Sociale cohesie

Als je dit leest ben je waarschijnlijk oud genoeg om al op minstens twee decennia van levensjaren te kunnen terugblikken. Mogelijk heb je zelfs meerdere decennia van de vorige eeuw bewust meegemaakt. En als je zelf niet in de vorige eeuw hebt rondgelopen, dan heb je vast wel uit persoonlijke verhalen van degenen die behoren tot de generaties vóór jou begrepen dat heel veel ontwikkelingen die een flinke impact op ‘leven als mens in de westerse wereld’ hebben gehad in een razendsnel tempo zijn verlopen sinds de nadagen van de grote wereldoorlogen.

Het kan je dan niet ontgaan zijn dat de sociale cohesie die van oudsher mensen met elkaar verbindt binnen netwerken van medemenselijkheid gaandeweg de vorige eeuw steeds meer ‘gesloopt’ is en dat individualisme meer en meer hoogtij is gaan vieren.

‘Traditionele’ gezins- en familieverbanden waarin er sprake was van een stevige portie cohesie werden in de afgelopen eeuw steeds ‘losser’, door tal van factoren. Hand in hand daarmee kwamen er steeds meer mogelijkheden om je primair als individu ergens op te richten of mee bezig te houden. Deze mogelijkheden werden over het algemeen massaal als positieve ontwikkelingen gezien want hé, we konden ons op steeds meer manieren ontwikkelen als individu, konden steeds meer kiezen voor de dingen die we als individu graag wilden doen, vrij van gezins- en familieverbanden die door menigeen vaak als ‘knellend’ of ‘fnuikend’ werden ervaren.

Individualisme won meer en meer terrein, ten koste van sociale cohesie.
We ‘wonnen’ een hoop, maar daar hing wel een prijskaartje aan. De ‘kleine ikjes’ die zo blij waren met alle nieuwe mogelijkheden en de ‘toegenomen vrijheden’ zouden op een later moment de rekening van de gevolgen van deze vernieuwingen gepresenteerd gaan krijgen – een rekening die hoger was dan ze destijds voorzagen.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Het is een mooie zomerse dag in augustus, in het kalenderjaar 2021.
Terwijl boven een monteur bezig is met het reviseren van mijn CV-ketel, reflecteer ik in het zonnetje over de talloze ontwikkelingen die in de westerse wereld in en voorafgaand aan mijn levensjaren hebben plaatsgevonden en die ons als ‘vooruitgang’ gepresenteerd zijn. Terwijl ik daarbij oog poog te houden voor – belangrijke – nuanceringen, onderbreekt Lux mijn mentale triatlon op de wijze die haar zo eigen is: rauw en wellicht wat kort door de bocht, met het hart op de tong.

“Natúúrlijk moest de sociale cohesie de afgelopen decennia gesloopt worden en moest het individualisme hoogtij gaan vieren. Alleen dán kun je mensen tegen elkaar opzetten” zegt Lux.

“Mensen die nog in een hecht sociaal verband leven en op talloze manieren nog échte, fysieke verbindingen met elkaar maken, mensen die dagelijks aan den lijve ervaren dat ze elkaar nodig hebben, dat dingen prettig en goed functioneren bij de gratie van samen, dat onderling respect de ‘lijm’ is van werkelijk SAMEN-leven en dat IEDERS leven ertoe doet, verdedigd en geëerd dient te worden… die mensen krijg je niet opgezet tegen elkaar en zijn niet te verleiden tot haat naar anderen alleen maar omdat anderen anders denken of zich anders gedragen. Die mensen springen VOOR ELKAAR in de bres, vormen een front en zijn niet uiteen te spelen.”

Ik hoor wat ze zegt.
En ik voel de waarheid in haar woorden.

Dié mensen, die Lux beschrijft… dat waren wij eens – en dat zijn wij ten diepste nog stééds, wanneer we alle onzin die ons is aangepraat van ons afwerpen. Wanneer we ons weer herinneren en weer gaan voélen wat het is om MENS te zijn.

Mens is van nature een voelend sociaal wezen, een groepsdier mét empathie. Of onze ‘kleine ikjes’ met al hun individuele belangen, noden, wensen en meningen het nu leuk vinden of niet: mensen zijn tribal creatures. En de tribe gedijt bij wezens die zich met elkaar verbonden voelen, elkaar respecteren en zich niet tegen elkaar keren.

De tribe, de groep, kan – en zal – alléén overleven wanneer er sprake is van cohesie, van samenhang, onderling respect en wederkerigheid en respect voor álle leven, van elk groepslid. Niet in ‘opgelegde’ varianten waarin ons vanuit autoritaire posities wordt toegeschreeuwd “we moeten het samen doen!” maar in een sfeer waarin dat wat ons ten diepste met elkaar verbindt wordt gevoeld, ervaren – en ons van daaruit aanzet tot datgene dat het meest natuurlijke is om te doen.

