Sterke vrouwen

Ik spreek er wekelijks heel wat: sterke vrouwen.
Vrouwen die weten wat ze waard zijn, vaak niet omdat ze dat altijd al geweten hebben maar omdat ze dat zijn gaan inzien na allerlei situaties die ze hebben doorgemaakt en het daarop volgende besluit aan heling van hun verwondingen en het versterken van hun gevoel van eigenwaarde te werken.

Ik ken er velen en heb er al velen mogen begeleiden: vrouwen die eens vleugellam zijn gemaakt en wiens zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde ernstig ondermijnd zijn geweest, voordat ze hun eigen kracht hervonden en leerden hoe ze mét die kracht in de wereld konden staan, op een gezonde manier.

Het zijn de vrouwen die voor velen als een voorbeeld gelden en die door velen worden geliefd. Maar het zijn ook de vrouwen die weten hoe het kaf zich van het koren scheidt wanneer zij hun grenzen stellen, daar waar ze dat voorheen niet of onvoldoende deden. Vrouwen die aan den lijve hebben ervaren hoe flinterdun de illusie is van de ‘liefde’ die ze dachten te krijgen van mensen, maar die door menigeen prompt werd teruggetrokken of ingehouden op de dag dat ze hun grenzen gingen aangeven. Vrouwen die weten hoeveel pijn dat doet: ervaren dat de ‘liefde’ die ze dachten te krijgen slechts voorwaardelijk was, slechts gegeven werd zolang ze toestonden dat over hun grenzen heen werd gegaan.

Het zijn de vrouwen die vaak even ‘breken’ wanneer ik ze spreek, wanneer ze in tranen uitbarsten als ze net wéér een illusie armer zijn geworden. Wanneer wéér iemand die stelde liefde voor hen te voelen de vermeende ‘liefde’ terugtrok op het moment dat ze aangaven bepaalde dingen niet meer prettig te vinden en niet langer toe te staan. Wanneer ze zich in tranen en met hartverscheurend verdriet hardop afvragen waar ze dat alles aan te danken hebben, en of er dan niks echt goeds bestaat in deze wereld. En waarom ‘jezelf zijn’ toch zo vaak wordt afgestraft door mensen om je heen, terwijl allerlei boeken en goeroes stellen dat je vooral jezelf moet zijn en dat het belangrijk is je grenzen te kennen, aan te geven, te stellen en te bewaken.

Sterke vrouwen worden niet geboren.
Sterke vrouwen zijn het resultaat van het pad dat ze hebben afgelegd, ervaringen die ze hebben doorgemaakt en het doorgaans lange traject van heling en weer leren opstaan na alles wat geïncasseerd en gedragen is, dit keer mét hun eigen kracht, ín hun eigen kracht en met een sterk besef van het belang van het stellen van grenzen.

Sterke vrouwen zijn vrouwen die dingen zijn áángegaan, in zichzelf en met de wereld om hen heen. Sterk geworden, door hard te werken op velerlei fronten. Vrouwen die menigeen fascineren en bij wie velen graag in de buurt willen zijn, maar met wie niet iedereen even goed om kan gaan. Omdát ze sterk zijn, bij zichzelf blijven en heel goed weten wat ze willen – én wat ze niet meer willen. Mét en ondanks al hun kwetsbaarheid.

Het zijn de vrouwen naar wie mijn hart uitgaat. Omdat ik weet wat het gaan van hun pad behelst. En tegen al die prachtige, krachtige vrouwen zeg ik: je doet het hartstikke goed, lieverd. Je bent het waard. Je bent het o zo waard. Je bent zo veel meer waard dan je vaak gegeven is. ♥♥♥

© Sharon Kersten, 29-05-2018

What’s in a name?

