De tragiek van de invloed van enneatypische overtuigingen

Of: hoe we onze diepste overtuigingen telkens zelf weer nieuw leven inblazen en ‘self fulfilling prophecies‘ creëren…


Elk enneatype wordt in de basis aangestuurd door een pijnlijke en doorgaans onbewuste kernovertuiging waar – onbewust – complete gedragsstructuren omheen worden gebouwd die vervolgens kenmerkend worden voor de persoon in kwestie.
De tragiek zit hem erin dat juist dóór deze combinatie van gecreëerde gedragsstructuren en de bijbehorende kernovertuiging elk enneatype de eigen grootste angst (en overtuiging) steeds weer bevestigd ziet worden…

Enneatype 1 (“de perfectionist”) vindt (op onbewust niveau) en vreest dat hij/zij niet perfect is en doet er alles aan wél perfect te zijn en alle imperfectie uit te bannen, om er vervolgens telkens weer achter te komen dat, alle inspanningen ten spijt, perfectie niet haalbaar is en hij/zij dus, toch, niét perfect is.

Enneatype 2 (“de helper”) vindt (onbewust) en vreest dat hij/zij niet goed genoeg is en zet alles in het werk om maar goed genoeg voor ànderen te zijn, in de onbewuste hoop op die manier toch een goed gevoel over zichzelf te krijgen. Maar anderen geven zelden zo veel als een enneatype 2 geeft en de verwachtingen die onvervuld blijven leiden ertoe dat type 2 aan het einde van de rit tóch weer denkt: “zie je wel, ik ben – kennelijk – niet goed genoeg”.

Enneatype 3 (“de winnaar”) vindt zichzelf op onbewust niveau een loser en wil de angst een loser te zijn never nooit bevestigd zien en stelt dus alles in het werk om vooral maar een “winnaar” te zijn. Daar is type 3 doorgaans ook erg goed in maar bij de eerste de beste tegenslag die hem/haar het gevoel geeft te falen, komt de kernovertuiging weer bovendrijven: “ik ben een loser…” – want als je geen winnaar bent, dan ben je, dus, een loser.

Enneatype 4 (“de tragische romanticus”) is er op een diep (onbewust) niveau van overtuigd dat hij/zij niet om van te houden is. Dat brengt een diepe existentiële pijn met zich mee en als gevolg daarvan een enorme behoefte zich te verbinden met anderen. Maar gekoppeld aan deze verbindingsdrang speelt óók de angst bevestigd te worden in het idee dat type 4 niet om van te houden zou zijn en deze twee elementen samen leiden tot een ‘spel’ van aantrekken en weer afstoten, waarbij type 4 éigenlijk, onbewust, hoopt dat de ander ‘bewijst’ wél van hem/haar te houden, zelfs als de 4 zich onuitstaanbaar gedraagt. Wanneer de ander afhaakt, ziet de 4 de eigen kernovertuiging bevestigd: “zie je wel, ik ben niet om van te houden…”

Enneatype 5 (“de waarnemer”) wordt aangestuurd door de (onbewuste) overtuiging “ik begrijp het niet” en dingen niet begrijpen geeft type 5 het gevoel alle grip op het leven kwijt te zijn. Dus wordt het een uitmuntende ‘begrijper’: een waarnemer, een kennisverzamelaar, een ‘diepe denker’ die steeds gericht is op het begríjpen van dingen – omdat dát type 5 de illusie geeft controle en grip te hebben op de dingen, op het eigen leven, op hét leven, überhaupt. Maar aangezien nooit álles te kennen, te doorgronden en te begrijpen is, loopt de waarnemer uiteindelijk steeds weer stuk op deze aanpak en ziet type 5 de eigen overtuiging steeds weer bevestigd: hij/zij begrijpt het, nog steeds, niet…