Ik realiseer me: terug naar voelen is de enige manier om het opgelegde tij dat mensen nu op allerlei manieren tegen elkaar opzet te keren. Terug naar voelen, en terug naar samen. In elkaars nabijheid zijn, elkaar écht aankijken, elkaar aanraken, weer voelen dat die ander net als jij een levend wezen is dat nét zo veel leven en keuzevrijheid verdient als jij, en dan sámen naar oplossingen zoeken zónder mensen uit te sluiten.

Wanneer we voelen met elkaar verbonden te zijn en elkaar nodig te hebben om als groep succesvol te kunnen functioneren en met en vanuit medemenselijkheid met elkaar te kunnen SAMEN-leven, wíllen we elkaar niet uitsluiten en zijn we er niet op uit elkaar op naargeestige wijzen te behandelen. Het is pas wanneer de factor medemenselijkheid ondermijnd is geraakt en het voelen afgestompt is geraakt dat mensen zich tegen elkaar kunnen keren.

“Onze natuurlijke sociale en empathische aard is preciés datgene wat gesloopt wordt – structureel, stapje voor stapje, al héél lang.” zegt Lux. “Verdeel en heers werkt alléén wanneer het lukt verdeeldheid te zaaien.”

“Laat je niet uitspelen” vervolgt ze. “Herinner je weer wie en wat je bent – MENS… : een sociaal, voelend wezen met empathie voor de anderen van ‘de groep’ die nét zo waardevol zijn als jij.

Menen dat je het allemaal alleen wel kunt, drijft je regelrecht in de klauwen van de krachten die slechts vrij spel hebben wanneer wij ons tegen elkaar laten uitspelen. Ja, je kunt veel alleen, heel veel. Maar de teloorgang van onze sociale cohesie is het ergste verlies dat we als mensheid kunnen lijden.

Zonder sociale cohesie verliezen we onze menselijkheid.
Zonder mede-menselijkheid verliezen we elkáár.
En zonder elkaar verliezen we allemáál…”

© Sharon Kersten, 25 augustus 2021


De Lichtpuntjes van Lux

De rubriek ‘De Lichtpuntjes van Lux’ is gecreëerd voor schrijfsels die geschreven zijn door Lux – vrouw, veertiger, verkenner van het leven en vrijheidsliefhebber. Veel van deze schrijfsels zijn al vele jaren oud maar zien nu, in 2020, pas voor het eerst het publieke licht. Het zijn schrijfsels waar ik hier graag ruimte aan bied, omdat ik meen dat zij de moeite van het lezen waard zijn en ze op wonderlijke wijze betekenis kunnen hebben nét wanneer iemand even behoefte heeft aan een ‘lichtpuntje’ dat in een schrijfsel van Lux verborgen zit.

Lux schrijft al zo lang ze zich kan herinneren. Over allerlei dingen die haar bezighouden, inzichten die tot haar komen, kennis die ze in zich draagt, visies die ze heeft en bijzonderheden die ze opmerkt. Vaak schrijft ze in proza, soms in poëzie. Altijd recht vanuit het hart, soms wat onnavolgbaar maar altijd haar eigen wezen trouw. Maar Lux is altijd huiverig geweest haar schrijfsels openlijk te delen. In een wereld waarin kritiek door velen snel geveld wordt, er héél veel stuurlui aan wal staan en koppen die boven het maaiveld uitsteken vaak rap worden plat gemaaid, voelde het voor Lux nooit veilig haar schrijfsels te publiceren – tot ik in het voorjaar van 2020 deze rubriek creëerde, als een platform voor haar schrijfsels.

Lux heeft koffers vol nog ongepubliceerde schrijfsels en zou een indrukwekkend aantal boeken kunnen schrijven over de vele dingen die zij heeft meegemaakt. Ze heeft veel gezien, veel ervaren en, helaas, veel leed gekend. Maar ze heeft ook intens genoten, veel liefgehad en veel prachtige momenten ervaren. Het leed heeft haar gelukkig nooit verbitterd gemaakt – daarvoor houdt ze te veel van het leven en is haar hartsenergie te sterk. Wat er ook gebeurt: Lux kán niet anders dan met de liefde van haar hart verbonden blijven; het is haar kompas, haar medicijn en haar zuurstof. Make no mistake: Lux is geen ‘alles-is-licht-en-liefde’-prediker. Ze weet uit ervaring dat de realiteit van het leven weerbarstiger is dan dat en dat er naast licht ook schaduw bestaat – schaduw die ook deel van het geheel is en die soms wat verlicht kan worden door Lichtpuntjes te ontsteken.

Lux is open, authentiek en puur. En dat sijpelt door in de dingen die ze doet, denkt, zegt en schrijft. Dat maakt haar soms ‘rauw’, op momenten confronterend en met regelmaat heel kwetsbaar. Maar Lux kan niet anders. Lux kán ergens geen doekjes om winden, al zou ze het willen. Zo zit ze gewoon niet in elkaar. Lux kwam naar deze wereld om authentiek te zijn, zichzélf te zijn.