Met mijn voornaam ben ik altijd erg blij geweest. Zeker sinds de dag dat ik vernam dat mijn ouders destijds getwijfeld hebben tussen Heidi/Hedy en Sharon. Ik ken ontzettend leuke Heidi’s en Hedy’s, maar die twee namen passen zo ontzettend niet bij de persoon die ik voel te zijn, de energie die mijn energie is, dat ik erg blij ben dat de keuze uiteindelijk op Sharon gevallen is. Dat het indirect een vernoeming is naar de door een mafkees vermoorde Sharon Tate is een detail dat ik dan maar op de koop toe neem…

Minder blij ben ik lange tijd geweest met mijn achternaam. Een achternaam die ik nogal saai vond en waar vanuit familiaire stukken nogal wat ‘lading’ aan kleefde, voor mijn gevoel. De Kerstens met wie ik middels een bloedband verbonden ben, zijn namelijk niet allemaal de makkelijkste mensen en hebben een behoorlijk krachtige energie die er niet altijd even verfijnd uitkwam in het verleden. Een kracht die aanzet tot ondernemerschap, tot aanpakken en tot heel hard kunnen werken, maar ook een kracht die nogal makkelijk tot enorme eigenwijsheid met behoorlijk scherpe kantjes kan verworden, zoals ik in de Kerstens van de generatie vóór mij regelmatig heb gezien. En dan kan het dus gebeuren dat je niet zo blij bent met je achternaam, omdat er een ‘lading’ aan kleeft waar je niet mee geïdentificeerd wilt worden.

Toen ik in 2007 het plan oppakte mijn coachingspraktijk te starten, was het verwerken van mijn eigen naam – en dan met name mijn achternaam – in de naam van de onderneming dan ook geen optie, vond ik. Dus ik ging op zoek naar een bedrijfsnaam. Een naam die weerspiegelde waar ik me mee bezig hield binnen mijn praktijk en die ook voor de Italiaanse markt ‘werkbaar’ zou zijn (want ik wist al dat ik mijn werkzaamheden vroeg of laat ook in Italië zou gaan ontplooien). Dat werd uiteindelijk ‘enneadinamica’: een naam die aangaf dat ik me met het enneagram bezighield, vanuit een dynamische visie en werkwijze, en die ik ook prima voor Italië zou kunnen gebruiken. Helemaal goed dus. Enneadinamica moest het worden, en op www.enneadinamica.com en www.enneadinamica.nl verscheen in 2008 mijn website. Ik kon toen niet vermoeden dat er een kleine twee jaar later een proces in gang gezet zou worden dat er uiteindelijk toe leidde dat ik héél anders naar mijn eigen naam zou gaan kijken. Maar dat is wel wat er gebeurde.

In juni 2010 kwam ik in contact met de wondere wereld van het spiritualisme, door deel te nemen aan een cursusweek mediumschap aan het Arthur Findlay College in Engeland. Ik had me voor die week ingeschreven omdat ik een aantal van mijn cliënten beter wilde kunnen begeleiden: cliënten die helderziend, heldervoelend en helderhorend waren en die zich op de één of andere manier tussen januari 2010 en juni 2010 opeens allemaal bij mij aandienden, om door mij gecoacht te worden. Zij kwamen geen van allen in coaching omdat ze mediamieke gaven hadden, maar bij elk van hen kwam ergens gaandeweg het traject hun mediamieke kant ter sprake. En hoewel ik de wereld van het ‘paranormale’ altijd interessant heb gevonden en er zeker ook een bepaalde nieuwsgierigheid naar had, heeft mijn angst voor die onbekende wereld er altijd voor gezorgd dat ik bij direct contact met ‘paranormale verhalen’ de kriebels over mijn rug voelde lopen. En dat gebeurde dus ook tijdens de sessies met deze cliënten, zodra ze over hun ervaringen begonnen te vertellen… Niet tof, niet gewenst en bovendien niet handig. Dus ik besloot dat het anders moest en dat ik meer over de wereld van het paranormale wilde weten, in de hoop dat ik zelf van mijn angsten af zou komen en dat ik mijn cliënten beter zou kunnen begeleiden – zonder kriebels over mijn rug – als ik zou begrijpen waar het nou eigenlijk allemaal over ging. Op naar Het Arthur Findlay College dus, hét gerenommeerde en kwalitatief zeer hoogstaande instituut als je het hebt over mediumschap.

