met het cookie-gebruik van www.sharonkersten.com. Als je niet akkoord bent met het cookie-gebruik van deze website word je vriendelijk verzocht geen gebruik te maken van deze website.

Sluiten