Lux heeft zich vaak onbegrepen gevoeld. En ze ís ook heel vaak niet begrepen geweest. Dat was onvermijdelijk, weet ze nu. Lux ‘functioneert’ gewoonweg anders dan de meeste mensen – zo anders dat ze zich vaak een ‘alien’ in deze wereld heeft gevoeld en menigmaal op anderen ook als zodanig is overgekomen. Lux is hoogbegaafd, met een IQ in de Mensa-regionen, is extreem sensitief en intuïtief en neemt van nature dingen waar die de meeste mensen ontgaan. Dat maakt haar vaak ‘raar’ in de ogen van velen. Maar voor Lux zijn de zijnswijzen en zienswijzen van anderen juist vaak raar. Lux kijkt door andere ogen, hoort met andere oren, voelt met andere tactiele vermogens en weet op andere wijzen – en schakelt bovendien met snelheden en op levels die haar voor anderen soms letterlijk onnavolgbaar maken.

Lux heeft een heel sociale kant in zich, maar gedijt het best bij ‘zelfverkozen kluizenaarschap’. Ze kan op momenten ‘leuk meedoen’ met velen maar herkent aspecten van zichzelf in slechts weinigen. Waar velen die haar niet goed kennen menen dat zij een extravert persoon is, is ze in wezen introvert. Doordat ze over goed ontwikkelde sociale en communicatieve vermogens beschikt, ontgaat haar introverte aard de meesten echter volledig.

Lux ís gewoon ‘een beetje anders’ dan heel veel anderen – en daarmee niet voor iedereen. Zeker geen allemansvriendinnetje en vaak de uitzondering op allerlei regels. Zeer authentiek, erg eigenzinnig. Met een hart van goud, een ziel van zilverglans en een geheel eigen kijk op velerlei dingen.

Ik ben een groot fan van Lux, die mij erg na aan het hart ligt om redenen waar ik in de toekomst misschien wel eens iets over zal delen.
Ik vind veel inspiratie, waarde en ‘licht’ in haar schrijfsels.
Wat jij van en in haar schrijfsels vindt, kun je alleen maar zelf gaan ervaren.
Weet: Lux ís niet voor iedereen en schrijft ook niet voor iedereen. Lux schrijft omdat ze ooit gezegd heeft, lang geleden, dat ze zou schrijven. Lux schrijft omdat dat is wat ze hier kwam doen. En als anderen daar waarde in vinden, vindt ze dat mooi, hartverwarmend en fijn.

De rubriek ‘De Lichtpuntjes van Lux’ zal vanaf de maand april 2020 steeds een beetje meer gaan groeien.
Schrijfsel voor schrijfsel, lichtpuntje voor lichtpuntje.
Ik hoop dat je er iets waardevols zult gaan aantreffen.

© Sharon Kersten, 7 april 2020

PS Toevoeging d.d. 22 september 2021:
Nadat ik in april 2020 de rubriek ‘De Lichtpuntjes van Lux’ creëerde als podium voor de schrijfsels van Lux, is er een ontwikkeling op gang gekomen die in 2021 geleid heeft tot een ándere rubriek waarin Lux van zich laat horen: de rubriek ‘Leven met Lux’. Het is momenteel vooral op die plek dat Lux actief is – in dialogen tussen haar en mij. In de rubriek ‘De Lichtpuntjes van Lux’ is nog niet veel activiteit gaande; Lux heeft geen haast met het daarin plaatsen van haar schrijfsels en geeft er deze periode de voorkeur aan met mij in dialoog te gaan en op die wijze haar ‘licht(puntjes) te laten schijnen. Ik ben er zeker van dat ze de rubriek ‘De Lichtpuntjes van Lux’ nog wel gaat vullen met haar schrijfsels, wanneer zij besluit dat het daar het juiste moment voor is. Sommige dingen laten zich niet plannen of sturen – en dat geldt zeker voor Lux. 😉


Translate »
error: Content is protected !!

Deze website maakt gebruik van cookies. Door gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Meer informatie

Deze website maakt gebruik van essentiële cookies die als doel hebben de website goed te laten functioneren en van eenvoudige cookies die je in staat stellen de content van deze website te delen via een aantal social media platformen. Deze website maakt géén gebruik van cookies die aan advertenties of gerichte tracking-doeleinden gerelateerd zijn. Meer informatie over cookies en de bepalingen die daarover middels de Cookiewet zijn vastgelegd vind je op de pagina 'Cookieverklaring', te bereiken via de hyperlink 'Cookieverklaring' onderaan deze webpagina. Meer informatie over het cookie-gebruik van www.sharonkersten.com en de redenen daarvan vind je in de privacyverklaring, te bereiken via de hyperlink 'Privacyverklaring' onderaan deze webpagina. Door verder te navigeren op c.q. gebruik te maken van deze website ga je akkoord met het cookie-gebruik van www.sharonkersten.com. Als je niet akkoord bent met het cookie-gebruik van deze website word je vriendelijk verzocht geen gebruik te maken van deze website.

Sluiten