Eenmaal aan het College merkte ik al heel snel dat ik als enige niét daar was omdat ik mijn eigen mediamieke talent wilde ontdekken of onderzoeken. De 90 andere mensen om me heen waren wel met die reden gekomen, maar ik was nog in de veronderstelling dat ik daar louter kwam om kennis op te doen, informatie te verzamelen en op die manier beter te begrijpen waar ‘het paranormale’ nou eigenlijk over ging, puur zodat ik mijn cliënten beter zou kunnen begeleiden en hopelijk zelf van mijn angsten af zou komen. Was dat even een misvatting zeg… Enorm groot was mijn verbazing toen ik ontdekte dat het mediamieke ook een deel van mij was, dat het ook in mij zat. Tijdens de vele oefeningen die we deden viel ik van de ene verbazing in de andere: ik kon mensen readen! En na het doen van een healingsoefening – waarin ik voor mijn gevoel ‘maar wat deed’ – begreep ik van de docente dat zij dacht dat healing geven mijn beroep was, want zo zag het er volgens haar uit. Ze vertelde me dat ik tijdens het geven van de healing in een andere bewustzijnsstaat verkeerde; iets waar ik geen flauw benul van had… En alsof dat allemaal nog niet genoeg pittige indrukken waren om te verwerken, ontdekte ik tot mijn zeer grote verbazing ook nog eens dat ik vrij makkelijk een mediamiek contact kon maken: een contact met een overleden dierbare van iemand, over wie ik vervolgens informatie kon geven.

Die week in Engeland was een ware rollercoaster van ervaringen en van emoties. Een week waarin ik een kant van mezelf ontdekte die me in eerste instantie even behoorlijk ‘overhoop haalde’, omdat ik geen flauw idee had dat dat ook allemaal ‘in mij zat’…  Een week waarin gevoelens van verbazing, verbijstering en verwarring, maar ook gevoelens van vreugde, blijdschap en ‘thuiskomen’ elkaar zeer regelmatig afwisselden. Want temidden van alle verbazing begonnen er ook onzettend veel kwartjes te vallen. Ik begon te begrijpen dat een aantal van mijn ‘eigen-aardigheden’ hiermee te maken had! Ik snapte opeens hoe het kwam dat ik vaak zo feilloos al ‘wist’ wat er in een coachingsessie zou gebeuren, of wat de achterliggende oorzaak van een blokkade van een cliënt was. Ik begreep ineens een groot aantal ervaringen die ik tijdens mijn leven heb gehad en die ik tot dan toe alleen maar als ‘vreemd’ had gezien. En ik zag in dat mijn ‘invoelend vermogen’ over veel méér dan alleen een stuk empathie en een hoge gevoeligheid ging. Ik ontdekte hoe ik eigenlijk ‘altijd al’ mensen healde en kracht gaf, zonder dat ik dat in de gaten had.

In die ene week in Engeland ontdekte ik dat ik sterk helderwetend en heldervoelend ben, dat ik een natuurlijk talent voor healing, reading en het maken van mediamieke contacten heb, dat ik heel makkelijk in een andere bewustzijnsstaat kan gaan en dat dat allemaal ‘vanaf dag 1’ altijd zo geweest moet zijn… Door bepaalde ervaringen in mijn kinderjaren ben ik het echter al op jonge leeftijd gaan ‘wegstoppen’, en vervolgens ben ik het ‘vergeten’. Het wás er allemaal nog steeds, maar ik was me er niet meer van bewust. Het heldere bewustzijn had plaats gemaakt voor angst, voor ‘kriebels’, voor kippenvel over mijn hele lijf als ik met een ‘paranormaal verhaal’ in aanraking kwam of vanuit mijn ooghoeken dingen meende te zien die vervolgens niet te zien waren. Maar nu ik me weer bewust werd van deze kant van mezelf, bleek het er allemaal nog steeds te zijn, klaar om opgepakt, begrepen, gebruikt en verder ontwikkeld te worden. Klaar om weer te worden samengevoegd met alle andere ‘stukjes Sharon’ waar ik me wel van bewust was. Klaar om geïntegreerd te worden, zodat ik weer heel kon worden.