Enneatype 6 (“de loyale scepticus”) wordt aangestuurd door de (onbewuste) overtuiging dat hij/zij niet veilig is en dat de wereld eigenlijk een gevaarlijke plek is. Type 6 ontwikkelt een ware radar voor (vermeend) gevaar en onveiligheid, en scepsis en wantrouwen raken sterk in hem/haar geworteld. Om maar ‘veilig’ te zijn is type 6 loyaal aan anderen, maar altijd met een zekere dosis scepsis, wantrouwen, twijfels en achterdocht. En zodra er één aspect niet voldoet aan het illusionaire plaatje van ‘veiligheid’ dat type 6 gecreëerd had, of er een persoon ‘afhaakt’ omdat deze het soms lichtelijke paranoïde gedrag van de 6 niet meer trekt, ziet de 6 de eigen overtuiging(en) bevestigd: “zie je wel: het is niet veilig, het is niet betrouwbaar, de wereld is een gevaarlijke plek”.

Enneatype 7 (“de levensgenieter”) wordt aangestuurd door de (onbewuste) overtuiging dat hij/zij éigenlijk ‘een lege huls’ is, niets voorstelt, niets te bieden heeft. Om dat vooral maar niet bewaarheid te zien worden, ontwikkelt type 7 zich tot een joviaal persoon met vermakelijke verhalen die altijd wel wat leuks te vertellen heeft en overal een eindje over mee kan praten. Maar juist dáárin slaat type 7 makkelijk door, waardoor mensen vroeg of laat de conclusie trekken dat het allemaal wel erg veel gebakken lucht en ‘buitenkant’ is – en daarmee wordt de 7 bevestigd in diens diepe overtuiging en angst: dat hij/zij een ‘lege huls’ is, die eigenlijk niets voorstelt en niet écht iets te bieden heeft…

Enneatype 8 (“de baas”) heeft de (onbewuste) kernovertuiging dat hij/zij in wezen machteloos is, geen controle heeft. Dat geeft type 8 een intens kwetsbaar gevoel en juist dát wil een type 8 eigenlijk NOOIT voelen. Dus ontwikkelt type 8 een krachtige focus op ‘macht, kracht en controle’: de touwtjes in handen houden, wat er ook gebeurt, want anders ben je ‘machteloos’ en dat is het ergste wat er kan gebeuren. Type 8 ontwikkelt geen natuurlijk leiderschap, maar ‘baas-gedrag’, en dáármee jaagt hij/zij heel wat mensen tegen zich in het harnas – mensen die vervolgens ofwel gaan rebelleren, ofwel simpelweg de benen nemen en de 8 lekker de koning in diens eigen koninkrijk laten spelen, zonder hen… En dan ziet type 8 de eigen overtuiging bevestigd: hij/zij heeft, uiteindelijk, géén controle en is in wezen machteloos…

Enneatype 9 (“de liefdevolle bemiddelaar”) heeft de (onbewuste) kernovertuiging de oorzaak van een conflict of een crisis te zijn. En dat is alles wat een type 9 niét wil, dus ontwikkelt type 9 zich tot een zogenaamd voorbeeldig harmonieus persoon, altijd gericht op vrede, liefde, harmonie, om maar geen conflicten of crises te veroorzaken. Maar hierbij overschrijdt type 9 de eigen grenzen vaak enorm en kan deze zich zó veel en zó vaak aan anderen conformeren dat het uiteindelijk gaat wringen in de 9 zelf. En als dát gebeurt, knalt allerlei tot dat moment verdrongen woede en boosheid er in één klap uit, als een ware explosie die niemand had voorzien bij die liefdevolle 9. En type 9 zelf… ziet de eigen diepe overtuiging en pijn bevestigd: hij/zij is, toch weer, de oorzaak van een conflict…

Ziehier, in een notendop, de tragiek van de 9 enneatypen, zolang het type in de persoon nog niet in balans is gebracht en men nog vastzit in de onbewuste structuren en mechanismen die het enneatypische gedrag aansturen.
De angel in het hele verhaal is telkens de kernovertuiging van het type. Zolang deze niet wordt losgelaten, blijven er complete gedragsstructuren overeind die in de kern primair gebaseerd en gericht zijn op het wégblijven bij de pijn van de kernovertuiging maar die, ironisch en tragisch genoeg, er vaak alleen maar toe leiden dat de persoon zich uiteindelijk bevestigd ziet in de specifieke kernovertuiging… Een vicieuze cirkel, die alleen maar tot ‘meer van hetzelfde’ leidt.

Het is echter mogelijk hieruit te stappen. Met genoeg bewustzijn, de juiste inzichten en tools en de juiste begeleiding. En eruit stappen is niet alleen mogelijk: het is een gigantisch CADEAU aan jezelf, dat heel veel ruimte geeft om voortaan ánders in het leven te staan en je gedrag in bewustere mate zélf te bepalen – in plaats van telkens weer te ervaren dat allerlei onbewuste mechanismen met jou aan de haal gaan…

☼ © Sharon Kersten, 04-04-2012

Wil je hier meer over weten en meer zicht en grip krijgen op de enneatypische structuren die in jou aanwezig zijn? Neem dan deel aan het webinar-drieluik Het Enneagram, of bestel een Ennea-scoop©.

Door kennis te nemen van de enneatypische structuren die in jezelf werkzaam zijn en de ‘ins & outs’ daarvan te leren kennen, ga je zien waar je mogelijkheden liggen om het voortaan ánders te gaan doen. En dat kan héél verhelderend en uiteindelijk heel bevrijdend voor je zijn.



Sterke vrouwen

Ik spreek er wekelijks heel wat: sterke vrouwen.
Vrouwen die weten wat ze waard zijn, vaak niet omdat ze dat altijd al geweten hebben maar omdat ze dat zijn gaan inzien – na allerlei situaties die ze hebben doorgemaakt en het daarop volgende besluit aan heling van hun verwondingen en het versterken van hun gevoel van eigenwaarde te werken.

Ik ken er velen en heb er al velen mogen begeleiden: vrouwen die eens vleugellam zijn gemaakt en wiens zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde ernstig ondermijnd zijn geweest, voordat ze hun eigen kracht hervonden en leerden hoe ze mét die kracht in de wereld konden staan, op een gezonde manier.

Het zijn de vrouwen die voor velen als een voorbeeld gelden en die door velen worden geliefd. Maar het zijn ook de vrouwen die weten hoe het kaf zich van het koren scheidt wanneer zij hun grenzen stellen, daar waar ze dat voorheen niet of onvoldoende deden. Vrouwen die aan den lijve hebben ervaren hoe flinterdun de illusie is van de ‘liefde’ die ze dachten te krijgen van mensen, maar die door menigeen prompt werd teruggetrokken of ingehouden op de dag dat ze hun grenzen gingen aangeven. Vrouwen die weten hoeveel pijn dat doet: ervaren dat de ‘liefde’ die ze dachten te krijgen slechts voorwaardelijk was, slechts gegeven werd zolang ze toestonden dat over hun grenzen heen werd gegaan.

Het zijn de vrouwen die vaak even ‘breken’ wanneer ik ze spreek, wanneer ze in tranen uitbarsten als ze net wéér een illusie armer zijn geworden. Wanneer wéér iemand die stelde liefde voor hen te voelen de vermeende ‘liefde’ terugtrok op het moment dat ze aangaven bepaalde dingen niet meer prettig te vinden en niet langer toe te staan. Wanneer ze zich in tranen en met hartverscheurend verdriet hardop afvragen waar ze dat alles aan te danken hebben, en of er dan niks echt goeds bestaat in deze wereld. En waarom ‘jezelf zijn’ toch zo vaak wordt afgestraft door mensen om je heen, terwijl allerlei boeken en goeroes stellen dat je vooral jezelf moet zijn en dat het belangrijk is je grenzen te kennen, aan te geven, te stellen en te bewaken.

Sterke vrouwen worden niet geboren.
Sterke vrouwen zijn het resultaat van het pad dat ze hebben afgelegd, ervaringen die ze hebben doorgemaakt en het doorgaans lange traject van heling en weer leren opstaan na alles wat geïncasseerd en gedragen is, dit keer mét hun eigen kracht, ín hun eigen kracht en met een sterk besef van het belang van het stellen van grenzen.