De cursusweek in juni 2010 is een ware mijlpaal en een belangrijk keerpunt gebleken. Het was, uiteindelijk, een week van ‘thuiskomen’: thuiskomen bij mezelf. Ik heb in die week aan het College een belangrijk en wezenlijk deel van mezelf weer gevonden, en omarmd. En dat heeft me heler gemaakt, completer. Zoals ik na terugkomst vertelde aan mijn vrienden en familie: “ik heb op de heenreis naar Engeland in het vliegtuig mijn I-pod verloren, maar ik heb in het College mezelf gevonden” – en dat is een meer dan uitstekende deal.

Maar wat heeft dit nou allemaal met mijn naam te maken? Heel veel, en misschien wel alles. Die juniweek in Engeland, in 2010, is namelijk het begin geweest van een gigantisch transformatieproces waarin ik mezelf heb gevonden, mijn eigen kracht(en) heb ontdekt en een heleboel ‘ballast’ vanuit het verleden heb kunnen loslaten. Een transformatieproces waarin ik ben gaan ontdekken en ervaren wie Sharon Kersten nou eigenlijk werkelijk is, wie zij is als zij heel is en alle delen van zichzelf erkent en omarmt, en wat een enorm, intens gevoel van kracht er tot je beschikking komt door de integratie van eens ‘losgelaten’ delen. De kracht van ‘eindelijk compleet zijn’, eindelijk helemaal jezelf zijn. En hand in hand met dat integratieproces ben ik gaan begrijpen dat niets, maar dan ook niets, een sterkere naam is dan je eigen naam… Mijn eigen naam is de naam die mij, precies zoals ik ben, is gegeven. Het is de naam die mij toebehoort en die een uitdrukking is van wie ik in wezen ben, met alles wat ik in me heb. En wat mijn familieleden die net als ik de achternaam Kersten dragen ook gedaan hebben, ik ben vandaag wie ik vandaag ben mede dankzij mijn voorouders en dus mede dankzij het Kersten-bloed dat door mijn aders stroomt. Zonder de erkenning en omarming van mijn mediamieke kant ben ik niet heel; zonder de acceptatie en omarming van mijn eigen achternaam ben ik dat evenmin. Een afwijzing of veroordeling van welk deel van mezelf dan ook gaat ten koste van mijn heelheid en reduceert per definitie een krachtig zijn wie ik ben. Terwijl acceptatie, erkenning en omarming van alles wat mij mij maakt, mijn achternaam incluis, tot heelheid en authentieke kracht leidt.

Ik ben gaan inzien dat het zoeken naar een naam buiten mezelf in feite liet zien dat ik op zoek was naar een stuk ‘kracht’ dat ik nog niet in mezelf wist te vinden – omdat het me ontbrak aan heelheid en – dus ook – aan kracht. Ik zocht een naam die iets weerspiegelde dat ik passend en krachtig en positief vond; een naam die een aantal dingen over mijn bedrijf en mijn activiteiten vertelde en waar mensen hopelijk een positieve associatie bij zouden hebben. Ik zocht, besef ik nu, een naam die beschreef wat ik dééd, want daar wilde ik – onbewust – mee geassocieerd worden. Maar eenmaal middenin het transformatieproces dat in Engeland in gang is gezet, merkte ik dat ik mezelf niet langer met iets wilde identificereneen model, een werkwijze, een activiteit, een naam die dingen buiten mijzelf beschreef. Ik wilde mezelf nu met mezelf identificeren, met wie ik ben, en met alles wat mij mij maakt. En welk woord, welke term, welke naam kan dat beter doen dan mijn eigen naam? Ik ben gaan beseffen dat niets maar dan ook niets mij beter kan beschrijven dan mijn eigen naam. En dat ik aan geen enkel woord zoveel kracht kan ontlenen als aan mijn eigen naam. Mijn naam is een directe uitingsvorm van wie ik ben, met alles wat ik in me heb en alle kracht en energie die Sharon Kersten Sharon Kersten maakt. Ik ben Sharon Kersten. Daar kan een heleboel over verteld en geschreven worden, maar in de kern zeg ik met dit zinnetje van vier woorden alles: Ik ben Sharon Kersten.

En wat ik momenteel zoal doé en wat mij bezighoudt, dat vind je tegenwoordig op www.sharonkersten.com en www.sharonkersten.nl.