Sterke vrouwen zijn vrouwen die dingen zijn áángegaan, in zichzelf en met de wereld om hen heen. Sterk geworden, door hard te werken op velerlei fronten. Vrouwen die menigeen fascineren en bij wie velen graag in de buurt willen zijn, maar met wie niet iedereen even goed om kan gaan. Omdát ze sterk zijn, bij zichzelf blijven en heel goed weten wat ze willen – én wat ze niet meer willen. Mét en ondanks al hun kwetsbaarheid.

Het zijn de vrouwen naar wie mijn hart uitgaat. Omdat ik weet wat het gaan van hun pad behelst. En tegen al die prachtige, krachtige vrouwen zeg ik: je doet het hartstikke goed, lieverd. Je bent het waard. Je bent het o zo waard. Je bent zo veel meer waard dan je vaak gegeven is. ♥♥♥


☼ © Sharon Kersten, 29-05-2018


De Mentorships: prachtige resultaten en Walking on Sunshine

Afgelopen zomer creëerde ik een nieuw format, een nieuwe manier om mensen te ondersteunen middels een serie 1-op-1 sessies: het Mentorship. Binnen het Mentorship zoals ik dat voor ogen had, zou ik gaan werken met het beste van alles wat ik te bieden heb en zou ik mijn kennis, kunde, expertise en vaardigheden op uiteenlopende vlakken bundelen om mensen zo optimaal mogelijk te begeleiden in sessies die volledig zouden worden afgestemd op de persoon in kwestie en de aspecten waar hij of zij aan wil werken. Het zou ‘maatwerk ten top‘ worden, en terwijl ik bezig was met de uitwerking van dit nieuwe format wíst ik dat dit een krachtig format zou zijn, in staat om mensen in relatief korte tijd veel, heel veel te brengen.

De eerste mensen die een Mentorship-traject startten waren daar al snel enorm enthousiast over en de resultaten die zij in korte tijd boekten bevestigden dat dit het krachtigste begeleidings-format was dat ik ooit gecreëerd had. Dit gaf mij ‘groen licht’ om mijn nieuwsbrieflezers op de hoogte te stellen van deze nieuwe dienst die ik gecreëerd had, hetgeen ik in november deed. De berichtgeving over deze nieuwe loot aan mijn boom maakte meer mensen enthousiast en nieuwe aanmeldingen volgden.

Inmiddels ben ik ruim een half jaar onderweg op het pad van mijn Mentorships en de laatste maanden krijg ik met regelmaat de meest prachtige feedback van mensen die een Mentorship met mij zijn aangegaan; feedback waar ik ongelooflijk blij van word en die getuigt van indrukwekkende resultaten die al na zeer weinig tijd behaald worden.

Zo kreeg ik een mailtje van M., die me binnen een week na de eerste sessie schreef: “Er gebeurt al veel in mijn lijf” en me liet weten dat haar totale systeem reageerde op dat wat in die eerste, ene sessie via Skype aan bod was gekomen: er was duidelijk al van alles aangeraakt en in beweging gekomen en het proces zoals we dat voor ogen hadden was meteen al na de eerste sessie ‘full force’ van start gegaan. Toen we eenmaal 3 sessies verder waren gaf ze me wederom even wat feedback per mail, tussen twee sessies in, dit keer om te delen hoe enthousiast ze was over alles wat ze na slechts 3 sessies al kon vaststellen. Ze vertelde onder andere dat ze veel beter in haar eigen energie zat, minder last had van de energie van anderen, dat bepaalde dingen haar steeds minder moeite kostten en steeds meer ‘vanzelf’ gingen en ze schreef “de zon gaat steeds meer stralen; soms heb ik het gevoel ‘Walking on sunshine’.” Ze was blij, schreef ze letterlijk, en van het lezen van die mooie feedback werd ík weer superblij!

Van A., een succesvolle zakenvrouw die recent een Mentorship-traject gestart is, kreeg ik na 2 sessies opeens de volgende spontane feedback per mail, tussen haar drukke bezigheden door: “Lieve Sharon, ik heb zo’n opwelling naar jou van dankbaarheid! Er is een huge deblokkage gebeurd dankzij jou met deze info.” Ze is zo enthousiast over wat de Mentorship-sessies haar brengen, dat ze nu ook anderen hierover aan het vertellen is een aanraadt met mij aan de slag te gaan.

En S., die eind november een Mentorship-traject van heeft afgerond dat ze in drie maanden tijd doorlopen heeft, schreef me aan het einde van het jaar: “Jou tegenkomen, was de meest heuse verademing uit 2016!” Refererend aan de dingen die we gaandeweg haar Mentorship-traject hebben aangepakt, schreef ze: “Deze [stappen, interventies en inzichten] sturen me nu in de richting van het actief en consequent be-leven van wie ik ben. 1000x Thnx!!”

En terwijl ik al die mooie feedback lees, denk ik: ‘Wow’. Wat is het waanzinnig mooi dat het Mentorship-format zo krachtig uitpakt, dat het mensen zo veel geeft in zo weinig tijd. En wat ben ik blij voor deze mensen en dankbaar voor de resultaten die zij behalen. Ik weet heel goed waar ze nog maar kort geleden stonden, bij aanvang van hun Mentorship, en zien waar zij nu, na slechts een paar sessies al staan vult mijn hart met grote vreugde en met heel veel dankbaarheid.

Wat ben ik blij dat ik de inspiratie heb gehad dit format te creëren en het lef heb gehad te geloven in dit format, waar op inhoudelijk vlak eigenlijk niks concreets op voorhand over gezegd kan worden omdat de gehele inhoud tot stand komt aan de hand van datgene wat de persoon in kwestie inbrengt – en dus ook pas dán tot stand komt, stap voor stap.
Juist dit niet al vaststaan van de concrete inhoud vond ik een lastig punt ten aanzien van de ‘promotie’ van dit format, want: hoe maak je mensen enthousiast voor iets zonder duidelijk te kunnen aangeven wat dat ‘iets’ dan behelst? Ik heb daar behoorlijk mee geworsteld, mijn eigen enthousiasme over het format ten spijt, en het schrijven van de webtekst over het Mentorship heeft me heel wat hoofdbrekens gekost. Maar het is uiteindelijk wel gelukt, en de boodschap bleek goed over te komen op de mensen die zich klaar voelden om een Mentorship met mij aan te gaan. 🙂
En dat heeft al heel wat prachtige gevolgen gehad, kan ik nu met een hart vol dankbaarheid zeggen.

Ben jij er ook aan toe krachtige stappen te maken op jouw pad van persoonlijke (door)groei en (door)ontwikkeling binnen een format dat volledig wordt gebaseerd op wie jij nu bent, waar jij nu staat, wat jij nu inbrengt en waar jij van hieruit naartoe wilt groeien?

Voel jij er ook voor een periode op intensieve, diepgaande en impactvolle wijze aan jezelf te werken binnen een Mentorship met mij? Weet dan dat je van harte welkom bent!

Op deze pagina lees je meer informatie over de opzet van mijn Mentorships, en als je wilt weten of een Mentorship voor jou geschikt, passend en waardevol kan zijn plan ik heel graag een gratis videoconsult met je in waarin we, geheel vrijblijvend, kunnen bespreken wat een Mentorship voor jou kan betekenen.

Mail me gerust om dit gratis videoconsult aan te vragen; ik mail je dan zo spoedig mogelijk terug om een afspraak in te plannen. Ik heb binnenkort ruimte voor een paar nieuwe Mentorships, dus als je wilt kan er al op korte termijn gestart worden! Ik hoop snel wat van je te vernemen en zie ernaar uit met je aan de slag te gaan.

☼ © Sharon Kersten, 24-01-2017


Opnieuw

Jezelf opnieuw uitvinden, telkens weer.
Jezelf onder de loep leggen,
kijken wie je inmiddels geworden bent
en voelen of wat je doet
nog wel in lijn is met wie, en waar op je pad, je nu bent.

Voelen hoe het voelt, nu.
Objectief kijken naar wat stroomt en wat niet, en naar waarom dat zo is.
Luisteren naar de fluistering van je ziel
die precies weet hoe jouw pad zich verder mag ontvouwen.

Beseffen dat je sommige dingen moest doen
omdat je ziel die ervaringen nodig had –
niet omdat in die activiteiten je levensmissie besloten ligt,
maar omdat je die ervaringen, stuk voor stuk, nodig had
om invulling te kunnen geven
áán je levensmissie.

Zien dat dat wat doelen leken
geen doelen op zich waren,
maar fasen op je pad die nodig waren
om zo goed mogelijk vorm te kunnen geven aan wat wél je doel is.

Komen tot de kern, steeds een beetje meer, stap voor stap, laag voor laag.

Jezelf opnieuw uitvinden, telkens weer
omdat niets in deze wereld onveranderlijk is
en ‘jij’ telkens anders bent –
net als elk ander onderdeel van de schepping
continu aan transformatie onderhevig.


☼ © Sharon Kersten, 14 maart 2014 – 15 mei 2014



Gesprek tussen hoofd en hart

“Waarom heb je me achter een schild geplaatst?” vroeg het hart.
– “Voor je eigen bestwil” antwoordde het hoofd.

“Hoe dat zo?” vroeg het hart.
– “Het schild zal je beschermen tegen pijn” zei het hoofd.

“Weet je dat zeker?” vroeg het hart.
– “Behoorlijk zeker, ja” antwoordde het hoofd.

“Maar vraag je je wel eens af of ik wel blij ben met deze situatie?” vroeg het hart.
“Je hebt mij nooit gevraagd of ik achter een schild wilde leven. Je hebt het daar gewoon geplaatst, op de dag dat jij besloot dat dat nodig was.”

– “En vanaf die dag heb je geen hartenpijn meer gehad, toch?” reageerde het hoofd.

“Dat is wat jij denkt,” zei het hart “maar dat is slechts gedeeltelijk waar…”



“Het is waar dat mij sinds die dag geen pijn meer is aangedaan door mensen die zo dichtbij konden komen dat ze me pijn konden doen. Maar pijn heb ik wel, continu. Want ik ben hier alleen achtergelaten, ben hier helemaal in mijn uppie en niemand, zelfs jij niet, verbindt zich nog met mij.
Ik ben een hart, en liefde is mijn levensenergie. Ik ben op m’n best wanneer ik zowel liefde kan geven als ontvangen. Maar niets van dat alles gebeurt nog. Vanwege het schild. Het schild dat jij besloot voor me te plaatsen, zonder mij te vragen hoe ik dat vond… Ik weet dat je het geplaatst hebt vanuit de beste intenties, maar het schild doet me meer kwaad dan goed. Ik ben een hart! Ik moet liefhebben! Liefde voelen! Liefde geven! Liefde ontvangen! Als ik dat niet kan doen, wat voor nut heeft het dan dat ik er überhaupt ben?”

Het hoofd was stil nu. Verward.
Het begreep dat het hart zojuist iets heel belangrijks had gezegd.
Maar hoe moest het dan met de angsten? Hoe zat het met bescherming? Zonder het schild zou het hart zo vreselijk kwetsbaar zijn! Het zou gekwetst kunnen worden. Weer. En dat was altijd erg pijnlijk…

– “Maar hart,” zei het hoofd ” zou je werkelijk liever zonder het schild willen leven? Wil je echt dat ik het schild wegneem, waardoor ik je blootstel aan zo veel gevaren, aan de mogelijkheid dat je weer gekwetst wordt?

“Ja” zei het hart. “Want ik ben niet gemaakt om achter een schild te leven. Dan kan ik net zo goed doodgaan. Achter een schild kan ik niets doen van alle dingen die ik te doen hebt. Ik kan niet ademen. Ik kan niet delen. Ik kan mijn energie niet laten stromen. Ik kan niet ZIJN wie ik ben, in feite.
Ik begrijp je zorgen, maar begrijp alsjeblieft ook dit: achter het schild zal ik sterven, en dan zal mijn leven zinloos zijn geweest, want dan ben ik niet in staat geweest mijn energie aan de wereld te geven… Ik heb het echt nodig dat je het schild wegneemt. Zodat ik kan LEVEN en ZIJN, volledig, helemaal… Je zult verrast worden door de dingen die we zullen ervaren zonder schild. Er zijn zoveel GOEDE dingen beschikbaar voor ons, als we dat schild maar zouden weggooien!
Vertrouw me… en help me, alsjeblieft… Help me door me te vertrouwen en door aan mijn zijde te staan… Heb vertrouwen dat de kracht van mijn energie veel, veel sterker is dan de kracht van de angsten en zorgen die in jou leven. En weet dat ik, zelfs als ik gekwetst word, altijd in staat zal zijn weer te helen. Vertrouw me daarin. Ik kan het aan. Het is het leven.
Als ik het leven niet aan zou kunnen, zou ik hier niet zijn…”


☼ © Sharon Kersten, 03-12-2013



Ode aan de vrouw die opnieuw geboren wordt

Dit keer geen blog van eigen hand, maar een prachtige ode aan De Vrouw die Opnieuw Geboren wordt. Van Fabio Volo, door mij voor jullie vertaald uit het Italiaans.


“Het absoluut prachtigste dat er bestaat, mooier dan een zonsondergang, prachtiger dan de vlucht van een vogel, is een vrouw die opnieuw geboren wordt.

Wanneer ze weer opstaat na de catastrofe, na de val.
Wanneer iemand zegt: ‘”Nu is het afgelopen met haar”.
Nee, het is nooit afgelopen voor een vrouw.
Een vrouw staat altijd weer op, ook als ze er niet in gelooft, ook als ze het niet wil.

Ik heb het niet alleen over de immense pijnen, over die wonden die de dood of een ziekte je bezorgen en die lijken op verwondingen die zijn aangebracht door op een mijn te trappen.

Ik heb het over jou, over dat deze periode niet meer lijkt te eindigen; over jou die je bestaan op het spel zet in een zware baan die elke ochtend als een examen voelt, erger dan de examens uit je schooltijd. Over jou, de meedogenloze scheidsrechter van jezelf, die op grond van hoe je baas naar je kijkt besluit of je goed genoeg bent of dat je jezelf moet veroordelen.
Zo gaat het elke dag, en deze proeftijd eindigt nooit.
En jij bent degene die het laat voortbestaan.

Of ik heb het over jou, die bang is om zelfs maar met een man te slapen; jij die doodsbang bent dat een romance je de adem beneemt, jij die met niemand flirt omdat je o zo bang bent dat iemand in jouw leven infiltreert.
Erger nog: als jij in het verhaal verstrikt blijft, is je lijden immens.
Je bent moe: er is altijd wel iemand tegenover wie je je moet rechtvaardigen, iemand die jou wil veranderen, of die jij moet veranderen om hem dicht bij je te houden.
Zo cultiveer je de eenzaamheid in je eigen huis.
En toch maak je jezelf van alles wijs, ook wanneer je met anderen praat: “Het gaat goed met mij. Ik heb het goed zo, voel me beter zo.”
En de hemel komt weer een stukje verder naar beneden.

Of je bent gaan samenwonen met die jongen, je hebt er meerdere keren Kerst en Pasen mee doorgemaakt. Aan die man heb je je ziel en zaligheid gegeven en er is zó veel tijd voorbij gegaan, en je hebt er zó veel ziel en zaligheid in gegooid, dat je op een dag jezelf begint te zoeken in de spiegel, omdat je niet meer weet wie je geworden bent.

Hoe het ook is gegaan, nu ben je hier en ik weet dat er een moment is geweest waarop je naar beneden hebt gekeken en zag dat je voeten in cement verankerd waren.
Waar je ook was, je zat er vast en het paste je niet meer: je relatie, je baan, je eenzaamheid.
Het was een crisis, en je hebt gehuild.

Mijn God wat huilen jullie veel!
Er ontspruit een bron van water uit jullie maag.
Je hebt gehuild terwijl je door een drukke straat liep, terwijl je bij de bushalte stond, terwijl je op je scooter zat.
Zomaar, geheel uit het niets. Je kon het niet meer binnenhouden.
En die nacht dat je de auto gepakt hebt en uren lang bent gaan rijden, opdat de donkere lucht je tranen zou drogen…

En vervolgens heb je in jezelf gegraven, heb je gepraat – wat praten jullie veel, meiden!
Tranen en woorden. Om te begrijpen, om bij een heel lange wortel te komen die enige zin kan geven aan je pijn en je verdriet.
“Waarom doe ik dit? Hoe kan het dat ik steeds hetzelfde patroon herhaal? Ben ik misschien gek?”
Alle vrouwen hebben zich deze vragen gesteld.
En dus daal je af, ga je graven in je persoonlijke geschiedenis, met twee, vier handen tegelijk, en komen er duizenden puzzelstukjes naar buiten. Een onontwarbare puzzel.

En het is hier, op dit punt, dat alles begint. Wist je dat niet?
Het is vanuit die enorme leeuwenmoed, die er voor nodig is om zo naar jezelf te kijken, naar jezelf in duizend stukjes, dat je opnieuw begint.

Want een vrouw begint hoe dan ook opnieuw, draagt een instinct in zich dat haar altijd weer voorwaarts zal doen gaan.
Je zult een strategie nodig hebben, je zult een nieuwe vorm moeten verzinnen voor een nieuwe jij. Want het is zover gekomen dat je jezelf opnieuw moest leren kennen, dat je jezelf opnieuw aan jezelf moest voorstellen.
Je kunt niet meer zijn wie je eerst was. Wie je was voordat je begon te graven.

Word je er niet enthousiast van? Dat zal langzaam maar zeker wel komen.
Opnieuw verliefd worden op jezelf, of voor de eerste keer verliefd worden op jezelf, is als een diesel. Het start langzaam, en het is zaak vol te houden.
Maar als het eenmaal op gang komt, gaat het hard.

Het is een avontuur, jezelf opnieuw construeren.
Het grootste avontuur dat er bestaat.
Het maakt niet uit waarmee je begint – met het huis, met de kleur van de gordijnen of met je kapsel.
Ik heb jullie altijd geadoreerd, vrouwen die opnieuw geboren worden, vanwege deze wonderbaarlijke wijze waarop jullie naar de wereld schreeuwen “Ik ben nieuw!”, met een gebloemde rok of een frisse blonde krul.
Omdat iedereen moet begrijpen en zien: “Pas op: hier is werk in uitvoering, en we zijn ook voor jullie aan het werk. Maar vooral voor onszelf.”

Mooier dan de dageraad, prachtiger dan de zon: een vrouw die opnieuw geboren wordt is het prachtigste dat er bestaat.
Voor wie haar ontmoet, en voor zichzelf.
Het is de lente in november.
Wanneer je het het minst verwacht…”


☼ Diego Cugia, alias Jack Folla; Fabio Volo, “Donne in Rinascita”
© vertaling Sharon Kersten, 20-04-2013



error: Content is protected !!

Deze website maakt gebruik van cookies. Door gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Meer informatie

Deze website maakt gebruik van essentiële cookies die als doel hebben de website goed te laten functioneren en van eenvoudige cookies die je in staat stellen de content van deze website te delen via een aantal social media platformen. Deze website maakt géén gebruik van cookies die aan advertenties of gerichte tracking-doeleinden gerelateerd zijn. Meer informatie over cookies en de bepalingen die daarover middels de Cookiewet zijn vastgelegd vind je op de pagina 'Cookieverklaring', te bereiken via de hyperlink 'Cookieverklaring' onderaan deze webpagina. Meer informatie over het cookie-gebruik van www.sharonkersten.com en de redenen daarvan vind je in de privacyverklaring, te bereiken via de hyperlink 'Privacyverklaring' onderaan deze webpagina. Door verder te navigeren op c.q. gebruik te maken van deze website ga je akkoord met het cookie-gebruik van www.sharonkersten.com. Als je niet akkoord bent met het cookie-gebruik van deze website word je vriendelijk verzocht geen gebruik te maken van deze website.

Sluiten